VII SA/Wa 1203/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], działając na podstawie art. 157 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po rozpatrzeniu z urzędu sprawy stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 158 § 1 i 2 k.p.a. - stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, iż pismem z dnia 16 września 2009 r. Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg [...] zwrócił się z prośbą o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. o zezwoleniu A. B. na lokalizację, na czas nieokreślony zjazdu w pasie drogowym ul. [...] (działka ewid. nr [...] obręb [...]). We wniosku z wskazano, że decyzja Prezydenta [...] rażąco narusza przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 – zwanego dalej rozporządzeniem), a także jest niezgodna z zakresem wniosku strony. Po dokonaniu analizy akt sprawy, organ uznał, iż w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą o drogach publicznych) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (art. 29 ust. 2 ustawy). Natomiast, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych). Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1 wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany (art. 29 ust. 5 ustawy). Organ podniósł, iż ustawa o drogach publicznych w art. 4 pkt 8 zawiera definicję pojęcia "zjazd", przez który rozumie się połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie reguluje warunki stosowania zjazdów (§ 9), które zróżnicowane są w zależności od klasy drogi, przy czym na drodze klasy GP lokalizowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Organ decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. orzekł o zezwoleniu A. B. na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu w pasie drogowym ul. [...] (działka ewid. nr [...] obręb [...]). W ten sposób rażąco naruszony został § 9 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto, A. B. wnioskował o zezwolenie na wykonanie zjazdu na czas określony tj. na czas budowy pawilonu handlowo-usługowego, więc Prezydent [...], zezwalając na wykonanie zjazdu na czas nieokreślony, orzekł w tej sprawie niezgodnie z zakresem wniosku strony. Stanowi to również o rażącym naruszeniu prawa, w szczególności przepisu art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a.. Nie jest dopuszczalne samowolne rozszerzenie przez organ zakresu postępowania administracyjnego. Organ wskazał również, iż Prezydent [...] winien mieć na uwadze, że decyzja administracyjna dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniającymi jej nieważność, nie jest aktem pozornym, lecz istniejącym i funkcjonującym w obrocie prawnym. Jakkolwiek nie jest ona zdolna do wywołania skutków prawnych, korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności w trybie i na zasadach określonych w k.p.a. Eliminując skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby ona w ogóle nie została podjęta, jednocześnie otwiera drogę do ponownego załatwienia sprawy i do dochodzenia odszkodowania przez poszkodowaną stronę, zgodnie z art. 160 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], działając w oparciu o art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, po rozpatrzeniu wniosku A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organ podniósł w uzasadnieniu, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. została wydana w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że budowa zjazdu, a zatem połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną bezpośrednio przy drodze, wymaga uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji, na lokalizację zjazdu. Art. 29 ust. 4 ustawy stanowi, iż ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby fiinkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Ulica [...] jest drogą klasy GP. Jak wskazał organ I instancji w piśmie z dnia 13 stycznia 2011 r. szerokość pasa drogowego ciągu ul. [...] - ul. [...] wynosi 62 - 84 m. Tak szeroki pas drogowy umożliwia wykonanie drogi D lub L, która doprowadzi ruch lokalny do najbliższego włączenia w ul. [...] lub do ul. [...], która to ulica włącza się do ul. [...]. W ocenie organu lokalizowanie zjazdów na drodze klasy GP jest dopuszczalne tylko w przypadku gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Skoro istnieje możliwość wykonania drogi klasy D lub L do obsługi nieruchomości, udzielenie zezwolenia A. B. na lokalizację zjazdu w pasie drogowym ul. [...] nastąpiło z rażącym naruszeniem § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Powołany przepis służy zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Na drodze klasy GP zjazdy mogą być stosowane wyjątkowo, w sytuacjach określonych w § 9 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Niedopuszczalne jest wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na lokalizację zjazdu wbrew powołanemu przepisowi. Zdaniem organu odwoławczego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. jest zgodna z prawem. Prezydent [...] wbrew przesłankom § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wydał stronie zezwolenie na lokalizację zjazdu, co w konsekwencji może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wniosek A. B. dotyczył wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony. Postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia wszczynane jest na wniosek strony, to wniosek powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego i określa jego zakres. Zgodnie z art. 61 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. Zgodnie z art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu także to postępowanie, w którym przepis prawa wymaga wniosku strony. Zastosowanie tego przepisu jest ograniczone istnieniem dwóch przesłanek, tj. szczególnie ważnego interesu strony oraz wyrażenia zgody przez stronę na prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniały ww. przesłanki a rozstrzygnięcie było skutkiem błędu organu. Prezydent [...] orzekając ponad wniosek strony i niezgodnie z tym wnioskiem, rażąco naruszył zasady postępowania administracyjnego w szczególności art. 61 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. wnosząc o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w związku z § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W skardze podniósł, iż zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej powinien wydać decyzję administracyjną w oparciu o podstawę prawną i jest zobowiązany ustalić obowiązywanie przepisów, na które się powołuje, uzasadniając swą decyzję. Zgodnie z orzecznictwem organ odwoławczy, który stwierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo, nie może utrzymać w mocy tej decyzji. Wobec pominięcia tej kwestii w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ naruszył w ten sposób zasadę praworządności, zawartą w art. 6 k.p.a., co oznacza, że decyzja z [...] lutego 2011 r. zawiera istotną wadę. Organ administracji obowiązany jest ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. W decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. poza lakonicznym powołaniem się na stanowisko wnioskującego o stwierdzenie nieważności zastępcy dyrektora Zarządu Dróg [...] oraz wywodami na temat procedury administracyjnej, zabrakło uzasadnienia stanowiska organu, dlaczego decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r. narusza prawo, i to w stopniu rażącym, tak że wymagało to stwierdzenia jej nieważności. W decyzji z [...] lutego 2011 r., organ przytoczył obowiązujące przepisy, lecz także nie uzasadnił - zdaniem skarżącego - wystąpienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Zdaniem skarżącego organ oparł się na uznaniu, nie zaś na przesłankach, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W decyzji z [...] grudnia 2006 r. wyraźnie stwierdzono, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, stanowiące podstawę do odmowy wydania zezwolenia lub wydania zezwolenia na czas określony. W decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. zaś wskazano, że został naruszony w sposób rażący § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W obu decyzjach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wskazało dowodów na poparcie stwierdzenia o rażącym naruszeniu prawa, przez co - zdaniem skarżącego - naruszyło art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ miał obowiązek dokładnie zbadać istnienie tych przesłanek, korzystając z dostępnych środków dowodowych. Wskazane rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] naruszyły zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A. B. nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2010 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy więc badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie - mając na uwadze zarzuty skargi – Sąd przede wszystkim wskazuje, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2010 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto, o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], którą udzielono A. B. zezwolenia na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu w pasie drogowym ul. [...] (działka ewid. nr [...] obręb [...]). W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zasadnie uznało, że Prezydent [...] wydając decyzję o lokalizacji zjazdu skarżącemu rażąco naruszył prawo, tj. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z art. art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że budowa zjazdu, a zatem połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną bezpośrednio przy drodze, wymaga uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji, na lokalizację zjazdu. Art. 29 ust. 4 ustawy stanowi, iż ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 wymienionego rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Powołany przepis służy zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Natomiast wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na lokalizację zjazdu wbrew powołanemu przepisowi jest niedopuszczalne. Szczególnego podkreślenia wymaga, że w wymienionym przepisie mowa jest o sytuacjach wyjątkowych stosowania na drodze klasy GP zjazdów. Możliwość taka istnieje jedynie wtedy gdy brak jest możliwości objazdu lub nie jest możliwe wykonanie lub wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W sprawie niniejszej nie było takiej sytuacji wyjątkowej. Z akt sprawy wynika bezspornie, że ulica [...] jest drogą klasy GP. Szerokość pasa drogowego ciągu ul. [...] - ul. [...] wynosi 62 - 84 m. Tak szeroki pas drogowy umożliwia wykonanie drogi D lub L, która doprowadzi ruch lokalny do najbliższego włączenia w ul. [...] lub do ul. [...], która to ulica włącza się do ul. [...]. Oznacza to, że w niniejszej sprawie istniała możliwość wykonania drogi D lub L, która doprowadzi ruch lokalny do najbliższego włączenia w ul. [...] lub ul. [...]. Nie było więc podstaw do zastosowania do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skoro istniała możliwość wykonania drogi klasy D lub L do obsługi nieruchomości skarżącego, słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że udzielenie zezwolenia A. B. na lokalizację zjazdu w pasie drogowym ul. [...] nastąpiło z rażącym naruszeniem § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto, Sąd stwierdza, że zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, iż Prezydent [...] udzielając w dniu [...] grudnia 2006 r. zezwolenia na lokalizację zjazdu w pasie drogowym na czas nieokreślony rażąco naruszył art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przyjęte w powołanym przepisie rozwiązanie nie oznacza w żadnym wypadku dowolności organu administracji publicznej w sposobie wszczęcia postępowania oraz w określeniu przedmiotu i zakresu postępowania, bowiem w przypadku żądania przez stronę wszczęcia postępowania w określonej sprawie, organ jest związany tym żądaniem. Wszczęcie postępowania administracyjnego i jego prowadzenie, zgodnie z tym przepisem, nie jest uzależnione od woli urzędnika, czy też uznania organu, gdyż ma miejsce w dniu złożenia żądania i żądanie to określa jego przedmiot i zakres. Nie jest dopuszczalne samowolne rozszerzenie przez organ zakresu postępowania administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący A. B. wnioskował o wydanie zjazdu na czas budowy pawilonu handlowo – usługowego, a więc na czas określony. Natomiast, zezwolenie z dnia [...] grudnia 2006 r. na lokalizację zjazdu w pasie drogowym otrzymał na czas nieokreślony. Zakres rozstrzygnięcia był zatem inny i wykraczał ponad żądanie wniosku A. B. Zatem Prezydent [...], zezwalając na wykonanie zjazdu na czas nieokreślony, orzekł niezgodnie z zakresem wniosku strony, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa, w szczególności przepisu art. art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. Mając na uwadze zarzuty skargi Sąd stwierdza, iż rację ma skarżący, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niedoskonale. Jednakże jego wadliwość nie może prowadzić do uchylenia prawidłowej decyzji organu. Wadliwe czy błędne uzasadnienie jest uchybieniem procesowym, które nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.