VII SA/Wa 1242/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań Pani E. K. – P., [...] Sp. z o.o. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym podziemnym zlokalizowanym na działce nr ew. [...] i [...] oraz dojazdem przez działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. L. w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił ustalony stan faktyczny wskazując, iż Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym podziemnym zlokalizowanym na działce nr ew. [...] i [...] oraz dojazdem przez działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. L. w W. Od ww. decyzji odwołania wnieśli Pan B. Z., Pani E. K. – P., Wspólnota Mieszkaniowa [...] oraz [...] Sp. z o.o. Dalej Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 35 ust 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno - budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Z posiadanej dokumentacji wynika, że wszystkie ww. wymagania w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione - nie stwierdzono naruszeń mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor - [...] Sp. z o.o. Sp. k., przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej) obejmujące działki inwestycyjne nr ewidencyjny [...],[...],[...],[...] z obrębu [...]. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] część II uchwalonego Uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] października 2002 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]). Przedmiotowa działka inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej z usługami. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w § 25 pkt. 1 planu. Analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z garażem wielostanowiskowym podziemnym naruszył ustalenia planu w zakresie: obowiązujących nieprzekraczalnych linii zabudowy, wysokości zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (31,79%, przy wymaganej min, 30%). Spełniony został również wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wg wskaźników zawartych w § 17 ust. 3 planu: 1 miejsce parkingowe na jedno mieszkanie nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej. Projekt budowlany zarówno w części dotyczącej zagospodarowania terenu, jak i architektoniczno - budowlanej sporządzony został zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120 poz. 1133) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 462), w szczególności § 12, 13, 57, 60, 271. Ponadto do projektu dołączono oświadczenia projektantów, Pani K. H. oraz Pana B. P., o tym, iż projekt sporządzony został zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej. Działka, na której planowana jest inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej od ul. R. Do projektu budowlanego Inwestorzy dołączyli wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt. 1b ustawy Prawo budowlane). Projekt budowlany uzyskał uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcą ds. sanitarno - higienicznych, rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, a także Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. opiniującego pozytywnie lokalizację sieci uzbrojenia terenu skorygowanego uzgodnieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Ponadto inwestor przedłożył warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej [...] SA z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], warunki techniczne zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego - pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] SA z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], warunki techniczne przyłączenia węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej - pismo [...] z dnia 9 maja 2012 r. (zaktualizowane pismem D. z dnia 17 października 2014 r.). Do dokumentacji zostało załączone również postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], wyrażające zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej dla projektowanego obiektu. Odnosząc do zarzutów Skarżących, Wojewoda [...] stwierdził, iż nie podziela zarzutu naruszenia § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wskazano, iż z dokumentacji projektowej stanowiącej załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, iż projektowany budynek został usytuowany z zachowaniem minimalnej odległości 8m od budynków zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL. Za nietrafny uznano również zarzut [...] Sp. z o.o. oparty na art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, tj. naruszenia uzasadnionych interesów stron postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie sposób zaaprobować też stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 960/09 stwierdził, że "Zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustawy w tym m.in. Prawa budowlanego, Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę (...) nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy" (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 454/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 880/12). W ocenie Wojewody [...] nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej Spółki, że projektowana inwestycja została zaprojektowana niezgodnie z zapisem § 25 ust. 2 planu w zakresie dotyczącym dopuszczalnej wysokości zabudowy. Plan stanowi, że wysokość zabudowy "określa się na 4 kondygnacje naziemne, przy czym dopuszcza się akcenty wysokościowe w formie wyższych części budynku do 6 kondygnacji". Wojewoda [...] wskazał, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego posłużono się niedookreślonym terminem "akcent wysokościowy", który może być różnie interpretowany, to jednak, zdaniem organu odwoławczego, znaczenie tego podjęcia zostało wyjaśnione w treści § 25 ust. 2 planu, zgodnie z którym "akcentami wysokościowymi" są "wyższe części budynku do 6 kondygnacji". Z przywołanego zapisu planu, jak również z pozostałej jego treści, nie wynika, aby plan określał miejsce (część budynku), w którym dopuszcza się "akcent wysokościowy", ani też swoistego wskaźnika intensywności owego "akcentu" (np. w odniesieniu do kubatury, długości elewacji, powierzchni zabudowy itp.). Dodatkowo zwrócono uwagę na § 8 ust. 2 planu, gdzie ustalono, że dla nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej określono, jeżeli przepis nie stanowi inaczej: 1) maksymalną ilość kondygnacji naziemnych na sześć wraz z mieszkalnym poddaszem, 2) nieprzekraczalną wysokość budynków na 24,Om liczoną od poziomu kalenicy do obecnego poziomu gruntu rodzimego. Wobec powyższego organ stwierdził, że w świetle treści ww. zapisów planu przedmiotowy "akcent wysokościowy" oznacza w analizowanym przypadku możliwość wzniesienia fragmentu projektowanego budynku do maksymalnej wysokości 24,Om i sześciu kondygnacji, bez określenia miejsca podwyższenia oraz jego intensywności. Reasumując Wojewoda [...] uznał, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany realizuje ustalenia w zakresie wprowadzenia "akcentu wysokościowego" - tylko cześć budynku została zaprojektowana jako obiekt sześciokondygnacyjny (około 50% powierzchni czwartej kondygnacji), co czyni przedmiotową inwestycję zgodną z zapisami planu. W ocenie Wojewody [...], podstaw uzasadniających podjęcie przez tutejszy organ rozstrzygnięcia kasacyjnego, nie sposób również upatrywać, na gruncie okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, we wskazanym przez Skarżących naruszeniu art. 10 § 1 Kpa, w myśl którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym naruszenie przepisu art. 10 § 1 Kpa, poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków, ma miejsce wówczas, gdy uchybienie to uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK831/05, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09). W omawianym przypadku organ odwoławczy nie stwierdził, aby którakolwiek ze stron postępowania została pozbawiona możliwości podjęcia konkretnych czynności procesowych, czym naruszone byłoby ich prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w stopniu uzasadniającym zastosowanie przez Wojewodę [...] dyspozycji art. 138 § 2 Kpa. Wymaga podkreślenia, ze stosownie do treści przepisu art. 73 § 1 Kpa strona ma prawo wglądu w akta sprawy na każdym etapie toczącego się postępowania, niezależnie od jakichkolwiek zawiadomień ze strony organów administracji publicznej. Wiedząc więc o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, jak również o podejmowaniu przez organ stopnia podstawowego czynności wyjaśniających, strony miały pełną wiedzę o prowadzonym postępowaniu dowodowym i bez przeszkód mogły zapoznać się z kompletną dokumentacją sprawy na każdym etapie jej załatwiania. Fakt, że z powyższego prawa nie skorzystały, nie był spowodowany jakimkolwiek działaniem organu stopnia podstawowego. Ustanowiony mocą unormowania art. 10 § 1 Kpa obowiązek umożliwienia stronom postępowania, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie może być w każdym przypadku utożsamiany z obowiązkiem organu do szczególnego zawiadomienia stron o przysługujących im uprawnieniach. W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw, aby uznać brak tego rodzaju zawiadomienia za uchybienie obligujące organ odwoławczy do eliminacji z obrotu prawnego udzielonego pozwolenia na budowę. Po pierwsze, strony postępowania zostały poinformowane o przysługujących im prawach procesowych w piśmie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], zawiadamiającym o wszczęciu postępowania. Po drugie, co wskazano wyżej, strony postępowania zostały poinformowane o podjętych przez organ czynnościach wyjaśniających - doręczono im zwłaszcza postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r., Nr [...], uzupełniające postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...] i nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji. Po trzecie wreszcie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, na podstawie kompletnego materiału dowodowego, ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższa decyzja, z uwagi na treść podjętego rozstrzygnięcia, w istocie nie kształtuje sytuacji prawnej którejkolwiek ze stron postępowania, poza inwestorem, który niewątpliwie brał czynny udział w postępowaniu przed organem stopnia podstawowego. Wojewoda [...] uznał także, iż naruszenia praw strony do czynnego udziału w postępowaniu nie sposób upatrywać również w fakcie wydania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], przed doręczeniem stronom postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], podejmującego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę sporej inwestycji. Brak jest podstaw, aby w czasie zawieszenia postępowania odmówić stronom również prawa do wypowiadania się w sprawie Innymi słowy, fakt, iż postępowanie administracyjne jest zawieszone, nie pozbawia stron prawa dostępu do kompletnych akt sprawy oraz prawa do wypowiadania się w sprawie, w tym do wypowiadania się na temat zgromadzonego materiału dowodowego. Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Wojewody [...] brak jest podstaw, aby uznać, iż w analizowanym przypadku Prezydent [...] uchybił przepisowi art. 10 § 1 Kpa w stopniu, który uzasadniałby zastosowanie przez organ wojewódzki art. 138 § 2 Kpa. Odnosząc się do podnoszonej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] kwestii zacienienia i ograniczenia dostępu do światła wskazania wymaga, że z analizy wpływu projektowanej zabudowy na przesłanianie i nasłonecznienie budynków sąsiednich oraz projektowanych budynków (str. 145 pkt. 10) wynika, że projektowany budynek spełnia warunki § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W świetle obowiązujących przepisów pełną odpowiedzialność za prawidłowe tj. zgodne z zasadami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane wykonanie projektu ponosi projektant. Projektant jako osoba sporządzająca projekt budowlany odpowiedzialna jest za wykonanie projektu zgodnego z przyszłym zamierzeniem budowlanym. Wynika z tego, iż merytoryczna kontrola projektu dokonywana przez organ nie ma uzasadnienia. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny, jej zakres wynika wyraźnie z treści art. 35 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zaś naruszenie przez projektanta w sposób rażący zasad określonych w art. 5 Prawa budowlanego prowadzi do możliwości zastosowania sankcji określonych w art. 93 pkt. 1 Prawa budowlanego. Art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego nakłada na projektanta oraz osobę sprawdzającą wykonany projekt budowlany obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżona decyzją znajdują się powyższe oświadczenia. Organ wskazał również, iż w orzecznictwie sądowo-administracyjnym panuje pogląd, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co samo przez się nie oznacza że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej ustalenia organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę. Skargę na tę decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku z 140, 143 i 144 kodeksu cywilnego - poprzez wydanie pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w sposób, który narusza uzasadnione interesy Skarżącej, dotyczące prawa własności Skarżącej poprzez uniemożliwienie Skarżącej zagospodarowania działki nr [...], w taki sposób aby na przedmiotowej działce mógł co najmniej czterokondygnacyjny (kondygnacji naziemnych) budynek mieszkalny wielorodzinny, co przewiduje dla tej nieruchomości § 25 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...] - [...] uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] października 2002 roku opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2002 r. Nr [...], poz. [...]; - art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku z art. 144 kodeksu cywilnego poprzez wydanie pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w sposób, który narusza korzystanie z nieruchomości sąsiedniej jaką jest nieruchomość Skarżącej ponad przeciętną miarę czym powoduje naruszenie uzasadnionych interesów Skarżącej w zakresie realizacji na nieruchomości której jest współużytkownikiem wieczystym budynku w taki sposób aby zapewnić czas nasłonecznienia lokali mieszkalnych w ilości co najmniej trzech godzin w dniach równonocy tj. w sposób odpowiadający § 13 ust. 1 pkt 1 i § 57 oraz § 60 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku § 25 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...] - [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady miny W. z dnia [...] października 2002 roku, poprzez błędne uznanie, iż projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym ma być realizowana inwestycja, podczas, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego symbolem [...], na którym ma być realizowany budynek mieszkalny wielorodzinny, dopuszcza jedynie możliwość realizacji budynku czterokondygnacyjnego akcentami wysokościowymi w formie wyższych części budynku do 6 kondygnacji, z czym zatwierdzony projekt budowlany pozostaje w sprzeczności; - art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez podejmowanie przez organ administracji działań, które naruszają zaufanie do działań tego organu, w szczególności wydawanie postanowień zawieszeniu lub podjęciu postępowania z naruszaniem zasady pogłębionego zaufania; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak dokonania przez organ I instancji i II stancji wszechstronnej analizy zamierzenia budowlanego w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 stawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz przepisy art. 140 i 144 KC w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 89 § 2 k.p.a - poprzez wydanie przez organ I instancji II instancji decyzji bez przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która pozwoliłaby uwzględnić przy wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia i budowę, interesy Inwestora oraz uzasadnione interesy Skarżącej i innych osób trzecich oraz ewentualnie na przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego, czym naruszono zasadę prawdy obiektywnej i przepisy postępowania w sposób rażący. Podnosząc te zarzuty Skarżąca Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. sp. k. w odpowiedzi na skargę również wnosiła o jej oddalenie uznając zarzuty wskazane w skardze za chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym podziemnym zlokalizowanym na działce nr ew. [...] i [...] oraz dojazdem przez działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. L. w W. W świetle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę organ administracyjny sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowywania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia powyższych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Przepis art. 35 ust. 4 ustawy nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia. Badając - w kontekście powyższych uregulowań - zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż kwestionowane rozstrzygnięcie prawa nie narusza. W rozpoznawanej sprawie zachodzą bowiem przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uwzględniając treść art. 35 ust. 4 ustawy rozważenia wymagało, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1. Analiza akt sprawy daje podstawę do stwierdzenia, że ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe i zasługują na akceptację. Podzielić należy stanowisko organów, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt ten został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli także do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (k.4-7 projektu budowlanego). Inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym miejscu odnośnie do obowiązku dokonania sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, wymaga podkreślenia, że w wyniku zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowalny "projektanta" oraz "osoby sprawdzającej". Uprawnienia kontrolne organu architektoniczno - budowlanego, prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki. Zauważyć również należy, że zgodnie z art. 34 ustawy, projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. II OSK 1517/09). Wymogi dotyczące projektu architektoniczno - budowlanego zostały określone w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie z uwagi treść § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. - Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późn. zm.). Analiza przepisów tego rozporządzenia prowadzi do wniosku, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wzmocnieniem tego stanowiska jest także treść art. 35 ust. 1 ustawy. Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 4 ustawy obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego, a następnie sprawdzenie tego projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowane do projektowania bez ograniczeń, w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W rozpoznawanej sprawie takie oświadczenia zostały złożone do projektu budowlanego. W ocenie Sądu organy dokonały też prawidłowej oceny zgodności zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z Uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] października 2002 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) przedmiotowa działka inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej z usługami. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w § 25 pkt. 1 planu. W ocenie Sądu planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z zapisem § 25 ust. 2 planu w zakresie dotyczącym dopuszczalnej wysokości zabudowy. Plan stanowi, że wysokość zabudowy "określa się na 4 kondygnacje naziemne, przy czym dopuszcza się akcenty wysokościowe w formie wyższych części budynku do 6 kondygnacji". Słusznie Wojewoda [...] wskazuje, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego posłużono się niedookreślonym terminem "akcent wysokościowy", który może być różnie interpretowany, to jednak z przywołanego zapisu planu, jak również z pozostałej jego treści, nie wynika, aby plan określał miejsce (część budynku), w którym dopuszcza się "akcent wysokościowy", ani też swoistego wskaźnika intensywności owego "akcentu" (np. w odniesieniu do kubatury, długości elewacji, powierzchni zabudowy itp.). Słusznie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że § 8 ust. 2 planu ustala generalną zasadę co do wysokości budynków i wskazuje, iż dla nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej określono, jeżeli przepis nie stanowi inaczej: 3) maksymalną ilość kondygnacji naziemnych na sześć wraz z mieszkalnym poddaszem, 4) nieprzekraczalną wysokość budynków na 24 m liczoną od poziomu kalenicy do obecnego poziomu gruntu rodzimego. Skoro zasadą jest dopuszczalna wysokość nowej zabudowy do sześciu kondygnacji, to wyjątek od tej zasady, określony w § 25 planu powinien być interpretowany zawężająco. Dodatkowo należy podkreślić, że autorzy projektu planu zagospodarowania przestrzennego, który został zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w sporządzonej na potrzeby przedmiotowej sprawy opinii potwierdzili zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu. Wobec powyższego słusznie organy uznały, że w świetle treści zapisów planu przedmiotowy "akcent wysokościowy" oznacza w analizowanym przypadku możliwość wzniesienia fragmentu projektowanego budynku do maksymalnej wysokości 24 m i sześciu kondygnacji, bez określenia miejsca podwyższenia oraz jego intensywności. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 451/10 "Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b.." W tym miejscu warto wskazać, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2085/98, LEX Nr 55752). Zauważyć więc należy, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1563/02). Eksponowana przez Skarżącego okoliczność ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki przez sporną budowę nie może być uznana za naruszenie jego słusznego interesu prawnego, skoro posadowienie spornego obiektu jest dokonane w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami. Warto w tym miejscu zauważyć, że Skarżący nie wskazywał na rozpoczęcie jakiegokolwiek procesu inwestycyjnego, w którym sporna inwestycja stanowiła by przeszkodę. Co więcej z akt sprawy wynika, że Skarżąca Spółka nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Trudno też w takiej sytuacji mówić o naruszeniu przepisów dotyczących zacieniania. Nadto w toku postępowania inwestor przedstawił opracowanie, z którego wynika, że na działce sąsiadującej z planowaną inwestycją będzie możliwa zabudowa zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, także z akcentem wysokościowym do sześciu kondygnacji. Przedstawiona koncepcja nie została skutecznie podważona przez Skarżącą Spółkę. Nie sposób więc zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05). W toku postępowania administracyjnego Skarżąca Spółka, poza kwestionowaniem ustaleń organu w powyższym zakresie nie przedłożyła żadnego dowodu (w szczególności konkurencyjnej opinii, sporządzonej przez uprawniony podmiot), który pozwalałby na zakwestionowanie ustaleń organów obu instancji. Reasumując, w ocenie Sądu, wobec spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - jak wynika z art. 35 ust. 4 tej ustawy - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu nietrafne są również zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Skarżąca odnosi do wadliwości postępowania przedmiocie zawieszenia postępowania i jego podjęcia. Nie wskazuje jednak jaki to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu okoliczność ta była bez znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia. Natomiast pozostałe zarzuty w zakresie procedury administracyjnej eksponują niedostateczne uwzględnienie ochrony uzasadnionych interesów strony skarżącej w toku postępowania. W ocenie Sądu jest to stanowisko niesłuszne. Interes ten został w wystarczający sposób zidentyfikowany i oceniony przez organy w oparciu o przeprowadzone dowody. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów budowlanych, przepisów określających warunki techniczne, ani ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zgodnie z art. 7, art. 8,art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom stawianym w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę oddalił.