VII SA/Wa 125/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta[...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej go decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., Nr[...]. Miasto [...](dalej jako "strona skarżąca") w skardze wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2018 r., Nr[...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że realizacja inwestycji na działkach ewidencyjnych nr [...] i[...], sprzecznej z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości wynikającym z treści prawa użytkowania wieczystego może spowodować znaczne szkody po stronie Miasta[...]. Dopuszczenie do zagospodarowania nieruchomości niezgodnie z celem, na jaki użytkowanie wieczyste zostało ustanowione prowadzi do naruszenia interesów właściciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie budzi żadnych wątpliwości, że wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które akt ten wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Należy podkreślić, iż przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 142/11, LEX nr 864 188 oraz z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II OZ 791/13, LEX nr 1 412 495). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1 432 680). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a za taki akt nie sposób uznać zaskarżonego postanowienia, którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania. Postanowienie to ze swej istoty nie podlega wykonaniu. Ma ono charakter czysto procesowy, zatem nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Nie wymaga również od organu podjęcia jakichkolwiek czynności, których wykonanie mogłoby z punktu widzenia strony skarżącej spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do tego aktu. Stąd też bezprzedmiotowe jest odnoszenie się przez Sąd do argumentacji zawartej we wniosku skarżącej, gdyż jak wspomniano wyżej, merytoryczna ocena wniosku jest możliwa wyłącznie wtedy, gdy objęty wnioskiem akt podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Należy przy tym podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot merytorycznego rozpoznania skargi. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie decyzji organu I instancji, należy wskazać, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania orzeczeń poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, jeżeli z uwagi na charakter zaskarżonego aktu nie ma możliwości wstrzymania jego wykonalności, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.