VII SA/Wa 1298/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A W na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "[...]WINB", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") i po rozpatrzeniu zażalenia A W na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] (dalej jako "PINB", "PINB w Powiecie [...]", "organ I instancji") z dnia [...]marca 2020 r. nr [...] nakładające jednorazową grzywnę w celu przymuszenia, w wysokości 63.438,60 zł, do wykonania obowiązku nałożonego decyzją organu powiatowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] nakazującą rozbiórkę rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podczas kontroli w dniu [...]sierpnia [...] lipca 2018 r. na działce nr ewid. [...]obr. [...]przy ulicy [...]ustalono, że prowadzone są tam roboty budowlane polegające na rozbudowie o wymiarach 3,8 x 5,0 m budynku gospodarczego oraz jego nadbudowie o użytkowe poddasze. Inwestor A W wyjaśniła (dalej jako :skarżąca"), że rozbudowa wykonana jest na starych fundamentach, po uprzedniej rozbiórce zblokowanej części z budynkiem. Nie okazał przy kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż takiego pozwolenia nie uzyskał. PINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej: p.b.) wstrzymał roboty budowlane i nałożył na skarżącą obligatoryjne obowiązki wynikające wprost z art. 48 ust. 3 p.b., od wykonania których uzależniona była legalizacja przedmiotowych robót budowlanych. Skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego ww. postanowieniem. PINB w Powiecie [...]decyzją z dnia [...]listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1 p.b. oraz art. 104 p.b. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...]obr. [...]przy ulicy [...]nakazał A W rozbiórkę samowolnie wykonanych ww. robót budowlanych. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. [...]WINB decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. Skarżąca złożyła na powyższą decyzję [...]WINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie"), który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 738/17 oddalił ww. skargę. Ponadto WSA w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania ww. decyzji. Skarżąca od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wobec stwierdzenia niewykonania nałożonego obowiązku, PINB wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącej, doręczając upomnienie nr [...]z dnia [...]grudnia 2018 r. oraz tytuł wykonawczy [...]z dnia [...] maja 2019 r. W dniu [...] sierpnia 2019 r. upoważnieni pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne, podczas których stwierdzili, że obowiązek nałożony ww. decyzją nie został wykonany. Postanowieniem z dnia [...]września 2019 r. nr [...]organ I instancji nałożył na skarżącą jednorazową grzywnę w celu przymuszenia, w wysokości 61.879,20 zł do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. Następnie po rozpoznaniu zażalenia skarżącej postanowieniem z dnia [...]listopada 2019 r. nr [...][...]WINB uchylił ww. postanowienie organu I instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując że organ I instancji nie zastosował prawidłowych obliczeń na podstawie art. 121 § 5 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), błędnie uznając, że do obliczenia grzywny w celu przymuszenia w oparciu o ww. przepis należy przyjąć powierzchnię zabudowy całego budynku. Natomiast z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że w przypadku obowiązku rozbiórki części budynku do obliczenia wysokości grzywny stosuje się powierzchnię zabudowy części budynku objętej nakazem rozbiórki. PINB winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia powierzchni zabudowy dokonanej nadbudowy, a następnie dokonać prawidłowego wyliczenia wysokości grzywny. W dniu [...] stycznia 2020 r. upoważnieni pracownicy PINB przeprowadzili ponownie czynności kontrolne, podczas których stwierdzono, że nakaz rozbiórki rozbudowy i nadbudowy ww. budynku nie został wykonany. Ponadto organ powiatowy stwierdził, że budynek wraz z rozbudową posiada wymiary 13,8 x 5,0 m w tym rozbudowa 5, 0 m x 3,73 m oraz że nadbudowa występuje nad całym budynkiem łącznie z jego rozbudową i posiada wymiary 13,8 m x 5,0 m. Postanowieniem z dnia [...]marca 2020 r. nr [...]PINB w Powiecie [...] , działając na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 4 i 5, w związku z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a., w związku z niedopełnieniem obowiązku wynikającego z decyzji PINB w Powiecie [...]z dnia [...]listopada 2016 r. nr [...] polegającego na dokonaniu rozbiórki rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...]obr. [...] przy ul. [...] nałożył na skarżącą jednorazową grzywnę w celu przymuszenia, w wysokości 63.438,60 zł. Jednocześnie, PINB wezwał skarżącą do wykonania obowiązku określonego ww. decyzją ostateczną w terminie 30 dni od dnia skutecznego doręczenia postanowienia. Organ uznał, że powyższy termin był wystarczający na zorganizowanie i wykonanie robót budowlanych, określonych w decyzji ostatecznej. Jednocześnie poinformował, iż po jego upływie w przypadku nie wykonania obowiązku, orzeczony będzie kolejny środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo skarżącej. W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że fakt uchylania się przez skarżącą od wykonania rozbiórki, pomimo upływu terminu, w którym egzekwowana decyzja stała się ostateczna i wymagalna, przesądza o konieczności zastosowania środka egzekucyjnego, przewidzianego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, celem egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Za argument przewodni nałożenia grzywny PINB przyjął fakt nie wykonania przez skarżącą obowiązku określonego w orzeczeniu o nałożeniu grzywny w całości, pomimo upływu terminu, w którym decyzja stała się ostateczna i wymagalna. PINB podkreślił, że zgodnie, bowiem z brzmieniem art. 121 § 5 u.p.e.a. w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wysokość grzywny stanowi, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części i 1/5 ww. ceny 1m2 powierzchni użytkowej. Mając, zatem na uwadze powyższą dyspozycję, w tym aktualny Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 21 lutego 2020r. określający wysokość ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, o którym mowa w art. 121 § 5 na kwotę 4597,00 zł, wysokość jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w przedmiotowej sprawie została wyliczona na kwotę: (13,8 x 5,0) m x (4.597,00 zł: 5) = 69 x 919,40 = 63.438,60 zł Pismem z dnia 26 marca 2020 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazała, że kwestia istnienia obowiązku dokonania rozbiórki przedmiotowej części budynku nie jest jeszcze ostatecznie przesadzona, albowiem została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 738/17, dotyczącego decyzji PINB w Powiecie [...] z dnia [...].11.2016 r. nr [...]nakładającej nakaz rozbiórki. Do czasu jak NSA rozpozna skargę kasacyjną nie wiadomo czy ten obowiązek istnieje. Ponadto skarżąca zakwestionowała kwestionuje prawidłowość obliczenia wysokości tej grzywny.. Przy rozpoznawaniu zażalenia na poprzednie postanowienie nakładające na mnie grzywnę w celu przymuszenia [...]WINB zwrócił już uwagę, że organ pierwszej instancji nie dokonał prawidłowych pomiarów części budynku objętego nakazem rozbiórki i z tego powodu uchylił poprzednie postanowienie. Organ pierwszej instancji ponownie jednak nieprawidłowo obliczył wysokość grzywny. Podstawą tych wyliczeń może być bowiem część budynku objęta nakazem rozbiórki, a nie cały budynek. W postanowieniu [...]WINB nr [...]z dnia [...]listopada 2019 r. zwrócono uwagę, że z treści decyzji wynika, że budynek został rozbudowany o następujące wymiary 3,8 m x 5,0 m i obecnie posiada 13,8 m x 5,0 m. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wymiary 13,8 m x 5,0 m są już po rozbudowie, a sama rozbudowa podlegająca rozbiórce dotyczyła wymiarów 3,8m x 5,0 m tj. powierzchni 19 m2, a nie 69 m2 - jak wskazał PINB. W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie PINB w Powiecie [...]z dnia [...]marca 2020 r. nr [...]. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu I instancji. Organ przypomniał ponadto, iż decyzja PINB w Powiecie [...]z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] nakazująca rozbiórkę rozbudowy i nadbudowy ww. budynku jest ostateczna. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...][...] WINB utrzymał w mocy ww. decyzję nakazową. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 738/17 WSA w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję [...]WINB. Uznał więc, że ww. decyzja nakazowa znajduje się w obiegu prawnym, jest wykonalna i podlega wykonaniu w całości. Organ zauważył, że postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 738/17 WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...]WINB nr [...]. Wyjaśnił ponadto, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją, a organ powiatowy prawidłowo podjął czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ww. decyzją organu powiatowego. W ocenie organu postępowanie sądowo-administracyjne (złożenie skargi kasacyjnej od ww. wyroku sądu administracyjnego) prowadzone w kwestii uchylenia decyzji nakazowej pozostawało bez wpływu na przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego prawidłowości wysokości grzywny obliczonej przez organ powiatowy wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo ustalił jej wysokość na podstawie art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. Przepis art. 121 § 5 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że wysokość grzywny, o której mowa w § 4 (jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa), w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Mając na uwadze powyższe organ powiatowy ustalił, że Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za IV kwartał 2019 r. z dnia 21 lutego 2020 r. (obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) określa wysokość ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, o którym mowa w ww. przepisie, w kwocie 4.597,00 zł. Organ powiatowy wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że powierzchnia budynku, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne wynosiła, jak wskazał w zaskarżonym postanowieniu organ powiatowy (13,8 x 5,0) m2 = 69 m2. W przedmiotowej sprawie nakaz rozbiórki obejmował rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynikało, że budynek wraz z rozbudową posiada wymiary 13,8 x 5,0 m w tym rozbudowa 5, 0 m x 3,73 m oraz że nadbudowa występuje nad całym budynkiem łącznie z jego rozbudową i posiada wymiary 13,8 m x 5,0 m. Wobec powyższego należy stwierdzono, że powierzchnia zabudowy objęta nakazem rozbiórki obejmuje rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku jako całości, a nie tylko części rozbudowanej. PINB w Powiecie [...] dokonał właściwego obliczenia powierzchni zabudowy budynku w kontekście art. 121 § 5 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. A W złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie postanowienia PINB w Powiecie [...]nr [...]z dnia [...] marca 2020 r. oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia PINB nr [...]o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację zawartą w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1298/20. Sąd postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2021 r. odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]marca 2020 r. nr [...], którym, w związku z niewykonaniem obowiązku określonego w decyzji PINB w Powiecie [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], nakazującej A W rozbiórkę samowolnie wykonanych. robót budowlanych dotyczących rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...]obr. [...]przy ulicy [...] , nałożono na skarżącą jednorazową grzywnę w wysokości 63.438,60 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z omawianej decyzji. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W myśl art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Według art. 119 § 2 u.p.e.a., grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W orzecznictwie jest utrwalony pogląd, że grzywna, jest środkiem egzekucyjnym o charakterze dyscyplinującym, mającym na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku, tak aby zamiast jej zapłaty wykonał obowiązek (vide: wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn.. akt II OSK 3124/17, LEX nr 2543517). Podkreślić trzeba, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Ma ona charakter wyjątkowy, ostateczny i powinna być stosowana po wyczerpaniu możliwości skorzystania z innych środków egzekucyjnych. Stosując zatem ten środek organ musi rozważyć dokładnie i oznaczyć taką wysokość grzywny, która służyć będzie realizacji celu jaki przyświeca postępowaniu egzekucyjnemu, tj. skłonieniu zobowiązanego, który nałożonego decyzją ostateczną obowiązku nie realizuje dobrowolnie, do wykonania ciążącej na nim powinności. Jest to środek, który w istocie przedstawia najmniejsze obciążenie dla strony, dając jej możliwość samodzielnego wykonania obowiązku, a nie tak jak w przypadku wykonania zastępczego, nakłada na stronę obowiązek poniesienia dalszych kosztów wykonania tego obowiązku przez inny podmiot. Treść normatywna art. 119 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że ustawodawca, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę wyboru środków egzekucyjnych, w pewnym zakresie wskazuje organowi okoliczności, które powinien rozważyć decydując się na zastosowanie określonego środka. W tym zakresie organ powinien kierować się zasadami celowości, skuteczności, niezbędności i proporcjonalności bacząc, by wobec zobowiązanego stosować tylko dolegliwość, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której jako pierwsze znajdzie zastosowanie wykonanie zastępcze powinna mieć miejsce wyjątkowo, kiedy to np. grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, s. 403; por. wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10; z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 518/11, LEX; z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1387/10). Nadto wskazać należy, że spośród przewidzianych ustawą środków egzekucyjnych stosować należy ten, który w możliwie najmniejszym stopniu ingerował będzie w prawa i wolności zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 179/11). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że nałożony decyzją PINB w Powiecie [...]z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], obowiązek podlegał wykonaniu od dnia doręczenia skarżącej ostatecznej decyzji [...]WINB z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy przedmiotową decyzję PINB w Powiecie [...]. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 738/17 WSA w Warszawie oddalił skargę A W na ww. decyzję [...]WINB. Słusznie organ II instancji, wydając zaskarżone postanowienie uznał, że ww. decyzja nakazowa znajduje się w obiegu prawnym, jest wykonalna i podlega wykonaniu w całości, szczególnie że postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 738/17 WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...]WINB nr [...]. Postępowanie sądowo-administracyjne (złożenie skargi kasacyjnej od ww. wyroku sądu administracyjnego) prowadzone w kwestii uchylenia decyzji nakazowej pozostawało bez wpływu na przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Wobec powyższego, organy egzekucji były zobligowane do wyegzekwowania ostatecznej decyzji organu wojewódzkiego. Jednakże nie mogło ujść uwadze Sądu w składzie tu orzekającym, że w toczącym się przed NSA postępowaniu ze skargi kasacyjnej skarżącej od ww. wyroku WSA z a dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 738/17 skarżąca pismem z dnia 2 grudnia 2020 r. wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji PINB z dnia PINB w Powiecie [...] z dnia [...]listopada 2016 r. nr [...] oraz postanowienia PINB z dnia [...]marca 2020 r. nr [...], NSA postanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn.. akt II OSK 837/19 wstrzymał wykonanie decyzji PINB z dnia [...] listopada 2016 r. oraz oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia PINB z dnia [...] marca 2020 r. Zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Tym samym organ egzekucyjny winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i w przypadku stwierdzenia podstawy do zawieszenia postępowania winien jest wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Powyższe jednakże w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięć kontrolowanych w niniejszej sprawie, które zapadły przed wydaniem przez NSA ww. postanowienia. Odnosząc się zarzutu skarżącej dotyczącego wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia Sąd miał na uwadze, że obowiązek nałożony na skarżących wynika z przepisów prawa budowlanego, a dodatkowo dotyczy przymusowej rozbiórki części budynku. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób szczególny określają egzekucję tego rodzaju obowiązków. Zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Zgodnie z treścią art. 121 § 5 u.p.e.a. "wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych". Z powyższego wynika, że w każdym przypadku nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, wysokość grzywny jest ustalana na identycznych zasadach. Jest to niewątpliwe rygorystyczne rozwiązanie, ale wynika ono wprost z art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i takim też zasadom podlega ustalenie grzywny celem przymuszenia zobowiązanego do rozbiórki budynku W świetle powyższego organy prawidłowo ustaliły, że, że Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za IV kwartał 2019 r. z dnia 21 lutego 2020 r. (obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) określa wysokość ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, o którym mowa w w/w przepisie, w kwocie 4.597,00 zł. Powierzchnia budynku, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne wynosi (13,8 x 5,0) m2 = 69 m2. Według wzoru do obliczania wysokości grzywny, o którym mowa powyżej, kwota grzywny wynosi: (13,8 x 5,0) m x (4.597,00 zł: 5) = 69 x 919,40 = 63.438,60 zł W tym miejscu należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej prawidłowo obliczono powierzchnię zabudowy ww. budynku. Definicja powierzchni zabudowy nie została uwzględniona w obecnie obowiązujących przepisach prawa, w tym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Słusznie jednak wskazał [...]WINB, że powierzchnia zabudowy budynku jest to powierzchnia terenu zajęta przez budynek w stanie wykończonym, która wyznaczona jest przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. W świetle Polskiej Normy PN-ISO 9836 w punkcie 5.1.2.2 wskazano, że powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). W omawianej sprawie nakaz rozbiórki obejmuje rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynika, że budynek wraz z rozbudową posiada wymiary 13,8 x 5,0 m w tym rozbudowa 5, 0 m x 3,73 m oraz że nadbudowa występuje nad całym budynkiem łącznie z jego rozbudową i posiada wymiary 13,8 mx 5,0 m. Wobec powyższego słusznie organy wskazały, że powierzchnia zabudowy objęta nakazem rozbiórki obejmuje rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku jako całości, a nie tylko części rozbudowanej. PINB w Powiecie [...] dokonał właściwego obliczenia powierzchni zabudowy budynku w kontekście art. 121 § 5 u.p.e.a. Podkreślić należy, że wymiary powierzchni przeznaczonej do rozbiórki ostatecznie zostały potwierdzone podczas oględzin w dniu [...]stycznia 2020 r. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.