VII SA/Wa 1068/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.P. o przywrócenie terminu do wniesieni skargi w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić wniosek W dniu 9 maja 2012 r. (data prezentaty) wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga E.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wraz z odrębnym pismem zawierającym wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, iż o ww. decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. dowiedział się w dniu 26 kwietnia 2012 r. od żony. Żona odebrała powyższą decyzję wraz z decyzją skierowaną do córki skarżącego w dniu 17 lutego 2012 r. Niestety aż do dnia 26 kwietnia 2012 r. z nieznanych skarżącemu powodów żona nie poinformowała go o skierowanej do niego decyzji. Ponadto wskazał, że od Świąt Bożego Narodzenia 2011 r. przebywał w [...] u siostry swojej żony D.K. i jej męża H.K., dlatego nie miał możliwości osobistego odbioru korespondencji. Z powyższych powodów nie znał treści ww. decyzji i nie mógł wnieść w terminie skargi na nią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 3 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej w danych warunkach staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Do sądu należy ocena, czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło czy nie. Sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy powinien być więc oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 2 i § 4 art. 87). W niniejszej sprawie niespornym jest, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi, albowiem termin ten upłynął w dniu [...] marca 2012 r., a skarga została złożona w dniu 28 kwietnia 2012 r. (data nadania w UP). Należy zaś wyjaśnić, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po terminie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Tym samym zasadnie skarżący wystąpił o przywrócenie uchybionego terminu. Rozpoznawany wniosek został złożony w dniu 28 kwietnia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a mając na uwadze, iż skarżący do dnia 26 kwietnia 2012 r. (tj. do dnia, w którym dowiedział się o istnieniu decyzji) nie wiedział, że decyzja została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana - należało uznać, iż wniosek ten został złożony w terminie siedmiu dni wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Należy także zaznaczyć, iż składając wniosek skarżący jednocześnie dokonał czynności, której nie dokonał w terminie, tj. złożył skargę, wypełniając tym samym przesłankę z § 4 ww. przepisu p.p.s.a. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił jednak okoliczności wskazującej na brak jego winy w uchybieniu terminu. Strona wnosząca skargę do sądu winna dołożyć należytej staranności i dbałości w celu uniknięcia negatywnych skutków w postępowaniu. Nie przekazanie skarżącemu korespondencji przez osobę do jej odbioru upoważnioną nie spełnia przesłanki braku winy. Zaniechanie przekazywania stronie korespondencji przez osobę upoważnioną przez tę stronę do odbioru korespondencji nie jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Brak właściwego porozumienia między stroną a osobą przez nią upoważnioną do odbioru korespondencji nie może być okolicznością obiektywną świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu przez stronę. Strona ponosi tu konsekwencje dokonanego przez siebie wyboru osoby upoważnionej do odbioru korespondencji bądź braku takiego upoważnienia dla właściwej osoby. Brak dołożenia przez skarżącego należytej staranności w postępowaniu, poprzez niezapewnienie możliwości odbioru pism sądowych przez upoważnioną do tego osobę na czas wyjazdu, nie może być rekompensowany przywróceniem terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Podkreślić także należy, że nie można skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, argumentując nie przekazania korespondencji przez osobę zamieszkującą razem w gospodarstwie domowym. W orzecznictwie istnieje ugruntowany pogląd, że brak dołożenia należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw świadczy o winie, a nie o braku tej winy. (vide postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 546/11, Lex nr 1102631; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 856/11, Lex nr 1104154; postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 660/11, Lex nr 1070125). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.