VII SA/Wa 1270/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M. G. i J. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Decyzją znak: [...] z dnia [...] marca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "kpa" oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031), zwanej dalej "specustawą drogową", po rozpatrzeniu odwołania M. G. i J. G., reprezentowanych przez adw. Ł. S., od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa odcinka drogi od ul. D. do ul. R. w G. - I etap zachodniej części obwodnicy miasta klasy [...]- budowa obwodnicy", I. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki o nr [...] (powstałej z podziału działki o nr [...]), z obrębu W. w zakresie dotyczącym określenia obowiązku przebudowy drogi poprzecznej i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie, II. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, w tabeli określającej nieruchomości wobec których określono obowiązek przebudowy dróg innych kategorii oraz sieci uzbrojenia terenu, znajdujący się w pkt XII.3, na stronie 18, w wierszu 1 licząc od dołu strony, zapis: "przebudowa drogi poprzecznej" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "przebudowa drogi publicznej", III. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim określa linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla zrealizowania obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącej załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 6, zapis stanowiący dotychczasową treść pkt II. Linie rozgraniczające teren inwestycji, i orzekł w tym zakresie poprzez określenie linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji - oznaczonych linią przerywaną koloru różowego oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji stanowiących jednocześnie linię podziałową - oznaczonych linią ciągłą koloru różowego - na mapie w skali 1:500, przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, składającej się z 10 arkuszy, stanowiących załączniki nr 1.1 - 1.10, ustalenie w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: Linie rozgraniczające teren: Określenie linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji przedstawiono linią przerywaną koloru różowego oraz linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji stanowiących jednocześnie linię podziałową, oznaczonych na mapie przestawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu w skali 1:500, stanowiącej integralną część decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej,: IV. uchylił - rysunki Nr D.2.1 - D.2.10 projektu zagospodarowania terenu - plan sytuacyjny - będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji, - rysunki Nr D.3.1 - D.3.10 - projektu zagospodarowania terenu - zbiorcza plansza uzbrojenia terenu - będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie, poprzez: - zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, rysunków zamiennych D.2.1 - D.2.10 projektu zagospodarowania terenu - plan sytuacyjny - będącego częścią projektu budowlanego, które stanowią załączniki nr 2.1 - 2.10. do niniejszej decyzji, - zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, rysunków zamiennych nr D.3.1 - D.3.10 - projektu zagospodarowania terenu - zbiorcza plansza uzbrojenia terenu, które stanowią załączniki nr 3.1. - 3.10. do niniejszej decyzji: V. uchylił - w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujące się na stronie 20, zapisy stanowiące poz. 9 i 10 tabeli, określające działki o nr [...] i [...] z obrębu W., na których zostały przewidziane do wykonania prace polegające na budowie obiektu mostowego i umocnienie koryta cieku w oparciu o uzyskane oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, i orzekł w tym zakresie poprzez dodanie po punkcie XII, na stronie 21, nowego punktu XIII: "XIII. Przejście przez tereny wód płynących. Realizacja przedmiotowej inwestycji wymaga przejścia przez tereny wód płynących znajdujących się na działkach o nr [...] i [...], z obrębu W.. Zgodnie z art. 20a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w przypadku gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej, właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji. Właściwy zarządca drogi nie później niż w terminie 30 dni przed planowanym zajęciem terenu, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia w drodze pisemnego porozumienia z zarządcą infrastruktury kolejowej lub z odpowiednimi organami, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, zakres, warunki i termin zajęcia tego terenu. W przypadku gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, porozumienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera się niezwłocznie. Za szkody powstałe w wyniku działań, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie ustalane na zasadach wynikających z Kodeksu cywilnego. Do zapłaty odszkodowania, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązany właściwy zarządca drogi". VI. W pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, iż wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta [...], zwany dalej "inwestorem", wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa drogi od ul. D. do ul. R. w G. - I etap zachodniej części obwodnicy miasta klasy [...]- budowa obwodnicy", inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa odcinka drogi od ul. D. do ul. R. w G. - I etap zachodniej części obwodnicy miasta klasy [...] - budowa obwodnicy" oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji Wojewody [...] odwołanie wniosła M. G. i J. G. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy stwierdził, ze inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, przedstawił także kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo budowlane. Projekt ten, w ocenie organu spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonanego w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Do wniosku inwestor dołączył również wymagane odrębnymi przepisami akty administracyjne spełniając tym samym wymogi określone w art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej. Podsumowując Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań określonych przepisami prawa właściwy organ jest zobligowany, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skarżących organ odwoławczy na wstępie podkreślił, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister Infrastruktury i Budownictwa działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wyjaśnił, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz projekty podziałów nieruchomości. Zarówno Wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13 z dnia 1.04.2015 r., sygn. akt II OSK 106/15, 24 lutego 2015 sygn. akt II OSK 3221/14, z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2621/12, z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14, z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Dodatkowo Minister przywołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSP 2/14, w którym Sąd odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2012 r. K 4/10, w którym Trybunał zwrócił uwagę na specyfikę spraw dotyczących budowy dróg publicznych, których budowa jest realizacją celu publicznego. Budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia. Przechodząc do oceny merytorycznej zarzutów Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, ze projektowany zjazd do działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...] stanowiącej własność M. G. i J. G.) zgodnie z § 77 w zw. z § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124) zwanego dalej "rozporządzeniem MTiGM" został dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu drogowego pojazdów poruszających się po ul. W. i ul. O. Nadto inwestor w piśmie z dnia 3 sierpnia 2015 r. dodatkowo wyjaśnił, że ul. W., do której podłączony jest ten zjazd, jest drogą klasy D, a więc drogą dojazdową, której jedynym celem jest zapewnienie dojazdu do sąsiadującej zabudowy jednorodzinnej (około 10 budynków mieszkalnych), stąd można uznać, że ruch pojazdów w tym rejonie będzie znikomy. Wyjaśnił nadto, że zlokalizowanie zjazdu w obrębie łuku drogowego o kącie zwrotu 90° nie zagraża bezpieczeństwu użytkowników ruchu drogowego, gdyż został spełniony warunek widoczności przy ruszaniu pojazdu z miejsca zatrzymania, o którym mowa w pkt 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia MTiGM. W analizowanym przypadku warunek ten jest spełniony, gdyż przy wjeżdżaniu na drogę wojewódzką ze zjazdu, w odległości nie mniejszej niż 3,0 m od krawędzi jezdni, zapewniona została widoczność drogi z pierwszeństwem przejazdu, co najmniej na odległość widoczności równą 40 m. Wyjaśniono przy tym, że wyniesienie skarpy na działce o nr [...], z obrębu W., pozostaje bez wpływu na ograniczenie widoczności wjazdu nad drogę wojewódzką, gdyż - stosownie do treści § 168 ust.1 pkt 2 rozporządzenia MTiGM - cel obserwacji w omawianym przypadku jest widoczny na wysokości 1,0 m. Zgodnie z § 113 ust. 7 rozporządzenie MTiGM, pochylenie niwelety drogi (ul. W.) w miejscu włączenia projektowanego zjazdu do drogi wojewódzkiej wynosi 0,66%, natomiast na odcinku włączenia tego zjazdu nie występuje łuk wypukły. Za niezasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa oraz § 1 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MTiGM poprzez pominięcie okoliczności z których wynika, iż projektowany zjazd "nie spełnia warunków użytkowych zgodnie z przeznaczeniem drogi publicznej"., co skarżący upatrują w niezgodności projektowanego zjazdu z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 i § 77 i § 78 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia. Wyjaśnił, w związku z tym iż z analizy projektu budowlanego oraz wyjaśnień inwestora w piśmie z dnia 3 sierpnia 2015 r. wynika, iż szerokość jezdni projektowanego zjazdu wynosi 4,0 m, zaś pobocza 0,75 m każde. W granicach pasa drogowego projektowany zjazd posiada nawierzchnię bitumiczną. Przecięcie krawędzi nawierzchni projektowanego zjazdu i drogi wyokrąglono łukami kołowymi o promieniach odpowiednio 8,0 m i 5,0 m. Pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowano do jej ukształtowania. Również pochylenie podłużne zjazdu zaprojektowano na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony 5%, a na dalszym odcinku odpowiednio - 11,27% i 5,14 %, co oznacza spełnienie wymogów określonych w § 78 ust. 11 i 2 rozporządzenia MTiGM. Oznacza to, że projektowany zjazd na działkę M. i J. G. nr [...] (z podziału działki o nr [...]), z obrębu W., spełnia wymogi przewidziane dla zjazdu publicznego określone w § 78 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, c, d i e rozporządzenia MTiGM, tj co do szerokości, nawierzchni twardej w granicach pasa drogowego , promienia łuków na przecięciu krawędzi nawierzchni zjazdu , dostosowania pochylenia podłużnego zjazdu w obrębie korony drogi oraz pochylenia podłużnego zjazdu na długości nie mniejszej niż 7,0 m. Podkreślił, ze inwestor uwzględniając wnioski i uwagi skarżących zgłoszone na etapie przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przedstawił skorygowane rozwiązanie zjazdu publicznego dla działki o nr [...] poprzez uwzględnienie parametrów technicznych pojazdu 3-osiowego (na przykładzie pojazdu "podnośnik koszowy Multitel J 340 Tanf 13269, zabudowanego na podwoziu marki Mercedes), który porusza się po drodze dojazdowej do posesji skarżących. Poprawiony projekt zjazdu został również uwzględniony w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody [...]. W konsekwencji powyższego - w ocenie organu odwoławczego - przyjęte parametry techniczne zjazdu publicznego na działkę o nr [...] umożliwią przejezdność pojazdów o dużych gabarytach do działki skarżących, zgodnie z ich wnioskiem. Jednocześnie wskazał, że zwiększenie parametrów technicznych zjazdu w celu umożliwienia przejazdu dla pojazdów samochodowych o ładowności 3,5 tony jest niezgodne z Uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Rady Miejskiej w [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów związanych bezpośrednio z rozwojem układu komunikacyjnego w G. położonych wzdłuż południowo-zachodniej obwodnicy miasta oraz autostrady [...]. Działka nr ew. [...] znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 15 MN, co oznacza teren mieszkaniowy o niskiej intensywności zabudowy z przeznaczeniem uzupełniającym na działalność usługową i usługi nieuciążliwe. Plan zakazuje na tym terenie realizacji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi obiektów i urządzeń oraz realizacji obiektów i urządzeń związanych z ruchem szczególnie ciężkich pojazdów samochodowych o ładowności 3,5 tony, które powodują emisję spalin, zwiększenie hałasu, zastawianie i niszczenie ulic dojazdowych. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że świetle zgromadzonego materiału dowodowego nowopowstała działka nr [...], z obrębu W., posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez ul. W. i ul. O. Samo powoływanie się przez skarżących na brak zjazdu o określonych parametrach nie może stanowić podstawy do uwzględnienia takiego żądania przez organy orzekające w sprawie. Na inwestorze ciążył jedynie obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Dojazd ten ma być odpowiedni, co nie oznacza, że ma być zgodny z oczekiwaniami skarżących. Brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne, które organ przywołał vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/W a 1732/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 875/10). W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej. Z tego względu warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy kiedy na działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu. M. G. i J. G. zaskarżyli decyzję ministra w pkt VI, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, w zw. z art. 11a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym, a w szczególności pominięcie wad inwestycji, które będą skutkować zwiększeniem zagrożenia w ruchu drogowym, w tym pominięcie parametrów trakcyjnych pojazdów używanych przez właściciel, działki o nr [...] (powstałej z podziału działki o nr [...]), z obrębu W. oraz posesji sąsiadujących, 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 13 ust. 3 specustawy drogowej poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do nabycia pozostałej części działki o nr [...] (z podziału działki o nr [...] z obrębu W., tj. działki o nr [...], podczas gdy realizacja inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym czyni niemożliwym jej dalsze użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 13 ust. 3 specustawy drogowej poprzez nieuwzględnienie, iż projektowany zjazd publiczny na działkę nr [...] jest nieodpowiedni dla pojazdów poruszających się po niej, 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, a w szczególności pominięcie okoliczności, że projektowany zjazd publiczny na działkę o [...] nie spełnia warunków użytkowych zgodnie z przeznaczeniem drogi publicznej, 5) art. 136 kpa poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, pomimo, że skarżący przedłożyli dowód z dwóch prywatnych opinii biegłych, z których wynika wadliwość zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie budowy zjazdu na działkę o nr [...], a w konsekwencji nieprzeprowadzenie dowodu z nowej opinii biegłego na ww. okoliczności, 6) art. 13 ust. 3 specustawy drogowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wniosek o wykup działki o nr [...], jest zasadny, gdyż pozostała część działki nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. W konsekwencji skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem § 1 pkt 3 ppkt rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Podnosząc powyższe wnieśli o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 r. w zaskarżonej części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2016 r. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym. Sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia, administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania M.G. i J. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p.n. "Budowa odcinka drogi od ul. D. do ul. R. w G. – I etap zachodniej części obwodnicy miasta klasy [...]– budowa obwodnicy", uchylił wskazane rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji i w tym zakresie orzekł poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu, a w pozostałej części zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy. Dokonując oceny decyzji z [...] marca 2016 r. w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego, jak również zastosowanych przepisów prawa. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.). Zgodnie z art. 11 i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Jak wynika natomiast z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Podstawowym zarzutem formułowanym przez skarżących w niniejszej sprawie jest zarzut dotyczący zjazdu na działkę nr [...], który "nie spełnia warunków użytkowych zgodnie z przeznaczeniem drogi publicznej", gdyż jest nieodpowiedni dla ruchu pojazdów, dla których jest on docelowo przeznaczony- wykorzystywanych w prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego jeszcze przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...] inwestor przychylając się do argumentacji skarżących zmienił projekt w części dotyczącej drogi dojazdowej do działki nr [...] ustalając jej szerokość na 4.00 m. jako wystarczającą dla pojazdów 3-osiowych o promieniu zawracania 5 m. Mimo braku akceptacji skarżących dla takiego rozwiązania stwierdzić należy, iż organ niewadliwie uznał, iż przedłożony w tym zakresie projekt budowlany spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznym, jaki powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Podkreślić należy, na co także dobitnie zwracał uwagę organ, iż nowopowstała działka o nr [...], z obrębu W. posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez ul. W. i ul. O. Powoływanie się przez skarżących na brak zjazdu o określonych parametrach nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na inwestorze bowiem ciąży jedynie obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Dojazd ten ma być odpowiedni, co w niniejszej sprawie zostało zapewnione. Sąd uznał także, ze nie doszło do naruszenia art. 13 ust. 3 specustawy drogowej poprzez brak uwzględnienia żądania skarżących dotyczącego wykupu pozostałej części działki nr [...] powstałej z podziału działki nr [...]. Żądanie takie skierowane do właściwego organu jest rozpatrywane w trybie cywilnoprawnym i może być dochodzone wyłącznie przed sądem powszechnym. Za nieuzasadnione uznać należy także zarzut nieprzeprowadzenia przez organ dowodu z nowej opinii biegłego w celu skontrolowania prawidłowości zaprojektowanego zjazdu na działkę nr [...]. Należy wskazać, ze instytucja biegłego, uregulowana w art. 84 kpa stosowana jest, gdy w sprawie potrzebne są wiadomości specjalne, czyli wtedy, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebna jest szczególna wiedza. W rozpoznawanej sprawie taka potrzeba nie zachodzi bowiem wszystkie parametry, jakim odpowiadać ma konkretny element drogi lub zjazd określone są przepisami cyt. rozporządzenia MTiGW. Zauważyć także należy, że inwestor uwzględniając uwagi skarżących dokonał korekty projektu budowlanego celem zapewnienia odpowiedniego dostępu do drogi publicznej umożliwiającego prowadzenie im dotychczasowej działalności gospodarczej. Przedłożony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami, a także sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Oznacza to spełnienie przez inwestora wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane (art. 35 ust. 4) a tym samym organ był zobligowany do udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.