VII SA/Wa 1122/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. G. ("skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie ze względu na uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi z uchybieniem terminu. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu [...] stycznia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 28). Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. (data nadania: [...] lutego 2018 r.), z zachowaniem siedmiodniowego terminu, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Celem tej instytucji jest bowiem umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1454/13, LEX nr 1 452 601). Podeszły wiek czy zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07 LEX nr 1 012 983, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, publ. OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu [...] stycznia 2018 r., a w dniu [...] lutego 2018 r. został nadany wniosek (koperta z pieczęcią nadawczej placówki pocztowej). Jak wynika z akt sprawy, skarżący, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia [...] maja 2017 r., został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu [...] maja 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 17). Siedmiodniowy termin do jego uiszczenia upłynął w dniu [...] czerwca 2017 r., natomiast skarżący uiścił wpis w dnu [...] czerwca 2017 r., a więc z uchybieniem tego terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu potwierdził ww. stan faktyczny. Skarżący wskazał, że z uwagi na fakt, że jest osobą starszą, poprosił swoją wnuczkę o pomoc w dokonaniu płatności. Informację o konieczności uiszczenia wpisu skarżący przekazał wnuczce w dniu [...] maja 2017 r., nie informując jej, że przesyłkę doręczono mu w dniu [...] maja 2017 r., a ta dokonała przelewu w dniu [...] czerwca 2017 r., a więc zdaniem skarżącego – z zachowaniem siedmiodniowego terminu. W ocenie skarżącego nie można przypisać mu winy za uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu, zadbał on w sposób należyty o swój interes i przekazał wnuczce, w terminie siedmiu dni od dnia odbioru wezwania, prośbę o dokonanie przelewu. Skarżący dołożył więc należytej staranności, jakiej należało od niego oczekiwać w tym zakresie i w jego zachowaniu nie należy upatrywać jakiegokolwiek niedbalstwa. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Należy podkreślić, że przewidziany w art. 220 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 721/08, LEX nr 493 650). Oznacza to, że strona ma dokładnie siedem dni na wykonanie tej czynności procesowej, a bieg terminu rozpoczyna się w dniu następującym po dniu doręczenia wezwania i kończy bieg wraz z końcem siódmego dnia. W niniejszej sprawie doręczenie wezwania nastąpiło w dniu [...] maja 2017 r., termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w dniu [...] maja 2017 r. i upłynął w dniu [...] czerwca 2017 r. Z przywołanego przepisu wynika więc, że opłata ma zostać uiszczona w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a nie, że w tym terminie ma zostać podjęta decyzja o uiszczeniu opłaty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 144/14, LEX nr 1 480 751). Nie można zatem podzielić argumentacji skarżącego, że choć wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało przez niego odebrane w dniu [...] maja 2017 r., ale informacja o tym fakcie została przekazana wnuczce skarżącego w dniu [...] maja 2017 r., to uiszczenie go w dniu [...] czerwca 2017 r. miało miejsce z zachowaniem terminu – tj. że prawidłowe jest takie obliczenie siedmiodniowego terminu, które uwzględnia jako jego początek datę przekazania tej informacji przez skarżącego osobie, która pomaga mu w tego rodzaju sprawach. Jak wskazano wcześniej, bieg terminu uzależnionego od doręczenia stronie wezwania rozpoczyna się w dniu następującym po dniu doręczenia go tej stronie. Fakt wyręczania się przez stronę innymi osobami, łącznie z przekazaniem im informacji o otrzymaniu wezwania w innym dniu, niż miało to faktycznie miejsce, obciąża jedynie stronę i w jej interesie jest, by taką osobę poinstruować o konieczności podjęcia określonych działań w sposób wystarczająco dokładny i nie budzący wątpliwości. To na skarżącym spoczywa obowiązek takiego zorganizowania własnych spraw, by dokonywanie czynności w ustawowym terminie, w postępowaniu, wszczętym przecież własnym pismem (skargą), było możliwe. Skoro więc skarżący, w wyniku błędnego obliczenia terminu, uiszczając wpis w dniu [...] czerwca 2017 r., a nie w dniu [...] czerwca 2017 r., uchybił terminowi do jego uiszczenia, to nastąpiło to z jego winy. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.