VII SA/Wa 1376/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki, sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia (...) kwietnia 2016 r. znak (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skargę oddala I. Stan sprawy 1. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...], na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "kpa", po rozpatrzeniu wniosku [...] w [...] z dnia 9 marca 2016 r., o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...], o odmowie stwierdzenia nieważności: - decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] - granica państwa, sprostowanej postanowieniami Wojewody [...]: z dnia [...] lutego 2011 r., z dnia [...] lipca 2011 r., z dnia [...] stycznia 2012 r., z dnia [...] lipca 2012 r. i z dnia [...] sierpnia 2012 r., oraz - decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r., uchylającej w części i w tym zakresie orzekającej co do istoty sprawy, a w pozostałej utrzymującej w mocy ww. decyzję Wojewody [...] – - odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. 2. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Infrastruktury i Budownictwa podał, że wnioskiem z dnia 22 września 2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] - granica państwa. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 1-4 oraz art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2031) oraz art. 104 i 108 kpa, zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] - granica państwa, oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., działając z urzędu, Wojewoda [...] sprostował oczywistą omyłkę zaistniałą w decyzji Wojewody [...], tj. omyłkę dotyczącą numeru decyzji – zamiast nr [...] na nr [...]. Postanowieniami z dnia [...] lipca 2011 r., [...] stycznia 2012 r., [...] lipca 2012 r. oraz [...] sierpnia 2012 r., na wniosek inwestora, Wojewoda [...] sprostował błędy pisarskie i oczywiste omyłki zaistniałe w decyzji Wojewody [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy w pozostałej części decyzję Wojewody [...]. Na decyzję tę została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 874/12, oddalił skargę. Pismem z dnia 27 maja 2015 r. Wojewoda [...] przekazał Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju, zgodnie z właściwością, pismo [...] w [...] z dnia 11 maja 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]; ponadto, w dniu 24 lipca 2015 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju wpłynął wniosek W. A., oznaczony błędną datą: 20 sierpnia 2015 r., nadany w dniu 23 lipca 2015 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]. Po rozpatrzeniu wniosków spółki oraz W. A. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] oraz decyzji Ministra Transportu. Pismem z dnia 9 marca 2016 r. spółka wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra, składając jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wskazano, iż decyzja Ministra została doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 8 lutego 2016 r., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie przewidzianym przepisami, jednak z uwagi na zmianę adresu siedziby organu do którego został skierowany, został zwrócony przez operatora wyznaczonego nadawcy w dniu 9 marca 2016 r. W ocenie skarżącej, termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został jednak zachowany, o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie skierowanej do organu - 22 lutego 2016 r. Pełnomocnik spółki wskazał, że głównym powodem nieznajomości aktualnego adresu Ministra jest brak jego zamieszczenia w nagłówku skarżonej decyzji, co prowadzi do uznania, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Uchybienie zaś temu nie było zawinione, zatem zachodzi uzasadniona przesłanka do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca podkreślił, iż przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzasadnione jest ważnym interesem społecznym oraz indywidualnym. 3. W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, mając na uwadze art. 129 § 2 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa, zgodnie z którym odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stroni, że termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra dla spółki upłynął z dniem 22 lutego 2016 r. i brak jest podstaw do przyjęcia, iż wniosek z dnia 22 lutego 2016 r. został wniesiony w terminie. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 kpa, a stosownie do treści art 129 § 1 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie pełnomocnik profesjonalny reprezentujący spółkę w zakreślonym ustawą 14-dniowym terminie nadał przesyłkę adresowaną do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, ul. Wspólna 2/4, 00-926 Warszawa, czego, zdaniem organu, nie sposób uznać za realizację obowiązku skierowania środka zaskarżenia "do właściwego organu odwoławczego, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję". Stosownie zaś do treści art. 58 § 2 kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie dochowany został 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, jak bowiem wynika z uzasadnienia wniosku, spółka podjęła czynności zmierzające do przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra niezwłocznie po powzięciu informacji o jego nieskutecznym doręczeniu. Jak wynika z dokumentacji przedłożonej przez spółkę, nieprawidłowo zaadresowana przesyłka pocztowa została zwrócona nadawcy w dnu 9 marca 2016 r. i jeszcze tego samego dnia skarżąca złożyła niniejszy wniosek. Organ wskazał również, iż wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra, co oznacza, iż spełniona została druga ze wskazanych powyżej przesłanek. Organ, powołując się zarówno na orzecznictwo sądów administracyjnych jak również stosowne piśmiennictwo uznał, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że ziściła się trzecia z wymienionych przesłanek tj. że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, stosownie do art. 58 § 1 kpa. Oznacza to bowiem, że strona powinna uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Organ podkreślił, że strona obowiązana jest do wykazania należytej dbałości i staranności o swoje własne sprawy. Omyłkowe wpisanie adresu na kopercie przez pełnomocnika profesjonalnego z całą pewnością nie może być postrzegane jako okoliczność przemawiająca za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędne skierowanie środka zaskarżenia na inny niż prawidłowy adres wskazany na kopercie zawierającej decyzję Ministra stanowi wyraz niedbałości i nie może być postrzegany jako przeszkoda od strony niezależna i trudna do przezwyciężenia. Brak winy na gruncie art. 58 § 1 kpa zachodzi bowiem wtedy, gdy przekroczenie terminu nastąpiło mimo dołożenia przez stronę należytej staranności. Dotyczy to zwłaszcza przypadku, gdy niezachowanie terminu wynika z okoliczności trudnych do przezwyciężenia np. nagła choroba, powódź, pożar bądź też niewłaściwe doręczenie rozstrzygnięcia. Niemniej, do negatywnego załatwienia wniosku o przywrócenie terminu wystarcza wystąpienie po stronie wnioskodawcy choćby najlżejszej winy w postaci niedbalstwa. W niniejszej sprawie, jak stwierdził organ, uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej nastąpiło z winy pełnomocnika strony, który wskazał na kopercie nieprawidłowy adres siedziby organu. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż wysłanie wniosku pod niewłaściwy adres z uwagi na błąd popełniony przez nadawcę w adresie jest niedochowaniem należytej staranności w sprawie, co jest jednoznaczne z przypisaniem mu winy. Powyższe wyłącza zastosowanie treści art 58 § 1 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1084/06). Zdaniem organu, ustalone okoliczności przemawiają za przyjęciem, że zachowanie pełnomocnika strony nosi znamiona winy, a co najmniej niedbalstwa. Ustalenie winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, powoduje, że organ nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta po jego upływie pozostaje bezskuteczna (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 54/13). Nawet niewielkie niedbalstwo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1734/11). Organ stwierdził, iż odnosząc się do zarzutu, że głównym dowodem znajomości aktualnego adresu organu jest brak jego zamieszczenia w nagłówku skarżonej decyzji, zauważyć należy, że wymogi stawiane prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej określone są w art. 107 § 1 kpa. W myśl postanowień tego przepisu decyzja winna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja Ministra czyni zadość obowiązkowi oznaczenia organu administracji wydającego akt. Ponadto na organie pierwszej instancji ciąży jedynie obowiązek pouczenia o tym "czy i w jakim trybie służy odwołanie". Należy podkreślić, że żaden przepis powszechnie obowiązujący nie nakłada obowiązku umieszczenia w decyzji administracyjnej danych adresowych organu wydającego rozstrzygnięcie. Organ zauważył, że prawidłowy adres Ministra Infrastruktury i Budownictwa, tj. ul. Chałubińskiego 4/6, 00-928 Warszawa, pod którym winien zostać złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, został precyzyjne wskazany na kopercie, w której doręczono decyzję Ministra. 4. Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] w [...] zarzucając naruszenie art. 58 § 1 kpa i art. 59 § 2 kpa poprzez ich niezastosowanie i odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2015 r., i domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżonym postanowieniem Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności: (-) decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] - granica państwa, oraz (-) decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. uchylającej w części i w tym zakresie orzekającej co do istoty sprawy, a w pozostałej utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 8. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 59 § 2 kpa, zgodnie z którym o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przez pełnomocnika [...] w [...], decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. została stronie skutecznie doręczona stronie w dniu 8 lutego 2016 r. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie natomiast z art. 127 § 3 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie natomiast z art. 129 § 1 i 2 kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1), odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (§ 2). Mając na uwadze powyższe przepisy, tj. art. 129 § 2 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa, uznać należy, jak słusznie wskazał organ, że termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r., która została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 8 lutego 2016 r. - upłynął z dniem 22 lutego 2016 r. W tym też dniu, profesjonalny pełnomocnik spółki nadał w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże pismo skierowane zostało na niewłaściwy adres, pomimo tego, że na kopercie, w której doręczono decyzję Ministra, wskazany został dokładny adres. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do treści art. 58 § 2 kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, (2) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, (3) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony. Niespełnienie chociażby jednej ze wskazanych powyżej przesłanek skutkować musi odmową przywrócenia terminu wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że został dochowany 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, jak bowiem wynika z uzasadnienia wniosku, spółka podjęła czynności zmierzające do przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra niezwłocznie po powzięciu informacji o jego nieskutecznym doręczeniu. Nieprawidłowo zaadresowana przesyłka pocztowa została zwrócona nadawcy w dnu 9 marca 2016 r. i jeszcze tego samego dnia skarżąca złożyła wniosek; wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra, co oznacza, iż spełniona została druga ze wskazanych powyżej przesłanek. Słusznie uznał organ, że w sprawie brak jest natomiast podstaw do uznania, że ziściła się trzecia z wymienionych przesłanek tj. że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy został uprawdopodobniony. W niniejszej sprawie pełnomocnik profesjonalny reprezentujący spółkę w zakreślonym ustawą 14-dniowym terminie nadał przesyłkę adresowaną do Ministra Infrastruktury i Budownictwa na adres: ul. Wspólna 2/4, 00-926 Warszawa – zamiast na wskazany na kopercie adres prawidłowy: ul. Chałubińskiego 4/6, 00-928 Warszawa - czego nie sposób uznać za realizację obowiązku skierowania środka zaskarżenia "do właściwego organu odwoławczego, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję". Jak słusznie stwierdził organ, nie może budzić wątpliwości, że pod pojęciem "wniesienia odwołania do właściwego organu" rozumieć należy nie tylko samo wskazanie nazwy organu, ale również prawidłowe wskazanie jego siedziby. Przyjęcie, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wystarczy samo tylko nadanie na dowolny adres pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, w istocie rzeczy doprowadziłoby do wypaczenia procedury administracyjnej. Nie budzi zatem w sprawie wątpliwości, że uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej nastąpiło z powodu wskazania na kopercie nieprawidłowego adresu siedziby organu. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż wysłanie wniosku pod niewłaściwy adres z uwagi na błąd popełniony przez nadawcę w adresie, jest niedochowaniem należytej staranności w sprawie, co jest jednoznaczne z przypisaniem mu winy. Powyższe wyłącza zastosowanie treści art 58 § 1 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1084/06). Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2007 r. II OSK 479/07, LEX nr 344095). Podkreślić należy, że art. 58 § 1 kpa nakłada na wnioskodawcę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, ale, zdaniem Sądu, omyłkowe wpisanie adresu na kopercie nie może być postrzegane jako okoliczność przemawiająca za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędne skierowanie środka zaskarżenia na inny niż prawidłowy adres wskazany na kopercie zawierającej decyzję Ministra stanowi wyraz niedbałości i nie może być postrzegany jako przeszkoda od strony niezależna i trudna do przezwyciężenia. Nie budzi również wątpliwości, że brak winy na gruncie art. 58 § 1 kpa zachodzi wtedy, gdy przekroczenie terminu nastąpiło mimo dołożenia przez stronę należytej staranności. Dotyczy to zwłaszcza przypadku, gdy niezachowanie terminu wynika z okoliczności trudnych do przezwyciężenia, takich jak np. nagła choroba, powódź, pożar bądź też niewłaściwe doręczenie rozstrzygnięcia. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko wtedy, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Dodatkowo podkreślić należy, że żaden przepis powszechnie obowiązujący nie nakłada obowiązku umieszczenia w decyzji administracyjnej danych adresowych organu wydającego rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez [...] w [...]. 9. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.