VII SA/Wa 1102/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. T. M. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie zachodzą obie przesłanki zawarte w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), gdyż przedmiotowa inwestycja realizowana jest w złożonych warunkach gruntowo – wodnych, położona jest na gruntach o obniżonej nośności, a nadto na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony z naruszeniem prawa. Powołał się na opinię geotechniczną inwestora oraz załączoną opinię rzeczoznawcy budowlanego, które potwierdzają słuszność obaw co do zagrożenia bezpieczeństwa jego budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por: postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por: postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma garażami podziemnymi, rozbudowa, przebudowa z częściową rozbiórką budynku biurowego ze zmianą sposobu użytkowania na cele gospodarczo – garażowe, budowa garaży naziemnych, budowa zadaszeń pochylni zjazdów do garaży podziemnych, na ternie działek nr ew. [...] i [...] obręb [...] w G.. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi realizację "prawa zabudowy" (wyrażoną w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm), w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których bezspornie zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. II OZ 54/12 LEX nr 1116331, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 1026/05, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 listopada 2011 r. II SA/Wr 467/11 Lex nr 1597579, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 listopada 2011 r. II SA/Gl 509/11 Lex nr 1091280). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie może stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez skarżącego nie wskazują na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy. Zauważyć trzeba, że ogólnikowy argument wniosku wskazujący na związane z przemieszczaniem się podłoża gruntowego ryzyko wystąpienia w niedalekiej przyszłości zagrożenia katastrofą budowlaną, jak również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ma charakter hipotetyczny. Sąd zauważa, że z nadesłanej przez skarżącego opinii technicznej sporządzonej przez M. K., wynika, że realizowana inwestycja do tej pory nie spowodowała powstania szkody w majątku skarżącego, a jego budynek jest w dobrym stanie technicznym. Stwierdzenie przez rzeczoznawcę budowlanego, że "obawy właściciela poddanego oględzinom budynku, co do możliwych negatywnych skutków realizacji w bliskim sąsiedztwie dużego budynku mieszkalnego wydają się niebezpodstawne", mają w ocenie Sądu charakter przypuszczeń. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.