VII SA/Wa 1048/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oddala skargę I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB") postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku P. S.("skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji – utrzymał w mocy to postanowienie. 2. W uzasadnieniu postanowienia GINB wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. odmówił sprostowania, na wniosek skarżącego, swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek Z. G., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na dz. nr [...] przy ul. R. w K., zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...]. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił skarżący. 3. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GINB podniósł, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu, lub na żądanie strony, prostować w drodze stanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem. Jak podkreślił organ, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie. Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej, w świetle akt sprawy, rozbieżności między myślą (zamierzeniem), wyrażoną przez organ administracji publicznej, a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek. Skarżący swoim wnioskiem z dnia 28 grudnia 2016 r. domagał się sprostowania decyzji GINB z dnia [...] grudnia 2016 r. poprzez wskazanie, że odległość projektowanego budynku gospodarczego od północnej granicy działki o nr ew. [...] wynosi w najbliższym punkcie ok. 64 m, zamiast wskazanej w decyzji odległości 42,35 m. W ocenie organu, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., nie było możliwe sprostowanie decyzji w ten sposób. Organ podkreślił, że uregulowany w art. 113 § 1 k.p.a. tryb nie pozwala na dokonywanie zmiany ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji. 4. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wniosek skierowany do organu miał na celu zweryfikowanie danych, błędnie ujętych w motywach decyzji GINB z dnia [...] grudnia 2016 r. Zdaniem skarżącego urzędowe poświadczenie stanu nieruchomości, której dotyczy ww. decyzja jest obarczone istotną wadą, która może wpłynąć na sposób realizacji przez niego prawa własności. 5. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżonym postanowieniem GINB utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, także w zakresie uznania pisma skarżącego z dnia 28 grudnia 2016 r. za wniosek złożony w trybie art. 113 k.p.a. 8. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek, którym domagał się sprostowania decyzji GINB z dnia [...] grudnia 2016 r. poprzez wskazanie, że odległość projektowanego budynku gospodarczego od północnej granicy działki o nr ew. [...] wynosi w najbliższym punkcie ok. 64 m, zamiast wskazanej w decyzji odległości 42,35 m. Postępowanie zakończone ww. decyzją dotyczyło odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na dz. nr [...] przy ul. R. w K. Organy w sprawie, odmawiając skarżącemu sprostowania ww. decyzji, oparły swoje rozstrzygnięcie na art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postaci wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym do błędów charakterze. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16, LEX nr 2 379 083). Nie jest, natomiast, dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3047/15, LEX nr 2 320 776, por. także np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2171/15, LEX nr 2 315 823). Podkreślić przy tym należy, że możliwość sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek nie jest ograniczona terminem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1015/97, LEX nr 47 274). 9. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego odnosi się do zmiany stanu faktycznego, tj. wskazania, że odległość projektowanego budynku gospodarczego od północnej granicy działki wynosi w najbliższym punkcie ok. 64 m, zamiast wskazanej w decyzji odległości 42,35, a nie do sprostowania oczywistej omyłki, tj. technicznego skorygowania treści decyzji organu, wynikającego z oczywistego, niewymagającego wyjaśnień stanu sprawy. Jak wskazano w przytoczonych wyżej orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek o sprostowanie nie może dążyć do modyfikacji stanu faktycznego sprawy, a taka jest, w istocie, intencja skarżącego. Skorzystanie z trybu sprostowania, uregulowanego w art. 113 § 1 k.p.a., ma na celu przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć między tą wolą a jej wyrażeniem na piśmie zachodzi pewna niezgodność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2118/14, LEX nr 2 083 424). Jest to więc możliwe tylko w takich sytuacjach, gdy nie ma wątpliwości co do konkretnego elementu rozstrzygnięcia organu (oraz intencji organu w tej mierze), a jedynie jego przedstawienie w tekście jest niewątpliwie, w zakresie pisowni etc., błędne. W innym przypadku wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5208/16, LEX nr 2 270 273). 10. Wobec przytoczonych przez organ w uzasadnieniu postanowienia argumentów oraz ww. stanowiska sądów administracyjnych, Sąd uznał rozważania Ministra za prawidłowe, a zarzuty za niezasadne. 11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.