VII SA/Wa 1397/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Artur Kuś Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r., wydanym po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) z [...] marca 2021 r. znak: [...] odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] (w części), obręb geodezyjny [...], gm. [...] w odniesieniu do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy ww. postanowienie własne z [...] marca 2021 r. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej także jako: u.p.z.p., art. 35, art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.), dalej jako: u.d.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy. Wójt Gminy [...] wnioskiem z 4 marca 2021 r. wystąpił do zarządcy drogi krajowej nr [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu na wniosek [...] sp. z o. o. (dalej także jako: inwestor) lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] (w części), obręb geodezyjny [...], gm. [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] marca 2021 r. odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, uzasadniając to względami bezpieczeństwa ruchu. Organ wyjaśnił, że pomimo tego, że planowana wieża nie narusza wymogów dotyczących lokalizacji tej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi, określonych w art. 43 ust. 1 lp.3 tabeli lit. a u.d.p. (25 m), to jednak budowa tejże wieży o wysokości 56 m n.p.t. budzi obawy GDDKiA w zakresie wymogów bezpieczeństwa ruchu. Lokalizacja tego obiektu w odległości mniejszej niż jego wysokość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] może powodować zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego ze względu na możliwość katastrofy budowlanej – przewrócenia się obiektu w stronę pasa drogowego. Po rozpoznaniu wniosku inwestora o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. GDDKiA uznał stanowisko przyjęte w postanowieniu własnym z [...] marca 2021 r. za zasadne. Odwołując się do przepisów art. 51 ust. 1 pkt 9 u.p.z.p. oraz art. 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.d.p. Organ wskazał, że projekt decyzji o lokalizacji celu publicznego podlega ocenie zarządcy drogi w aspekcie odległości przedmiotowej inwestycji od zewnętrznej krawędzii drogi, zgodnie z art. 43 ust. 1 u.d.p. oraz w zakresie możliwości włączenia do drogi terenu przeznaczonego pod nową zabudowę, zgodnie z art. 35 ust. 3 u.d.p. GDDKiA przypomniał, że art. 43 ust. 1 u.d.p. normuje minimalne odległości obiektów budowlanych znajdujących się przy drogach od zewnętrznej krawędzi jezdni tych dróg, różnicując je w zależności od rodzaju drogi i sposobu zagospodarowania terenu (teren zabudowy lub obszar poza terenem zabudowy) na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja. Uwzględniając obowiązki ciążące na zarządcy drogi, polegające na podejmowaniu działań mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji niewłaściwego jej użytkowania, a tym bardziej pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego (art. 4 pkt 21 u.d.p.), podejmując postanowienie z [...] marca 2021 r., zdaniem GDDKiA, organ ten prawidłowo ocenił zagrożenie jakie potencjalnie może wyniknąć z inwestycji skarżącej spółki, która będzie zbyt blisko drogi publicznej - krajowej nr [...]. Organ stwierdził, że z przedłożonego projektu decyzji o lokalizacji celu publicznego wynika, iż inwestor planuje budowę obiektu budowlanego w postaci trwale powiązanego z ziemią masztu antenowego/wieży o wysokości 56 m n.p.t. W przedłożonej do uzgodnienia dokumentacji określono nieprzekraczalną linię zabudowy dla niniejszego zamierzenia inwestycyjnego w odległości 25 m. W ocenie organu, odległość wynikająca z art. 43 ust. 1 u.d.p. jest jedynie minimalną odległością jaka powinna być zachowana przy sytuowaniu obiektów budowlanych przy drogach, co nie oznacza, że nie może być większa. Organ ponownie podkreślił, że wysokość planowanej wieży przekracza minimalne odległości określone w art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli lit. a u.d.p., zatem pomimo, że obiekt nie narusza art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli lit. a u.d.p., to jednak jego lokalizacja w odległości mniejszej niż jego wysokość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] może powodować zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowym, choćby ze względu na możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej (przewrócenia się obiektu w stronę pasa drogowego). W związku z powyższym organ stwierdził, że odległość wieży od krawędzi jezdni winna być równa co najmniej wysokości konstrukcji wieży. GDDKiA zaznaczył, że coraz częściej na terytorium Polski pojawiają się anomalie pogodowe, które za sobą niosą gwałtowne zjawiska, którym towarzyszą bardzo silne wiatry powodujące niszczenie budynków, budowli w tym wież elektrycznych wysokiego napięcia oraz innych elementów krajobrazu. Sytuacje te, których nie można w żaden sposób wykluczyć, wymuszają na zarządcy drogi podejmowania decyzji, które w maksymalnym stopniu ograniczają do minimum możliwości wystąpienia sytuacji wpływających na wzrost zagrożenia uczestników ruchu drogowego. GDDKiA podniósł, że w innych krajach, których doświadczenie w lokalizacji podobnych urządzeń jest nieporównywalnie większe niż krajowe, skutecznie podejmowane są działania w zakresie kompleksowego uregulowania zagadnień związanych z odległościami obiektów wysokościowych. Przykładowo jest to dokument techniczny obowiązujący w Stanach Zjednoczonych Ameryki opracowany przez Departament Administracji Stanu Rhode Island Wydział Planowania, Stanowy Program Planistyczny One Capitol Hill Providence, RI 02908-5870 pt: "Wytyczne dotyczące lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii", w którym wskazano m. in., że odległość posadowienia instalacji energii wiatrowej od wszelkich dróg publicznych i terenów objętych prawem drogi wynosi odpowiednik od 1,25 - 1,5 x wysokości turbiny, czyli od 1,20 do półtorakrotności wysokości konstrukcji nośnej od przyległej do niej drogi. Organ wskazał, że właśnie takie zalecenia zostały przyjęte w GDDKiA. Optymalna odległość planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej w świetle powyższych wytycznych powinna wynosić 84 m. Jednakże, mając na względzie potrzeby wynikające z dostępu do telefonii komórkowej, internetu, GDDKiA postuluje lokalizację wieży w odległości równej jej wysokości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Organ podkreślił przy tym, że ochrona pasa drogowego dróg publicznych wymaga podejmowania szczególnych działań w tym zakresie. Są to bowiem drogi łączące terytorium kraju z państwami sąsiednimi czy największe miasta - centra gospodarcze itp., przystosowane przede wszystkim do obsługi ruchu tranzytowego. Droga krajowa [...] stanowi dodatkowo drogę alternatywną do autostrady płatnej [...], co wymusza szczególną jej ochronę. Na drogach krajowych ciąży obowiązek zapewnienia ciągłości ruchu w sytuacjach kryzysowych. W skardze [...] sp.z o.o. z siedzibą w [...] złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie GDDKiA z [...] kwietnia 2021 r. (postanowienie zaskarżone w całości), skarżąca spółka wniosła o uchylenie tego postanowienia jako wydanego z naruszeniem: 1) art. 35 ust. 3 i art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez bezpodstawne uznanie przez GDDKiA w zakresie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, że budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości 143,6 m od pasa ruchu drogowego skutkuje powstaniem stanu zagrożenia dla ruchu drogowego, który uzasadniałby znaczne odsunięcie tej inwestycji od ruchu drogowego; 2) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. poprzez uznanie przez GDDKiA, że nie jest on związany odległościami wskazanymi w ww. przepisie, co na gruncie niniejszej sprawy skutkuje przyjęciem, iż organ bez podstawy prawnej ma możliwość dowolnego i uznaniowego kształtowania odległości, w jakich powinny być usytuowane obiekty budowlane od zewnętrznej krawędzi jezdni; 3) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. poprzez bezpodstawne uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie może dojść do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Skarżąca Spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zaś w uzasadnieniu skargi, odwołując się do orzecznictwa sądowego (wyroki WSA w Warszawie w sprawach: IV SA/Wa 1634/20, IV SA/Wa 2110/18, IV SA/Wa 1803/17) podniosła m.in., że GDDKiA powołując się na obowiązek dbałości o bezpieczeństwo ruchu drogowego wskazał na konieczność większego, niż to wynika z przepisów, oddalenia obiektu od krawędzi jedni, podczas gdy uznać trzeba, że ustawodawca określając w ustawie minimalne odległości w tym zakresie kierował się bezpieczeństwem ruchu drogowego i zasadniczo nie przewidział widełkowego ustalania tych odległości. Ustawodawca uznał, że oddalenie budowli poza terem zabudowanym w odniesieniu do zewnętrznej krawędzi drogi krajowej o 25 m jest wystarczające. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w tej sprawie. Organ zaznaczył, że w załączniku stanowiącym integralną część projektu decyzji wskazano nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, zaś pkt 3.1. projektu decyzji stanowi: "Linia zabudowy – wyznacza się maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z Załącznikiem nr 1 do decyzji:". Oznacza to, że projektowana wieża może praktycznie zostać usytuowana w tej odległości od krawędzi jezdni. Organ wyjaśnił, że w przedstawionych mu dokumentach nie określono odległości, w jakiej ma być zlokalizowany maszt od zewnętrznej krawędzi jezdni, nie podano też wskazanej w skardze odległości wynoszącej 143,6 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zaskarżone postanowienie z [...] maja 2021 r. zostało wydane przez GDDKiA na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w trybie uzgodnieniowym, uregulowanym przepisami art. 106 § 1-5 k.p.a. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wyspecjalizowanymi organami, w tym z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W związku z tym, że art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego, zarządca drogi powinien w tym przypadku prowadzić postępowanie uzgodnieniowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej. Właściwość rzeczowa organu uzgadniającego w tej sprawie została zachowana, gdyż przedmiotem uzgodnienia jest inwestycja planowana w otoczeniu drogi krajowej nr [...], której zarządcą, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 u.d.p., jest GDDKiA. Na wstępie stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie bezsporne pozostaje to, iż planowana inwestycja – stacja bazowa telefonii komórkowej - nie narusza przepisu art. 45 ust. 1 u.p.d. określającego minimalną odległość tego rodzaju obiektu od zewnętrznej krawędzi jedni drogi krajowej. Powołany art. 43 ust. 1 u.d.p. określa obowiązek zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi a zewnętrzną krawędzią jezdni. Jednakże przy stosowaniu tego przepisu istotnie ustawodawca pozostawił zarządcy drogi luz decyzyjny polegający na możliwości rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach danej sprawy możliwe jest usytuowanie danego obiektu budowlanego we wskazanej przez ustawodawcę minimalnej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, czy też dopuścić można oddalenie obiektu od krawędzi jezdni większe, niż wymagają tego przepisy art. 43 ust. 1 u.d.p. Jak trafnie ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 października 2020 r. II OSK 1376/18: "Z uwagi na brzmienie przepisu, który określa minimalne odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, uznanie zarządcy nie dotyczy tej minimalnej odległości. W tym zakresie przepis art. 43 ust. 1 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych ma charakter związany. Natomiast rozstrzygnięcie, czy odległość minimalna jest wystarczająca, czy też należy określić odległość lokalizowanego obiektu od krawędzi jezdni większą od minimalnej, pozostaje w sferze uznania zarządcy drogi." Decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu jak każde inne, jednakże sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Kontrola sądowa ogranicza się w tym przypadku do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami. Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie podkreślić następnie, że aprobująco odnosi się do stanowiska GDDKiA w zakresie, w jakim organ ten wskazał, iż dokonując uzgodnienia przedłożonego mu projektu decyzji lokalizacyjnej zobowiązany było on ocenić, czy planowana decyzja realizuje wymogi bezpieczeństwa ruchu drogowego. W tym zakresie tut. Sąd podziela wyrażane także w najnowszym orzecznictwie sądowym stanowisko, zgodnie z którym istotnym kryterium uzgodnienia z zarządcą drogi jest bezpieczeństwo ruchu drogowego (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r., II OSK 1740/18). W zaskarżonym postanowieniu GDDKiA w sposób poprawny podnosi, że dokonanie oceny, czy planowany obiekt powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga wzięcia pod uwagę także innych okoliczności, niż związanych z odległością tego obiektu od pasa drogowego. Zauważyć trzeba, że stanowisko organu, w świetle którego gdyby jedynym kryterium oceny była odległość obiektu budowlanego od pasa drogowego, to brak byłoby potrzeby uzgadniania danej inwestycji przez wyspecjalizowany organ - zarządcę drogi, gdyż spełnienie tego kryterium z łatwością mógłby ocenić organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, odpowiada poglądom formułowanym w tym zakresie w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. powołany powyżej wyrok w sprawie II OSK 1740/18), z którymi sąd orzekający w niniejszej sprawie się w pełni zgadza. Niemniej, przyjętą przez tut. Sąd ocenę o naruszeniu przez zaskarżone postanowienie prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny powziął jako konsekwencję uznania, że na gruncie tej sprawy GDDKiA nie wykazał, że usytuowaniu planowanej stacji bazowej w odległości minimalnej od krawędzi jezdni sprzeciwiają się względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zauważyć trzeba, że zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego organ upatruje w możliwości katastrofy budowlanej – przewrócenia się obiektu w stronę pasa drogowego na skutek anomalii pogodowych. Tego rodzaju argumentacja rozstrzygnięć zarządcy drogi odmawiających uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego została zdezawuowana w orzecznictwie sądowym, którego najnowszym reprezentatywnym przykładem jest wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r. wydany w sprawie II OSK 2713/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości podziela, uznając je za relewantne w okolicznościach niniejszej sprawy, wyrażone w ww. wyroku zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż rozstrzygnięcie GDDKiA opierające się na stwierdzeniu, że w ekstremalnych warunkach atmosferycznych konstrukcja wieży może się przewrócić w stronę drogi krajowej stwarzając niebezpieczeństwo w ruchu na drodze dowodzi, że organ nie tylko nie wyważył interesów stron, ale również nie uzasadnił podjętego przez siebie rozstrzygnięcia należycie. Na gruncie niniejszej sprawy stanowisko organu o zagrożeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego jakie stwarza stacja bazowa w warunkach anomalii pogodowych, które skutkowało odmową uzgodnienia decyzji lokalizacyjnej, Sąd uznaje za nieprzekonujące i nieznajdujące oparcia w jej okolicznościach. Prognozowane przez organ zagrożenie ze strony stacji bazowej, aby uznać je za wystarczająco uprawdopodobnione dla potrzeb rozstrzygnięcia o odmowie uzgodnienia, powinno być odniesione do specjalistycznych opracowań dotyczących prawdopodobieństwa wystąpienia anomalii pogodowych na obszarze, na którym ma być zlokalizowana planowana inwestycja, a przed wszystkim wywiedzione z charakterystycznych cech konstrukcyjnych planowanego obiektu (stacji bazowej) oraz warunków jego standardowego użytkowania. Organ nie zdołał zaś wykazać, że zasady konstruowania oraz użytkowania stacji bazowych telefonii komórkowej nie dają gwarancji ich bezpiecznej eksploatacji także warunkach atmosferycznych ekstremalnie niekorzystnych, jak podnosi organ – stanowiących anomalię. Nie wykazał także, że planowana inwestycja zrealizowana będzie z odstępstwami od ustandaryzowanych wymogów projektowania tego rodzaju obiektów, co nakazywałoby inaczej ocenić kwestię jej lokalizacji w minimalnym zbliżeniu do krawędzi jezdni. Zdaniem Sądu, nie ma tu miejsca na proste przełożenie wymogów dotyczących warunków lokalizacyjnych wiatraków (instalacji odnawialnych źródeł energii) na warunki lokalizacji stacji bazowych, gdyż są to obiekty o odmiennych parametrach i właściwościach konstrukcyjnych, zaś organ nie wyjaśnił, jakie ich potencjalne wspólne cechy (oprócz tego, że są to "obiekty wysokościowe") uprawniają jego ocenę o potrzebie przyjęcia analogicznych rozwiązań w odniesieniu do obu tego rodzaju obiektów przy ich posadowienia w pobliżu dróg publicznych. Konkludując, względy bezpiecznego lokalizowania obiektu w stosunku do drogi, co do zasady, powinno odnosić się do charakterystyki (właściwości) obiektu budowlanego oraz jego zwykłej eksploatacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 25 maja 2020 r., II OSK 3120/19) z tych względów również przyjmuje, że powoływanie się na możliwą katastrofę budowlaną nie może być jedynym i wyłącznym argumentem będącym podstawą zwiększenia odległości obiektu od drogi, gdyż jest to argumentacja sprowadzająca się do zjawisk nadzwyczajnych, które zasadniczo nie występują, a jednocześnie jej użycie możliwe jest zawsze i w odniesieniu do każdego obiektu. Okoliczność, że argumentacja organu zawarta w zaskarżonym postanowieniu wyłącznie i w całości odwołuje się do nadzwyczajnych zjawisk meteorologicznych nie pozwala zatem Sądowi przyjąć ją za uprawnione uzasadnienie dla odmowy uzgodnienia decyzji o lokalizacji stacji bazowej. W ocenie Sądu, na gruncie tej sprawy doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego w związku z brakiem podstaw do akceptacji stanowiska organu o konieczności oddalenia posadowienia stacji bazowej na postulowaną przez organ odległość od krawędzi jezdni odpowiadającą wysokości planowanej konstrukcji, czego konsekwencją musiało być uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), mającym wpływ na wynik sprawy. Organ zobowiązany będzie do uwzględnienia przedstawionej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.) na etapie rozpoznania złożonego przez skarżącą spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.