VII SA/Wa 1209/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 1209/10 UZASADNIENIE Starosta R. decyzją z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na budowę stacji bazowej na terenie istniejącej stacji bazowej w S. na działce nr [...], obręb S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku D. P., T. S. i R. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2005 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na fakt, iż wnioskodawcy nie posiadają żadnego interesu prawnego w niniejszej sprawie. Zdaniem organu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, na wniosek podmiotu niebędącego stroną stanowiłoby naruszenie art. 157 § 2 k.p.a. oraz naruszenie zasady stabilności decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań R. S., D. P. I T. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] dotyczące braku przymiotu strony wnioskodawców. Ponadto organ II instancji wskazał, że zgodnie ze sporządzonym raportem oddziaływania planowanej inwestycji, rozkład pól elektromagnetycznych, dla których został przekroczony dopuszczalny poziom promieniowania niejonizującego znajduje się w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nie wprowadzając ograniczeń w sposobie korzystania z terenów przyległych. Ponadto projektowana stacja bazowa telefonii cyfrowej zarówno na etapie realizacji, eksploatacji, jak i likwidacji nie będzie oddziaływać negatywnie na stan środowiska naturalnego I zdrowie ludzi. Zatem, zdaniem organu, obszar oddziaływania obiektu zamyka się w granicach działki, na której został zaprojektowany, tj. działki o nr ew. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu. skargi D. P., wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SAlWa 150/07 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż organ odwoławczy nie ustalił gdzie dokładnie znajdują się działki wnioskującego. Zdaniem Sądu nie znając położenia nieruchomości skarżącego organ nie mógł ocenić, czy działki te znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, czy też położone są poza jego zasięgiem. Decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ może podjąć dopiero wówczas, gdy subiektywne twierdzenie składającego wniosek o wszczęcie postępowania, iż kwestionowana decyzja dotyczy jego praw i obowiązków nie zostanie w sposób przewidziany dla postępowania nadzwyczajnego pozytywnie zweryfikowana. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SAlWa 150/07, po ponownym rozpatrzeniu odwołania D. P., T. S. i R. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powtórzył swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu własnej decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. dotyczącą sporządzonego raportu. Ponadto organ wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że R. S. jest właścicielką nieruchomości nr [...], która bezpośrednio graniczy z działką nr [...] objętą inwestycją, przy czym wskazał, iż sporna inwestycja zlokalizowana jest w odległości 35 m od wspólnej granicy. A z raportu oddziaływania wynika, że przewidywany zasięg obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej nie obejmuje działki nr [...]. Wskazał również, że nieruchomość o nr [...] będąca własnością D. P. nie graniczy w sposób bezpośredni z działką inwestora i jest oddalona o ok. 35 m od granicy ww. działki nr [...]. T. S. nie jest zaś właścicielem, użytkownikiem wieczystym, ani zarządcą nieruchomości nr [...] i nr [...] należących do jego matki R. S., znajdujących się w pobliżu działki inwestora nr [...]. Swoje prawo do udziału w niniejszym postępowaniu wywodzi jedynie z faktu, iż zamieszkuje wspólnie z R. S. na nieruchomości nr [...], która nie graniczy z działką inwestora i jest oddalona od tej działki o 10 m, od inwestycji zaś o ponad 100 m. Organ odwoławczy podkreślił też, że biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa brak jest podstaw do uznania, iż omawiana inwestycja utrudnia korzystanie z działek wnioskodawców zgodnie z ich przeznaczeniem z powodów innych aniżeli emisja pól elektromagnetycznych. Mając wskazane argumenty na względzie organ stwierdził, iż wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego, a przez to legitymacji materialnoprawnej do udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej w S. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł D. P., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 10, art. 17, art. 28, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. oraz art. 32 i art. 46 Prawa Ochrony Środowiska, wskazując przede wszystkim na niewypełnienie wskazówek zawartych w wyroku Sądu. Ponadto skarżący powołując się na opinię mgr inż. M. K. niezależnego eksperta w dziedzinie pól elektromagnetycznych, skrytykował raport oddziaływania na środowisko sporządzony przez A. S. jako stronniczy i nierzetelny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D. P., wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SAlWa 466/08 skargę oddalił w związku ze związaniem Sądu oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie organ odwoławczy zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r. i wydając decyzję po ponownym jej rozpatrzeniu uwzględnił wskazówki Sądu Administracyjnego. Sąd wskazał, iż skarżący nie jest inwestorem, właścicielem; użytkownikiem wieczystym ani też zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, a swoją legitymację w postępowaniu nieważnościowym opiera jedynie na interesie faktycznym. W tej sytuacji w ocenie Sądu stwierdzić należy, że decyzja o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2005 roku jest prawidłowa. Sąd wskazał, iż działka D. P. o nr ew. [...] nie graniczy bezpośrednio z działką inwestora nr ew. [...], na której usytuowano inwestycję i jest od granic działki inwestorów oddalona o około 35 m. Dodać też należy, iż z załączonego do akt raportu oddziaływania na środowisko, wynika, iż obszary pól elektromagnetycznych występujące na wysokościach niedostępnych dla mieszkańców, nie obejmują nieruchomości skarżącego. Ponadto działka skarżącego stanowi niezabudowaną nieruchomość. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby w myśl przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego bądź przepisu art. 28 k.p.a. miał przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwolenia na budowę, nie wykazał bowiem, że nieruchomość, której jest właścicielem znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu, czyli stacji bazowej telefonii cyfrowej. W wyniku skargi kasacyjnej, wniesionej przez D. P., wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie rozważenie tylko treści raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego przez A. S., w którym to raporcie określono między innymi rozkład pól elektromagnetycznych dla inwestycji objętej decyzją z dnia [...] września 2005 r., a nie rozważenie dokumentu sporządzonego przez M. K. złożonego do akt administracyjnych a na który to powoływał się skarżący, jako na dokument mający zakwestionować dane podane w raporcie sporządzonym przez A. S. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2009r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2013/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu skargi D. P., uchylił decyzję Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008r. Zdaniem Sądu brak oceny organu dokumentu sporządzonego przez M. K. stanowi naruszenie art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SAlWa 2013/09, po ponownym rozpatrzeniu odwołania D. P., T. S. i R. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, zgodnie z brzmieniem art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dokonał ponownej oceny legitymacji skarżących do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2005r. Analizując pojecie strony postępowania sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w kontekście treści art. 28 kpa oraz art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, organ podkreślił, że w przypadku stacji bazowych telefonii cyfrowej kluczowe znaczenie dla ustalenia obszaru oddziaływania danej stacji ma zasięg oddziaływania emitowanych przez nią pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2. Powyższe jest związane z unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. — w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z załącznikiem Nr 1 (tabela nr 2) do powyższego rozporządzenia, w przypadkach częstotliwości pola elektromagnetycznego mieszczącej się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m2. Organ wskazał, że zgodnie z § 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. — w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego, przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o pozwolenie na budowę omawianej stacji bazowej telefonii cyfrowej dołączono raport w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] Nr: [...], który został pozytywnie uzgodniony przez Wojewodę [...] (decyzja z dnia [...].05.2005 r) oraz przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] (decyzja z dnia [...].05.2005 r.). Z analizy powyższego raportu w sprawie oddziaływania na środowisko, zwłaszcza z rys. nr 4, wynika bezsprzecznie, że przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 nie obejmuje działek skarżących o nr ewid. [...] i [...]. Ponadto autor raportu — A. S., specjalista ds. ochrony środowiska — stwierdziła jednoznacznie, że "Określony na podstawie obliczeń i analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych zasięg obszarów, dla których przekroczony został dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, pozwala stwierdzić, że wystąpią one tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nie wprowadzając ograniczeń w sposobie korzystania z terenów przyległych, co pozwała wnioskować o zrezygnowanie z tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania w drodze formalnych zapisów. Opiniowana, projektowana stacja bazowa telefonii cyfrowej zarówno na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji nie będzie oddziaływać negatywnie na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi." Odnosząc się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 14 grudnia 2009r., organ wyjaśnił, iż znajdująca się w aktach sprawy opinia M. K., członka niemieckiego stowarzyszenia "B." ds. przeciwdziałania elektroskażeniom, z dnia [...].09.2005 r. ("uwagi i wnioski w sprawie raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] Nr: [...]") nie podważa w ocenie GINB prawidłowości analizy przewidywanego obszaru występowania pół elektromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m2, sporządzonej przez A. S. Organ zauważył, że powyższa opinia M. K. nie została poparta jakimikolwiek badaniami dotyczącymi zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji, zaś podnoszone w niej argumenty, zwłaszcza dotyczące szkodliwości stacji bazowej dla zdrowia, są sformułowane ogólnikowo oraz nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. W ww. dokumencie stwierdzono m.in. cyt.: "lstniejące przepisy prawa nie zapewniają ochrony zdrowia ludności przed połami e-m. Wprost przeciwnie, dopuszczają one emisje pól e-m do drastycznie wysokich poziomów (graniczna wartość 0,1 W/m2) do siedzib ludzkich, co ingeruje w funkcjonowanie organizmu człowieka, a tym samym stwarza zagrożenie zdrowia. Przepisy te są sprzeczne z konstytucją RP." Tymczasem, zdaniem organu, jedynie powszechnie obowiązujące przepisy prawa mogą stanowić podstawę wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty R. z dnia [...] września 2005r., Nr [...], znak: [...], nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku R. S., T. S. oraz D. P. Tym samym nie są oni stronami w postępowaniach dotyczących wskazanej wyżej decyzji organu powiatowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego wniósł D. P., zarzucając jej naruszenie art. 7, 8,9, 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie własnych ustaleń faktycznych i prawnych, a także nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku oraz naruszenie § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów Ministrów sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące dopuszczalność wszczęcia tego postępowania. Przepis art. 157 § 3 kpa dopuszcza wydanie przez organ administracji publicznej orzeczenia o niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Z pierwszym rodzajem przesłanek niedopuszczalności wszczęcia tego nadzwyczajnego postępowania mamy do czynienia np. gdy żądanie w tym przedmiocie złożył podmiot niebędący stroną w sprawie lub strona mniemająca zdolności do czynności prawnych, a działąjąca bez przedstawiciela ustawowego. W ocenie Sądu, zarówno organ I instancji jak i organ II instancji zasadnie podniosły. iż pojęcie strony postępowania administracyjnego jakim posługuje się art. 28 kpa może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego. który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Ponadto nie każdy związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. Kwestią w sprawie zasadniczą było ustalenie ponad wszelka wątpliwość, przez organy prowadzące postępowanie nadzorcze, czy R. S., D. P. i T. S. mają przymiot strony uprawniający ich do skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Prawidłowo w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organy wskazały, iż żadna z nieruchomości należących do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. R. S. jest właścicielką nieruchomości nr 483, która bezpośrednio graniczy z działką nr [...] objętą inwestycją, przy czym sporna inwestycja zlokalizowana jest w odległości 35 m od wspólnej granicy. Nieruchomość o nr [...]będąca własnością D. P. nie graniczy w sposób bezpośredni z działką inwestora i jest oddalona o ok. 35 m od granicy działki nr [...]. T. S. nie jest zaś właścicielem, użytkownikiem wieczystym, ani zarządcą nieruchomości nr [...] i nr [...] należących do jego matki R. S., znajdujących się w pobliżu działki inwestora nr [...]. Zgodnie z § 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. — w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego, przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jeżeli natomiast chodzi o obowiązek sporządzenia raportu, to decydujące znaczenie ma regulacja przepisu 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia wskazująca na to, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane wówczas, gdy nie zostaną zachowane parametry określone w tym przepisie, przyjęte przy uwzględnieniu odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2010r. w sprawie II OSK 297/09 "nie powinno budzić wątpliwości że "oś głównej wiązki promieniowania", to linia prosta wykreślona od środka elektrycznego, jak też że musi się ona znajdować w "głównej" wiązce promieniowania, co nie wyklucza, iż źródło promieniowania emituje też inne niż "główną" wiązki, które jednak z woli ustawodawcy w sprawie nie mają istotnego znaczenia. Przedłożony do akt sprawy raport oddziaływania na środowisko jednoznacznie wskazuje, iż przewidywany zasięg obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej nie obejmuje działki nr [...], zaś przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych, dla których przekroczony został dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, pozwala stwierdzić, że wystąpią one tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nie wprowadzając ograniczeń w sposobie korzystania z terenów przyległych. Tym samym organ zasadnie przyjął, że obszar występowania pól elektomagnetycznych o wartości wyższej od dopuszczalnego poziomu promieniowania wystąpi na wysokości niedostępnej dla ludzi, a co za tym idzie nie będzie oddziaływał na nieruchomości skarżących i w żaden sposób nie wpłynie na sposób i zakres ich zagospodarowania. Realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2009r., zgodnie z brzmieniem art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), organ odwoławczy poddał ocenie dokument złożony do akt sprawy przez skarżących tj. opinię M. K., -uwagi i wnioski w sprawie raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] Nr: [...]. Sąd w składzie niniejszym ocenę tę, jako dowodu nie mającego istotnego znaczenie dla rozstrzygniecie, podziela , zwłaszcza , iż analiza jego treści prowadzi do wniosku, iż postawione w niej tezy, nie poparte żadnymi badaniami czy obliczeniami, stanowią w istocie polemikę autora z obowiązującymi w Polsce przepisami prawa w zakresie ustalającym dopuszczalny poziom emisji pól elektromagnetycznych docierających do siedzib ludzkich (Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów Dz.U z 2003r. Nr 192, poz.1883). Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze a dotyczącego nie uwzględnienia przez organ kumulacji pól elektromagnetycznych, należy podnieść, iż zasadnie organ wywiódł, że zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla kwalifikacji tej nie ma więc znaczenia, że w pobliżu mogą znajdować się inne anteny. Takie stanowisko reprezentowane jest także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ( vide wyrok WSA W Warszawie z dni 12 grudnia 2008r. ,IV SA/Wa 1683/08). Z tych wszystkich względów należy uznać, iż prawidłowe jest stanowisko organów o braku przymiotu strony skarżących, uprawniającego ich do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] września 2005 r., Nr [...]. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.