VII SA/Wa 1356/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r, znak: [...], którą odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], o nałożeniu na L. P. kary w wysokości 75 000 zł z tytułu użytkowania stacji paliw bez wymaganego prawem pozwolenia na użytkowanie, na działce położonej przy ul. [...] w S.. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności oraz o wstrzymanie wykonalności ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] listopada 2006 r. wystąpił L. P., podnosząc, że to nie on winien być adresatem ww. postanowień, ponieważ nie on był inwestorem, lecz R. P.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 810/07, oddalił skargę L. P. i R. P. na postanowienie będące przedmiotem wniosku, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt: II OSK 1047/09, oddalił skargę kasacyjną R. P. od ww. wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt: I OPS 6/09, odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. Zgodnie z tą uchwałą, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia), od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji (postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 Sygn. akt VII SA/Wa 1356/10 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania, organ administracji publicznej ustali wystąpienie, z uwagi na wydany uprzednio wyrok Sądu, przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Ponadto, powołując się na treść art. 134 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.), zw. dalej p.p.s.a., organ wyjaśnił, że skoro przyczyny nieważności nie występowały w chwili wydania decyzji, to nie mogą one powstać po jej wydaniu, a więc wszystkie mogły być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zatem, po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną, niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania z przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji. W takim przypadku należy więc odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, natomiast wszczęte postępowanie należy umorzyć. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 1986 r., sygn. akt SA/Wa 137/86 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 841/05. Organ nadzorczy wskazał, że stosownie do przepisu art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenia sądu wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Z tego względu, sprawa zgodności postanowienia z prawem nie może być odmiennie oceniona ani przez organ administracji publicznej, ani przez sąd administracyjny, a na organie ciąży obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu. Ponadto oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność postanowienia (decyzji) z prawem zamyka organowi administracji publicznej drogę do stwierdzenia nieważności postanowienia (decyzji), ze względu na związanie go oceną prawną, zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Ewentualne próby stwierdzenia nieważności postanowienia (decyzji) w rozpoznawanej już wcześniej przez sąd (oddalający skargę na niezgodność tego rozstrzygnięcia z prawem) są niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu. Z tych względów, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia organu wojewódzkiego. Z tego też względu brak jest podstaw do rozpatrzenia żądania wstrzymania wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Sygn. akt VII SA/Wa 1356/10 Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpił L. P. podnosząc, że w ww. wyrokach sądowych nie była badana kwestia skierowania postanowień do osoby niebędącej stroną, a także okoliczności rażącego naruszenia prawa, o których jest mowa we wniosku o stwierdzenie nieważności. W takiej sytuacji, co potwierdza ww. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest powagi rzeczy osądzonej w tym zakresie, a merytoryczne zarzuty strony powinny zostać rozpoznane. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego, powołując się na treść art. 170 i art. 134 p.p.s.a., ponowił przedstawione wcześniej argumenty, stwierdzając, że z uwagi na istnienie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt: II SA/Sz 810/07, oddalającego skargę L. P. i R. P., należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia organu wojewódzkiego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wszelkie argumenty i zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, badając całość akt sprawy, oddalił skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż na organie ciąży obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 127 § 3 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie oraz art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, objawiające się utrzymaniem w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności postanowień organów obu instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, pomimo zaistnienia przesłanek do stwierdzenia tej nieważności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Sygn. akt VII SA/Wa 1356/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem poddanej kontroli sądowej decyzji jest kwestia, czy w okolicznościach niniejszej sprawy, tj. z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt: II SA/Sz 810/07, zachodziły podstawy do wszczęcia postępowania nieważnościowego, czy też do odmowy wszczęcia. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie było to czy rozstrzygnięcia organów objęte wnioskiem L. P. o stwierdzenie nieważności są dotknięte wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., lecz to, czy takie postępowanie może w ogóle toczyć się przed organem administracji. Błędnie zatem skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Z tych względów drugi zarzut skargi, że organ błędnie utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną o odmowie stwierdzenia nieważności postanowień w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej pomimo zaistnienia przesłanek do stwierdzenia tej nieważności, nie okazał się zasadny. Jak powiedziano wcześniej przedmiotem oceny w niniejszej sprawie są decyzje w zakresie odmowy wszczęcia przez organ nadzoru postępowania nieważnościowego, prawidłowo zatem sformułowano w skardze zarzut pierwszy, trafnie też wskazano uchybienie organów w analizie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo tego jednak zarzut ten nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż uchybienie organu nie miało istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, a odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego okazała się zasadna. Zgodnie z art. 157 § 3 k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Przepis ten stanowi podstawę prawną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jednak brak jest w nim wprost wymienionych przesłanek, które Sygn. akt VII SA/Wa 1356/10 miałyby przesądzać o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz doktryny, na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. organ nadzorczy orzeka o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn o charakterze formalnym (procesowym), które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym (jest to pogląd ugruntowany). Tak więc niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz wydanie 6, Wydawnictwo C.H.Beck, s.743). Organ na tym etapie postępowanie nadzorczego bada wyłącznie, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania, dokonując oceny, czy istnieją przesłanki procesowe uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku. W ocenie Sądu organ nadzorczy prawidłowo wskazał, że taką przeszkodą w merytorycznym rozpoznaniu wniosku L. P. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 810/07, od którego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. P.. Stosownie bowiem do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 810/07 stał się prawomocny od dnia 19 listopada 2009 r. i od tego momentu wiązał w niniejszej sprawie organ prowadzący postępowanie nieważnościowe, a także skarżącego L. P.. Oddalenie skargi przez sąd administracyjny (a więc uznanie, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych) co do zasady zamyka organom administracji publicznej drogę do stwierdzenia jej nieważności Reguła ta ma jednak zastosowanie w przypadku, gdy można stwierdzić, że w wyroku oddalającym skargę Sąd zbadał i mógł się wypowiedzieć co do okoliczności ewentualnych wad decyzji (postanowienia). W tym względzie szczególnego znaczenia nabiera nie tylko sentencja wyroku oddalającego skargę, ale przede wszystkim jego uzasadnienie. Podobne stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II FSK 738/08, publ. LEX nr 536938, a także w Sygn. akt VII SA/Wa 1356/10 powołanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, publ. ONSAiWSA 2010/2/18 i LEX 530338. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że istotną cechą oceny, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny okoliczności wskazanych jako przesłanki do wzruszenia decyzji, na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., jest to, czy uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o tych okolicznościach sprawy może dawać podstawę do przyjęcia, że poza rozważaniami sądu kontrolującego zaskarżoną decyzję znalazła się okoliczność podnoszona obecnie jako przesłanka nieważnościowa. Tylko w takim przypadku prawomocny wyrok, oddalający skargę, nie byłby przeszkodą do wszczęcia postępowania merytorycznie badającego wystąpienie przesłanki nieważnościowej. Nie wystarczy więc, tak jak to uczynił organ nadzorczy, powołanie się wyłącznie na okoliczność oddalenia skargi przez sąd administracyjny. Poza powołaniem się na taki wyrok organ administracyjny winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji wynik analizy dającej podstawę do stwierdzenia, czy sąd, oddalając skargę, miał wiedzę o okolicznościach odpowiadających przesłankom kwalifikującym do wzruszenia decyzji w trybie nieważnościowym (np. zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności). Dopiero po dokonaniu takich ustaleń zasadne jest przyjęcie, że moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądowego określona w art. 170 p.p.s.a., co do przyjętych w nim stwierdzeń, wiąże podmioty, w tym stronę i organ administracyjny. W takich okolicznościach sprawy, w kolejnym postępowaniu to, co było rozważane przez sąd administracyjny, nie może być już ponownie badane. Pomimo że w niniejszej sprawie organ administracyjny ograniczył się do konstatacji, iż wiąże go prawomocny wyrok Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 25 października 2007 r. nie pogłębiając analizy, czy z uzasadnienia tego wyroku można wyprowadzić wnioski, że obejmował on również podnoszone przez skarżącego we wniosku przesłanki nieważnościowe, to w ocenie obecnie orzekającego Sądu uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Organ I instancji powołał się jednakże (a organ II instancji to zaakceptował) na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 810/07, który badał akta sprawy oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne. Jak zaś wynika z uzasadnienia wyroku, sygn. akt II SA/Sz 810/07, Sąd wprost w nim wskazał, że niespornie jest to, iż organ nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a pomimo tego skarżący Sygn. akt VII SA/Wa 1356/10 rozpoczął użytkowanie obiektu bez pozwolenia. Sąd ocenił, że z tej przyczyny zasadne było wymierzenie skarżącemu kary grzywny. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w obszernym uzasadnieniu wyroku, sygn. akt II OSK 1047/09, oddalającym skargę kasacyjną wskazał, że nie można uznać, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy prawa. We wniosku o stwierdzenie nieważności L. P. podnosił, że kara pieniężna została skierowana do osoby niebędącej stroną, gdyż to nie on był inwestorem, a R. P.. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, orzekającego w niniejszej sprawie, organy prawidłowo odmówiły wszczęcia, a podnoszona we wniosku okoliczność nie mogła stanowić przesłanki uzasadniającej wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności postanowień, ponieważ zarówno Sąd Wojewódzki w Szczecinie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny, obejmowały wiedzą powyższe okoliczności, chociaż nie dały temu wyrazu w sporządzonych uzasadnieniach wyroków. Należy zauważyć, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i inne elementy uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego koncentrują się na istotnych aspektach sprawy, w szczególności zawierają ustosunkowanie się sądu do zarzutów skargi. Niektóre zaś wątki, pomimo że były przedmiotem analizy sądu, prowadzącej do właściwego rozstrzygnięcia sprawy są opisane skrótowo lub pominięte, jeżeli sąd, sporządzając uzasadnienie dojdzie do przekonania o ich mniejszej wadze dla istoty rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, uzasadnienie wyroku, pomimo że wyrokujący sąd obejmuje wiedzą całość sprawy zawartą w aktach administracyjnych, sądowych i pismach procesowych stron, nie zawsze znajdują odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku. Zważyć bowiem należy, że sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a zatem wszelkie okoliczności znajdujące się w aktach sprawy muszą być znane wyrokującemu sądowi chociaż, jak powiedziano wcześniej, nie wszystkie okoliczności sprawy zamieszczane być muszą w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie dawał wyraz stanowisku, iż uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego nie musi zawierać ani w opisie sprawy, ani też w wyjaśnieniu podstaw rozstrzygnięcia, ani nawet w ocenie zarzutów skargi wszystkich okoliczności sprawy, lecz jedynie te, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia; Sygn. akt VII SA/Wa 1356/10 por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 768/07, LEX nr 483210; z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1387/07, LEX nr 475258; z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt I FSK 657/08, LEX nr 573187; z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II FSK 1742/08; z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II FSK 629/08, LEX nr 577312; z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 317/08, LEX nr 521976. Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej obecnie sprawy stwierdzić trzeba, że z akt sprawy zawierającej dokumentację będącą podstawa ocen obu Sądów wynika, że L. P. był stroną postępowania, która złożyła skargę do sądu administracyjnego na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej. Z akt sprawy wynika, że był on adresatem pozwolenia na budowę, występował zatem w procesie budowlanym jako inwestor, co potwierdzają też wpisy w dzienniku budowy, a także był adresatem kierowanych do niego aktów administracyjnych. Nie ulega więc żadnej wątpliwości, że przedmiotem badania Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie była w pierwszej kolejności, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., legitymacja skarżącego do wniesienia skargi. W zakresie objętym wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia wyrokujące Sądy obejmowały zatem wiedzą to, że jako inwestor występował właśnie L. P., a nie inna osoba. Nie zmienia tego faktu, że skarżący, nie kwestionując swojej roli w procesie budowlanym podnosi, że w rzeczywistości inwestorem finansującym i prowadzącym budowę była inna osoba. Inwestorem, na którego procesie budowlanym organy mogą nakładać obowiązki jest bowiem ta osoba, której udzielono wcześniej uprawnienia (zezwolono na budowę), a nie inne podmioty niewymienione w art. 17 Prawa budowlanego jako uczestnicy procesu budowlanego. Wobec powyższego stwierdzić należało, że podstawa wadliwości postanowienia o nałożeniu kary pieniężnej, na którą powoływał się skarżący, była już przedmiotem rozpoznania przez sądy administracyjne. W tych okolicznościach zarzut skarżącego dotyczący błędnego zastosowania art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126, 138 § 1 pkt 1, 127 § 3 k.p.a. należy uznać za bezzasadny, ponieważ organ nadzorczy prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania nieważnościowego. Z tych względów, nie dopatrzywszy się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.