VII SA/Wa 1447/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...]. B. S. ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r, znak: [...], w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej. W skardze został też zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11, LEX nr 864 188 oraz z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, LEX nr 1 412 495). Zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1 432 680). W niniejszej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Ministra Rozwoju i Finansów utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie umorzenia części opłaty legalizacyjnej. Decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Decyzja ta nie przyznaje więc uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Natomiast dopiero nieuiszczenie tej opłaty oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. W związku z tym, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja nie podlegają realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie może być uwzględniony. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.