VII SA/Wa 1233/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi L K na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez L K jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], znak: [...] , działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 i art. 12 ust. 1-3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] od ul. [...] do kolejki wąskotorowej z budową ronda na skrzyżowaniu z ul. [...] w [...] . Po rozpatrzeniu odwołania L K, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], znak: [...] , utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1042/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę L K na decyzję Wojewody [...]. Pismem z dnia 4 marca 2014 r. L K złożył, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody [...]. Skarżący podniósł, że działki nr ewid. [...] i [...], których jest współwłaścicielem miały inne przeznaczenie niż pod drogę publiczną, o czym dowiedział się około trzech tygodni przed złożeniem ww. wniosku. Skarżący dołączył fragment uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - obszar położony przy ul. [...] i [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją Wojewody [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], znak: [...] , Wojewoda [...]zawiesił przedmiotowe postępowanie z urzędu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie ze skargi kasacyjnej L K od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 9 stycznia 2014 r. W związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1182/14, oddalającego skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 9 stycznia 2014 r., Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], znak: [...], podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie wznowieniowe. Dalej, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił uchylenia decyzji własnej wskazując, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą zostać uznane za "nowe okoliczności faktyczne", ani "nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję", czyli nie mogą stanowić przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ zgodnie z art. 11i ust. 2 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda [...] wyjaśnił, że w myśl cytowanego wyżej przepisu w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie mają zastosowania przepisy dotyczące miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i organy właściwe w sprawie wydania ww. decyzji nie dokonują oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji wznowieniowej odwołanie do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu I instancji, złożył L K. Skarżący powtórzył zarzut podniesiony we wniosku o wznowienie postępowania, ponadto wymienił szkody, które poniósł w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji i wyraził niezadowolenie z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wydanego w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] . Odwołanie zostało złożone w terminie. Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpatrując sprawę wskazał w pierwszej kolejności na to, iż jest właściwy (rzeczowo i instancyjnie) do załatwienia ww. odwołania. Następnie organ ten podniósł, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania oraz wydanej decyzji wznowieniowej, jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniu. W wyniku przeprowadzonej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ drugiej instancji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Rozwijając powyższą ocenę organ odwoławczy podał, iż w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w sytuacji, gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, czyli decyzję merytoryczną, organ wydaje dopiero po ustaleniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., o ile nie stwierdzi przeszkód wymienionych w art. 146), stosując wówczas nowy stan prawny. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowieniowym organ może przystąpić więc dopiero po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła przesłanka wznowienia. Jeśli organ przesłanki takiej wyraźnie nie stwierdzi, to do merytorycznej oceny sprawy przystąpić nie może, bo to godziłoby przede wszystkim w zasadę trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 k.p.a.) i naruszało reguły obowiązujące w postępowaniu wznowieniowym (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1345/11). Organ odwoławczy podał również, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie wskazuje się, że art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1) nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; 2) nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przyjmuje się jednocześnie, że nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. Kodeks postępowania administracyjnego, pod red. M. Wierzbowskiego, A. Wiktorowskiej, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 824-826, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 805/13). Ponadto, nowe okoliczności i nowe dowody, aby mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania, muszą być podstawą do wydania decyzji odmiennej treści, przy czym wystarczy tu prawdopodobieństwo wydania takiej decyzji. Przesłanka wznowienia postępowania określona ww. przepisem będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi wydającemu decyzję są istotne dla sprawy, to znaczy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Tę istotność nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych organ musi wykazać (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 74/11). Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego w aktach materiału dowodowego wynika, że zarzut podniesiony we wniosku L K z dnia 4 marca 2014 r. o wznowienie postępowania, nie stanowi wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję. Za prawidłowe uznał stanowisko Wojewody [...], przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają żadnego wpływu na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z uwagi na art. 11i ust. 2 specustawy drogowej, zgodnie z którym w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z podstawowych skutków wskazanego powyżej wyłączenia jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12, LEX nr 1251906 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1093/10, LEX nr 795747), jeżeli inwestor występuje z wnioskiem o wydanie zezwolenia w trybie powyższej specustawy drogowej, to organy właściwe w sprawie wydawania zezwoleń na realizację inwestycji drogowej nie dokonują oceny zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), w tym nie ustalają, czy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy i nie badają zgodności planowanej inwestycji drogowej z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może dotyczyć drogi przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz w takim przypadku inwestor musi załączyć do wniosku całą dokumentację planistyczno - projektową przewidzianą przepisami specustawy drogowej, gdyż nie może w tym względzie odwołać się do ustaleń planu miejscowego. Przepis art. 11i ust. 2 specustawy drogowej oznacza, że prowadząc inwestycję w oparciu o przepisy ww. ustawy, można realizować inwestycję drogową na obszarze, który w planie zagospodarowania przestrzennego miał zupełnie odmienne przeznaczenie (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1374/11). Powyższe oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie bada zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem okoliczność, że zgodnie z obowiązującym na terenie obejmującym m. in. działki nr ewid. [...] i [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem 2.169.UOS jest zabudowa usługowa kultu religijnego z zachowaniem istniejącej na tym terenie istniejącej zabudowy jednorodzinnej, nie ma żadnego wpływu na prawidłowość decyzji Starosty [...]i utrzymującej ją w mocy decyzji. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że zarzut podniesiony przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania nie stanowi okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję, w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdził w efekcie, że Wojewoda [...] zasadnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji. Dodał, że okoliczności wskazane w odwołaniu, dotyczące konsekwencji wydania decyzji Starosty [...] oraz decyzji Wojewody [...] (takie jak utrata przez skarżącego miejsca zamieszkania i pracy, konsekwencje zdrowotne) również nie mogą stanowić przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ zaistniały dopiero po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego błędnego, zdaniem skarżącego, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1042/13, organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez L K od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], czym potwierdził jego prawidłowość. Organ wskazał nadto, że w przedmiotowym postępowaniu, prowadzonym w trybie wznowieniowym, nie jest dopuszczalne ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, jak miało to miejsce w postępowaniu odwoławczym w sprawie decyzji Starosty [...]. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Decyzja ostateczna oznacza, że sprawa została rozstrzygnięta w definitywny sposób. Zastosowanie każdego z przewidzianych kodeksem lub ustawą szczególnych trybów nadzwyczajnych prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznej, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznej możliwe jest wyłącznie w przypadkach ściśle przewidzianych przepisami regulującymi te tryby. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, a zatem w podstawie prawnej decyzji nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu decyzji nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1515/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 628/10, LEX nr 754865). Mając powyższe na względzie Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że zarówno postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja wznowieniowa nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W skardze na ww. decyzję skarżący – L K wskazał na jej braki, a to poprzez nieodniesienie się w jej treści do jednego z podstawowych zarzutów. Wskazał, iż w jego ocenie decyzja ta dotyczy zagadnień, których nie podnosił. Natomiast pomija podnoszone przez niego okoliczności, wskazujące na to, iż rzeczywistym celem inwestycji nie była droga a stacja benzynowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego ostatniego organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] r., wydanej w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (polegającej na rozbudowie ul. [...] od ul. [...] do kolejki wąskotorowej z budową ronda na skrzyżowaniu z ul. [...]w [...]). Postępowanie w tej sprawie wszczęte zostało na wniosek skarżącego, który w piśmie z dnia 4 marca 2014 r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2013 r. We wniosku tym wskazał na przesłankę wznowienia uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w kontekście tej przesłanki powołał się na ustalenia planu miejscowego, w myśl których działki wywłaszczone na mocy ww. decyzji ostatecznej a stanowiące uprzednio jego własność, przeznaczone są pod zabudowę usługową kultu religijnego. Zostały więc przejęte (jak podniósł) nie pod drogę, lecz w rzeczywistości pod zupełnie inną inwestycję. Organ I instancji uznając, iż wskazane żądanie spełnia wymogi formalne, wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w ww. sprawie. Analizując natomiast okoliczności w tym żądaniu przywołane (a to w kontekście wystąpienia przesłanki wznowienia) stwierdził, iż nie wypełniają one dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji, organ I instancji orzekł w sprawie na zasadzie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Rozstrzygnięcie to, prawidłowo -w ocenie Sądu- zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Okoliczności sprawy w sposób wyczerpujący ustalone i prawidłowo ocenione, uzasadniały bowiem zastosowanie ww. przepisu art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu, zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Rozwijając powyższą ocenę, zważyć przede wszystkim należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi m. in. w art. 145 § 1 k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Co równie istotne, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także - czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zaznaczyć także trzeba, iż wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowania) nie miała miejsca, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Kierując się powyższym Sąd uznał, iż zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane, a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Rację mają bowiem organy orzekające, iż w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. Jako podstawę wznowienia wnioskodawca powołał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w myśl przywołanego przepisu, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nie mogą być one znane organowi, nadto - musiały istnieć w dacie wydania decyzji. Przy czym nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce jedynie wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06). W konsekwencji, kierując się powyższym, uznać trzeba, iż rację mają organy orzekające w sprawie podnosząc, że okoliczności wskazywane przez skarżącego nie wypełniają powyższej przesłanki, bo nie mają charakteru "istotnego". Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają bowiem żadnego wpływu na treść decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a to z uwagi na art. 11i ust. 2 specustawy drogowej, zgodnie z którym w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z podstawowych skutków wskazanego powyżej wyłączenia jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli inwestor występuje z wnioskiem o wydanie zezwolenia w trybie powyższej specustawy drogowej, to organy właściwe w sprawie wydawania zezwoleń na realizację inwestycji drogowej nie dokonują oceny zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym nie ustalają, czy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy i nie badają zgodności planowanej inwestycji drogowej z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może dotyczyć drogi przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz w takim przypadku inwestor musi załączyć do wniosku całą dokumentację planistyczno - projektową przewidzianą przepisami specustawy drogowej, gdyż nie może w tym względzie odwołać się do ustaleń planu miejscowego. Przepis art. 11i ust. 2 specustawy drogowej oznacza także, że prowadząc inwestycję w oparciu o przepisy ww. ustawy, można realizować inwestycję drogową na obszarze, który w planie zagospodarowania przestrzennego miał zupełnie odmienne przeznaczenie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12). Z tych też przyczyn Sąd uznał, że kontrolowana decyzja jest prawidłowa. Odnośnie zarzutów podniesionych przez skarżącego Sąd stwierdza, iż są one nieuzasadnione. Sąd w tym miejscu jeszcze raz bowiem zauważa, że jako nową okoliczność w kontekście wskazanej przesłanki wznowienia, skarżący powołał ustalenia planu miejscowego obowiązującego na działkach wywłaszczonych na mocy decyzji kwestionowanej a stanowiących uprzednio jego własność, mające wskazywać na zupełnie inne przeznaczenie tych działek (niż pod drogę). Na poparcie swojego stanowiska, do wniosku o wznowienie załączył fragment uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - obszar położony przy ul. [...] i [...] . Tym samym, to ta okoliczność w niniejszym postępowaniu musiała być poddana ocenie w kontekście dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tym bardziej, iż została ona wskazana przez wnioskodawcę nie tylko w pierwotnym żądaniu, ale również powtórzona w odwołaniu od decyzji organu wojewódzkiego. Dlatego też Sąd nie podziela zarzutów skargi wskazujących na to, iż decyzja organu odwoławczego została wydana "nie na temat". Jednocześnie Sąd dostrzega, iż kwestia dotycząca faktycznego przeznaczenia działki wywłaszczonej na inny cel niż cel drogowy (tj. cel wywłaszczenia), już z samej tej przyczyny, iż wiąże się z ewentualnym wadliwym wykonaniem decyzji ostatecznej a nie z postępowaniem poprzedzającym jej wydanie, w tym postępowaniu nadzwyczajnym, nie mogłaby odnieść zamierzonego skutku. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.