VII SA/Wa 1530/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi D. S. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1727/10 postanawia: I. skargę odrzucić, II. zwrócić skarżącemu D. S. wpis sądowy w kwocie 100 (sto) zł. Wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1727/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, skargę oddalił. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdzono prawomocność orzeczenia od dnia 14 maja 2011 r. W dniu 17 maja 2012 r. D. S. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem. Skarżący powołał się na pismo pełnomocnika z dnia 2 marca 2011 r. w przedmiocie wniosku o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 3 marca 2011 r. uzasadnionym chorobą skarżącego i jego koniecznym pobytem w szpitalu. Skarżący zarzucił, że miał prawo osobiście uczestniczyć w rozprawie oraz miał zgłosić nowe wnioski dowodowe mogące mieć znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 22 czerwca 2012 r. skarżący powołał kolejną okoliczność jako podstawę wznowienia postępowania sądowego, tj. ubieganie się od kilku lat o zasiedzenie działek nr [...] i [...] przy ul. P. w W.. Skarżący poinformował, że z jego wniosku toczy się w Sądzie Rejonowym dla [...] postępowanie o zasiedzenie (sygn. akt II Ns 371/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania sądowo - administracyjnego zostały wymienione w art. 271 - 273 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 271 ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: (1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; (2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa byłą pozbawiona możności działania. Ponadto można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 §1 ustawy), jeżeli orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 §1 pkt 1 i 2 ustawy). Można również żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu ( art. 273 § 2 p.p.s.a.), a także w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Z analizy treści powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym i termin liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy, stosownie do art. 277 p.p.s.a. Zgodnie z art. 280 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd odrzuci wniosek, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na wyznaczonej rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia - raz jeszcze bada czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie i czy została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W sytuacji, gdy brak jest ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany, sąd odrzuca wniosek, o czym stanowi art. 281 cytowanej ustawy. Podkreślenia wymaga, że w przypadku zaistnienia podstaw wznowienia postępowania, termin ten biegnie odrębnie dla każdej z nich. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie terminu związanego z konkretną podstawą faktyczną powoduje jej odrzucenie w części opartej na tej podstawie wznowienia, nie stoi natomiast na przeszkodzie rozpatrzeniu jej w zakresie tych podstaw wznowienia, które zostały zgłoszone z zachowaniem terminu, co wymaga odrębnie zbadania i rozstrzygnięcia (vide – postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1432/08, Lex nr 575358). W niniejszej sprawie Sąd potraktował skargę jako wniesioną na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., co wynika z pisma skarżącego z dnia 17 maja 2012 r. oraz na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a., wynikającej z treści pisma skarżącego z dnia 22 czerwca 2012 r. stanowiącego uzupełnienie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Osobno badając zachowanie terminu w odniesieniu do każdej z podstaw, Sąd stwierdził, że skarżący nie zachował terminu w przypadku pierwszej z przesłanek, tj. przesłanki nierozpatrzenia wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy. Termin ten należy liczyć od dnia uprawomocnienia się orzeczenia (vide – postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 443/08, Lex nr 466170), w niniejszej sprawie – od dnia 14 maja 2011 r., co oznacza, że ustawowy termin upłynął z dniem 16 sierpnia 2011 r., zgodnie z art. 112 Kodeksu cywilnego w związku z art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. Ponieważ skargę o wznowienie postępowania złożono dopiero w dniu 17 maja 2012 r., zatem z uchybieniem terminu, okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi w tej części. Odnosząc się do drugiej z powołanych przez skarżącego przesłanek wznowienia postępowania sądowego, należy wskazać, że wprawdzie został zachowany termin – który należało liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, tj. od daty wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości złożonego w dniu 10 maja 2012 r. (vide – k. 5 akt sądowych) – jednakże okoliczność ta nie spełnia przesłanki określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a. Przepis stanowi bowiem o późniejszym wykryciu okoliczności lub środków dowodowych, tymczasem strona przedłożyła wniosek o zasiedzenie złożony po wydaniu wyroku. Z tych przyczyn, na podstawie art. 281 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.