VII SA/Wa 133/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi A[...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2011r, Nr [...] działając na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu wolnostojącego słupa reklamowego na nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], na terenie działki nr ew [...] i [...]z obrębu [...], objętych zgłoszeniem inwestora Spółki Akcyjnej" A[...] z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu podniósł, iż z analizy projektu budowlanego załączonego przez inwestora do zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2011r. wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest budowa wolnostojącego nośnika reklamowego. Element nośny reklamy stanowi słup o wysokości 5m mocowany do podstawy. Jako fundament przewidziano płytę prefabrykowaną o wymiarach 2.6m x 3.6m i grubości 0.45m. Sposób umocowania nośnika reklamowego na gruncie poprzez zastosowanie betonowego fundamentu, pozwala na uznanie tego obiektu, jako trwale związanego z gruntem. W ocenie organu wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są budowlami o których mowa w art. 3 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego wykracza poza dyspozycję art. 30 ust 1 pkt 2 w zw z art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej A[...] z siedzibą w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2011r, Nr [...] na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie kwalifikacji przedmiotowego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach budowlanych. Odnosząc się do zarzutu doręczenie sprzeciwu po upływie ustawowych 30 dni organ odwoławczy powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż termin do zgłoszenia sprzeciwu został zachowany bowiem decyzja , którą zgłoszono sprzeciw nadana została w polskiej placówce pocztowej przed jego upływem ( wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011r, sygn.akt. II OSK 105/10, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011r, sygn.akt. II OSK 1167/10 ). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka Akcyjna A[...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 30 ust 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy wniesienia sprzeciwu po upływie 30 dni od dokonanego zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie organ przyjął prawidłową interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Z dołączonego do zgłoszenia projektu budowlanego wynika, że projektowane urządzenie reklamowe składa się z tablicy reklamowej o wymiarach 6 x 3 m, żelbetowej stopy fundamentowej o wymiarach 2,6 x 3,6 m i grubości 0,45 m i słupa nośnego o wysokości 5 m. Wielkość przedmiotowego urządzenia i sposób jego posadowienia na gruncie (podstawa fundamentowa posiada takie parametry aby całe urządzenie mogło oprzeć się czynnikom atmosferycznym ) świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe ( tak też obiekt został określony w informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia załączonej do zgłoszenia ). Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma bowiem znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, ze opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję ( wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r, II OSK 923/05, LEX nr 266325, wyrok NSA z dnia 11.01.1999 r, II OSK 1617/98, LEX nr 46756 ). W rozpoznawanej sprawie posadowienie przedmiotowego urządzenia reklamowego na gruncie sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Zdaniem sądu wymiary i ciężar przedmiotowego urządzenia reklamowego oraz jego ustawienie w określonym miejscu za pomocą urządzeń budowlanych świadczą o tym, że jest to budowla w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na realizację której wymagane jest pozwolenie na budowę. Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 20 stycznia 2011r, sygn.akt. II OSK 105/10, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011r, sygn.akt. II OSK 1167/10) z którego wynika, że dla zachowania terminu z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego konieczne jest nadanie decyzji wnoszącej sprzeciw w polskiej placówce pocztowej przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Sąd dostrzega, iż w powyższej kwestii nie ma jednolitości w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.2008r, sygn.akt. GPS 4/08 wynika, że dla zachowania 30 – dniowego terminu konieczne jest doręczenie sprzeciwu stronie w ciągu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. W wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto jednak odmiennie, pomimo, że orzeczenia te zapadały po ww. uchwale. W wyrokach z dnia 20 stycznia 2011r, sygn.akt. II OSK 105/10, z dnia 12 lipca 2011r, sygn.akt. II OSK 1167/10 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż dla zachowania terminu z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego konieczne jest jedynie nadanie decyzji wnoszącej sprzeciw w polskiej placówce pocztowej przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt dokonania zgłoszenia przez skarżącą spółkę w dniu [...] kwietnia 2011r, zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu [...] maja 2011r . Z akt administracyjnych wynika, że w tym terminie decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011r wnosząca sprzeciw została nie tylko wydana i nadana w polskiej placówce pocztowej lecz także doręczona inwestorowi, co miało miejsce w dniu [...] maja 2011r. Decyzja wnosząca sprzeciw została skierowana zarówno do skarżącej spółki jak i jej pełnomocnika, a obie przesyłki nadano w tym samym dniu w placówce pocztowej. Przesyłka skierowana do pełnomocnika spółki była awizowana i podjęta dopiero w dniu [...] czerwca 2011r. Z chwilą doręczenia decyzji o sprzeciwie bezpośrednio inwestorowi można przyjąć, że informacja o sprzeciwie dotarła w terminie wskazanym w art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Dostrzegając opóźnianie odbioru wysłanej korespondencji przez pełnomocnika inwestora nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 20 stycznia 2011r, sygn.akt. II OSK 105/10, a wskazującym na to, że przyjęcie poglądu o konieczności doręczania decyzji wnoszącej sprzeciw spowodowałoby skrócenie 30 – dniowego terminu, albowiem umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonego zarzutu skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).