VII SA/Wa 1055/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów wniesionych w związku z prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego postępowaniem egzekucyjnym wszczętym z powodu uchylania się od dokonania całkowitej rozbiórki urządzenia reklamowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości C., gm. D.. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego naraziłoby Spółkę na straty i co najmniej odpowiedzialność odszkodowawczą wobec właściciela gruntu i posadowionego na nim fundamentu. Skarżąca podkreśliła, że obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne zmierza do dokonania rozbiórki fundamentu, który nie stanowi własności Spółki. Rozebranie fundamentu będzie stanowiło ingerencję w prawo własności osoby trzeciej i może zostać zakwalifikowane jako zniszczenie cudzego mienia. To zaś zdaniem skarżącej, stworzy co najmniej możliwość dochodzenia odszkodowania od O. Sp. z o. o. i spowoduje powstanie majątkowego uszczerbku po stronie Spółki. Wpłynie także negatywnie na renomę Spółki, która na rynku podmiotów świadczących usługi reklamowe, uchodzi za rzetelnego i solidnego kontrahenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, (...). W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, a to z kilku powodów. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia), przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272; postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd poprzedza analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała na czym polega ewentualna szkoda, bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków związanych z uznaniem zarzutów za bezzasadne. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżąca nie przedstawiła dokumentów, które pozwoliłyby ocenić Sądowi w jakiej sytuacji finansowej się znajduje, jakie uzyskuje dochody i jakie posiada rezerwy finansowe. W szczególności strona skarżąca nie przedstawiła aktualnego sprawozdania finansowego spółki (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2015 r., II OSK 1021/15, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie postanowienia spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie także z innych powodów, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Podkreślić bowiem należy, że Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu (postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadą jest, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym wykonania nałożonych na adresata obowiązków lub przyznanych praw. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 564/11; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi i zarazem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne. Powyższe postanowienie nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu. Nie wywołuje ono bowiem żadnych skutków materialnych, nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności zaś nie nakłada na stronę skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji, zaś przeprowadzenie egzekucji nie wynika z faktu wydania przedmiotowego postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest bowiem wcześniej wystawiony tytuł wykonawczy. Zatem, z tej również przyczyny nie mógł być uwzględniony wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.