VII SA/Wa 1314/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący – W. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w dniu [...] maja 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, tj. wykonania nakazu całkowitej rozbiórki garażu blaszanego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. B. w K., gm. N. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że nakaz całkowitej rozbiórki przedmiotowego garażu blaszanego wyczerpuje przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. rozbiórka spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego. Strona na poparcie swojej tezy powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, tj: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OZ 942/14; z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 646/14 oraz z dnia 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 319/14. Odnosząc się do powyższego orzecznictwa skarżący podniósł, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki, tj. skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, co w niniejszym stanie faktycznym miałoby miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz przedstawione w nim argumenty stanowią polemikę z merytorycznymi ustaleniami organów administracji publicznej, zmierzającą do podważenia decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. – nakładającej na skarżącego obowiązek całkowitej rozbiórki garażu blaszanego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. B. w miejscowości K., gm. N. Sąd nie może natomiast oceniać na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie, czy nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest racjonalne oraz czy wykonanie obowiązku nakazanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. jest uzasadnione w świetle argumentów podnoszonych przez skarżącego. Powyższe kwestie nie mieszczą się bowiem w ramach przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pamiętać trzeba, że funkcją grzywny w celu przymuszenia jest właśnie wywarcie presji na zobowiązanego, stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto, skarżący może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. W razie wykonania obowiązku określonego w ww. decyzji nałożone, a nieziszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Nie jest również wyłączona możliwość zwrotu całej uiszczonej lub ściągniętej grzywny, gdyż zgodnie z art. 126 cyt. ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto także z akt sprawy nie wynika, aby z wykonaniem zaskarżonego postanowienia wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.