VII SA/Wa 1164/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi C. C. P. [...] na postanowienie M. W.I. N. B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I. instancji. Pismem z [...] C. C. P. [...] (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na postanowienie organu w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentów wraz z wnioskiem o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I. instancji. Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wymaga uzyskania żądanych przez organ dokumentów, w tym projektu budowlanego wraz z opinią techniczną i uzgodnieniami, co wiąże się z koniecznością poniesienia wydatków, które nie zostaną zwrócone. Ponadto, podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia oznacza niebezpieczeństwo (graniczące z pewnością) kontynuowania przez organy nadzoru budowlanego postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 48 i art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202). Wiąże się to z naliczeniem opłaty legalizacyjnej określonej w art. 49 powyższej ustawy, podczas gdy zastosowany byłby przepis art. 49 b dotyczący wymaganych dokumentów do legalizacji oraz opłaty legalizacyjnej, gdyby na skutek uwzględnienia skargi zaskarżone postanowienia zostało wzruszone. Wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarza także niebezpieczeństwo (graniczące z pewnością) orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowej tablicy reklamowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Wnioskodawca zobowiązany jest do wnikliwego przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi ocenić, czy przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub decyzji są spełnione. Niewystarczającym jest jedynie złożenie wniosku bądź przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które pozwolą wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. orzeczenie NSA, sygn. akt II OZ 1124/10, Lex nr 743646). W judykaturze przyjęto, że trudne do odwrócenia skutki to takie, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę w rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10 – LEX nr 1083021). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie podniosła we wniosku przekonującej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Z pewnością wykonanie postanowienia nakładającego obowiązek przedstawienia określonych dokumentów wiąże się z pewnymi dolegliwościami, jednak nie jest to sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej jako instytucji o charakterze wyjątkowym. Jak już wskazano, skarżąca powinna umotywować okoliczności uzasadniające jej żądanie. Równocześnie okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny (jak wskazywany przez skarżącą nakaz rozbiórki). Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawniają do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie znaczne dla strony skarżącej w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12 - LEX nr 1225755 i z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13 – LEX nr 1282993). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.