VII SA/Wa 1237/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Starosta [...] w skardze na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3500 złotych za przekroczenie terminu do wydania decyzji zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wyegzekwowanie zaskarżonego postanowienia od strony skarżącej znajdującej się w ciężkiej sytuacji finansowej, może znacząco utrudnić wykonywanie bieżących zadań Powiatu, a tym samym realizację budżetu zaplanowanego na rok 2014. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek strony skarżącej Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygnaturach akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ 598/06, II FZ 585/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). Co do zasady nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy powołanie się na ciężką sytuację finansową. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi, a jedynie wniosek i przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wskazując na żadne szczególne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania. Sąd nie dopatrzył się także zaistnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia z urzędu. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.