VII SA/Wa 1540/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Leszek Kobylski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 26 września 2022 r. nr CK-Z3-O-6/2022.PW w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz K. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Doskonałości Naukowej (dalej również jako: organ, RDN, Rada) decyzją z [...] września 2022 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.) w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 882 ze zm., dalej: ustawa o stopniach naukowych) oraz w związku z art. 179 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669, dalej: Przepisy wprowadzające P.s.w.n.), po rozpoznaniu wniosku dr hab. K. B.(dalej również jako: skarżąca, strona, kandydatka) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rady Doskonałości Naukowej nr [...] z [...]czerwca 2021 r. odmawiającą przedstawienia kandydatki do tytułu naukowego profesora nauk medycznych – utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Rada I Wydziału Lekarskiego z Oddziałem [...] Uniwersytetu Medycznego w L. (dalej: Rada I Wydziału Lekarskiego [...] w L.) wszczęła postępowanie o nadanie tytułu profesora dr hab. K. B. z Katedry i Zakładu Histologii i Embriologii z Pracownią Cytologii Doświadczalnej [...]w L.. Następnie uchwałą nr [...]z dnia [...] września 2018 r. ww. Rada I Wydziału Lekarskiego poparła wniosek dr hab. K. B. o nadanie jej tytułu profesora. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: Centralna Komisja) decyzją z 25 lutego 2019 r. odmówiła przedstawienia strony do tytułu profesora nauk medycznych. Od tej decyzji skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został rozstrzygnięty decyzją Centralnej Komisji z 16 grudnia 2019 r. o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Na tę decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 840/20, uchylił obie ww. decyzje Centralnej Komisji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób jasny i klarowny, co było powodem wydania rozstrzygnięcia negatywnego dla skarżącej. Strona ma bowiem prawo wiedzieć, dlaczego – pomimo pozytywnych recenzji - Centralna Komisja uznała za wiarygodną jedynie superrecenzję negatywną, a jednocześnie, z jakich przyczyn odmówiła wiarygodności pozytywnym recenzjom znajdującym się w aktach sprawy. Poza tym Centralna Komisja nie wyjaśniła wątpliwości w zakresie uzyskiwanej przez stronę ochrony patentowej, statusu strony w odniesieniu do doktorantów, tj. czy była ich opiekunem naukowym, czy zostały wszczęte przewody doktorskie, w których skarżąca widnieje jako promotor, a nadto nie odniosła się do zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z 29 czerwca 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej, znak: [...], działając na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych w związku z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających P.s.w.n., po rozpatrzeniu uchwały Rady I Wydziału Lekarskiego [...] w L., odmówiła przedstawienia dr hab. K. B. do tytułu profesora. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po negatywnym głosowaniu w Prezydium RDN uznał, że strona nie spełniła ustawowych przesłanek z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Podany przez skarżącą w autoreferacie całkowity dorobek naukowy obejmuje 94 publikacje (IF = 20.396; 503 pkt MNiSW). W ocenie RDN jest on zdecydowanie zawyżony, ponieważ obejmuje wszystkie publikacje, włącznie ze streszczeniami i innymi. Natomiast do przedstawienia całkowitego dorobku dane powinny być zaczerpnięte z Analizy Bibliometrycznej Biblioteki Głównej, wg której stanowi on 74 publikacje (IF= 19,141; 461 pkt MNiSW). Wzbogacony on jest o trzy prace pełnotekstowe opublikowane w suplementach, 16 streszczeń zjazdowych i Leksykon Dermatologiczny. W dwutomowym leksykonie o charakterze specjalistycznego słownika encyklopedycznego autorstwa A. K. oraz Z. A., dr hab. K. B. jest autorką 30 haseł (w tomie I – 14 oraz w tomie II -16). Organ przyznał, że liczba punktów została przez stronę znacznie zwiększona po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, jednak większość z nich uzyskała za publikacje w czasopismach polskich, jedynie o punktacji MNiSW, co powoduje, że jej dorobek jest rozpoznawalny głównie lokalnie, zaś tylko publikacje o obiegu globalnym (ze współczynnikiem wpływu IF) są znaczące dla rozwoju nauki i one liczą się najbardziej. Całościowy dorobek naukowy strony stanowi jedynie 8 publikacji oryginalnych, natomiast w dorobku pohabilitacyjnym są tylko 4 oryginalne prace pełnotekstowe, a tylko w jednej pracy o zasięgu międzynarodowym jest ona pierwszym autorem. Słaba cytowalność i niewielki indeks Hirscha świadczą o słabej rozpoznawalności międzynarodowej (indeks h = 4 wg. Clarivate Analitics - Web of Science). Organ ocenił, że jest to bardzo niska wartość porównywalna z innymi w tym samym czasie procedowanymi kandydaturami (średni indeks h dla 20 kandydatur profesorskich procedowanych w 2019 r. wyniósł 13, a dla 20 takich kandydatur ostatnio procedowanych przez Zespół Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu RDN wyniósł 15). Dużo poniżej przeciętnej (która wynosi około 480 cytowań) przedstawia się całkowita liczba cytowań publikacji skarżącej: w zależności od bazy 72-96 (bez autocytowań). RDN oceniła w tym zakresie, że na Uniwersytetach Medycznych wyróżniający się doktoranci mają lepszą cytowalność swoich prac. Organ podkreślił również, że po habilitacji dr hab. K. B. opublikowała tylko 1 pracę (gdzie jest drugim autorem) w uznanym czasopiśmie farmaceutycznym o IF = 3,65. Fakt opublikowania większej ilości prac w "innych" czasopismach (o niskiej wartości naukowej, gdzie niewielu naukowców cytuje te prace) nie świadczy o znacznym osiągnięciu naukowym. Miernikiem wartości prac jest wskaźnik IF oraz cytowalność tych prac, czyli index Hirscha, a te wartości u kandydatki są niskie. Oceniając przesłankę z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych RDN doszła do wniosku, że osiągnięcia naukowe skarżącej po habilitacji nie przekroczyły wymagań stawianych w postępowaniu habilitacyjnym, a nawet w tym 4-letnim okresie ich nie wyrównały, tylko zostały znacznie obniżone. Po habilitacji IF sumaryczny kandydatki uległ zmniejszeniu z 12,9 do 7,5. W tym okresie jedynie tylko jedna publikacja o wskaźniku IF=3,65 opublikowana w roku 2014 może być porównywana punktowo do trzech prac o zasięgu międzynarodowym, wchodzących w skład habilitacji kandydatki. To w opinii RDN jest nikła i mało istotna aktywność naukowa. Organ nie zgodził się z pozytywnymi ocenami powołanych pięciu recenzentów, którzy uznali, że dorobek naukowy kandydatki jest oryginalny i nowatorski, ponieważ 8 publikacji oryginalnych z IF w całym dorobku kandydatki, w tym w czasopismach zagranicznych w 3 przed habilitacją i w 2 po habilitacji, czyli razem w 5, takie nie jest. Organ wskazał, że od kandydata do tytułu profesora oczekuje się, że znacznie pomnoży swój dorobek naukowy po habilitacji, co nie nastąpiło w przypadku skarżącej. W odniesieniu do patentów przytaczanych przez stronę w autoreferacie, RDN uznała, że są one uważane za jedne z najmocniejszych praw własności intelektualnej, ale nie upowszechniania nauki. Patenty wprawdzie liczą się w sposób znaczący, ale jako uzupełnienie dorobku naukowego i najlepiej, jak są to patenty europejskie czy USA. RDN zarzuciła stronie, że mając przyjęte zgłoszenie patentowe i możliwość publikowania (od września 2015 r.) z zakresu swojego odkrycia pt. "Kompozycja i sposób otrzymywania immunomodulatora 2,3-difenylocyklopropenonu stosowanego w lecznictwie dermatologicznym" (patent przyznany 12 maja 2018 r. pod nr 230642), z tej tematyki opublikowała zaledwie jedną publikację w mało prestiżowym czasopiśmie Australasian Journal of Dermatology 2016, 1-5. Organ nie uznał za istotne osiągnięcie naukowe skarżącej przejawiające się we wniosku patentowym, złożonym 1,5 roku przed wszczęciem postępowania o nadanie tytułu profesora, pt.: "Roztwór zawierający 3% chloramfenikol, rezorcynę i kwas salicylowy, przeznaczony do miejscowej terapii wszelkich postaci trądziku pospolitego". W ocenie RDN jest to oryginalny, autorski przepis powszechnie uznanych składników recepturowych, ale nie odkrycie zapewniające postęp w leczeniu choroby skóry. W odniesieniu do spełnienia przez kandydatkę pozostałych przesłanek z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, to RDN uznała, że zarówno kierowanie zespołami badawczymi, jak i odbycie staży zagranicznych stanowią spełnienie kryterium zawartego w art. 26 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Poza tym z dokumentacji kandydatki wynika, że jest ona promotorem jednego zakończonego w 2015 r. przewodu doktorskiego i uczestniczy w charakterze promotora w dwóch otwartych przewodach doktorskich w 2015 r. i 2016 r., co wyczerpuje wymogi ustawowe zawarte w art. 26 ust. 1 pkt 3 lit. a i pkt 3 lit. b ustawy o stopniach naukowych. Natomiast dr hab. Katarzyna Borowska nie spełniła wymogu ustawowego dwóch zakończonych recenzji z art. 26 ust. 1 pkt 3 lit. c ww. ustawy, ponieważ do czasu złożenia wniosku o ubieganie się o tytuł profesora była recenzentką jednej pracy doktorskiej (jej opinia z października 2017 r.). Druga wykazana przez kandydatkę recenzja jest w "toku"(pismo strony do Centralnej Komisji z 5 lutego 2018 r.), czyli brak drugiej zakończonej recenzji doktoratu. RDN nie zgodziła się z twierdzeniem strony, że jej zmiana tematyki publikacyjnej z okresu po habilitacji (głównie dermatologiczna) w stosunku do dorobku przed habilitacją (histologiczny i dermatologiczny) może być usprawiedliwieniem zmniejszenia liczby uzyskiwanych punktów IF z 12,86 przed, do 7,54 po habilitacji. Taka zmiana ścieżki badawczej na typowo dermatologiczną, wręcz przeciwnie, powinna przyczynić się do zwiększenia uzyskiwanych przez kandydatkę parametrów naukometrycznych. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadniając go przedstawionym na trzech stronach nowym dorobkiem naukowym, który powstał po uchwale podjętej [...] września 2018 r. przez Radę I Wydziału Lekarskiego [...] w L.. Kandydatka podniosła, że przez wszystkie lata od wszczęcia postępowania profesorskiego w 2017 r. nie przestała prowadzić intensywnych badań naukowych i publikować jej wyników oraz wdrażać ich w praktyce, a także realizować opieki naukowej. W konsekwencji podniosła, że posiada: 1) osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym (art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych), bowiem jej punktacja przed habilitacją wyniosła: IF=12,858; MNiSW=197 pkt, zaś po habilitacji: IF=14,015; MNiSW=642 pkt, co łącznie wynosi: IF=26,873; MNiSW=839 pkt; 2) doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych (art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych), ponieważ była kierownikiem 2 konkursów krajowych oraz odbyła staż zagraniczny i prowadziła prace naukowe w instytucjach zagranicznych, które następnie opublikowała; 3) osiągnięcia w opiece naukowej (art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o stopniach naukowych) - uczestniczyła co najmniej: a) raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia oraz b) raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim oraz - była promotorem 3 zakończonych nadaniem stopnia przewodów doktorskich (w tym jedna obrona z wyróżnieniem), dodatkowo jest promotorem jednego otwartego przewodu doktorskiego; c) dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym - była recenzentem 5 prac doktorskich w zakończonych postępowaniach. Powołaną na wstępie decyzją z [...] września 2022 r. znak: [...] Rada Doskonałości Naukowej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDN wskazała, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia wniosku kandydatki o przedstawienie jej do tytułu profesora, ponieważ nie spełniła ona ustawowej przesłanki z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych, tj. nie posiada osiągnięć, które można określić jako znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Po zacytowaniu przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, organ wskazał, że postępowanie o nadanie tytułu naukowego skarżącej zostało wszczęte 23 listopada 2017 r. i przeprowadzone przez Radę I Wydziału Lekarskiego [...] w L. przy 41 głosach popierających (głosy na "tak"), spośród 50 biorących udział w głosowaniu. Centralna Komisja 12 marca 2018 r. powołała 5 recenzentów: prof. Z. A., A. K., C. K., W. K. i W. P.. Wszyscy ci recenzenci wyrazili pozytywną opinię w sprawie nadania kandydatce tytułu naukowego. Na tej podstawie Rada I Wydziału Lekarskiego [...] w L. poparła wniosek o nadanie tytułu profesora stronie (w głosowaniu wzięło udział 49 osób, a 47 oddało głos na "tak"). W kolejnym etapie postępowania Centralna Komisja odmówiła przedstawienia kandydatki do tytułu profesora nauk medycznych, co było przedmiotem kontroli sądowej i ponownego negatywnego rozpatrzenia sprawy przez organ. W ocenie RDN fundamentalnym kryterium do uzyskania przez skarżącą tytułu profesora jest znaczący dorobek naukowy i istotnie powiększony w pohabilitacyjnej aktywności naukowej. Organ stwierdził, że osiągnięcia naukowe stanowią tzw. prace oryginalne. Z kolei przez prace oryginalne (naukowe) uważa się takie opracowania, które weryfikują hipotezę/y badawcze. Za prace oryginalne nie uznaje się artykułów przeglądowych, podręczników, prac kazuistycznych czy popularnonaukowych. Dlatego nie mogą one wpływać na nadanie/odmowę nadania tytułu naukowego profesora. Zdaniem organu w przypadku strony nie jest spełnione kryterium z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych nawet w przypadku wzięcia pod uwagę publikacji wykazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tylko sześć z nich ma wymiar artykułów o zasięgu międzynarodowym: praca opublikowana w Int. [...] oraz 5 prac opublikowanych w [...]. W pierwszej z nich kandydatka jest autorem seniorem (ostania pozycja), a czasopismo posiada wysoki współczynnik oddziaływania. W pozostałych wykazanych pracach kandydatka tylko w jednej jest autorem seniorem. Czasopismo to nie jest umieszczone w wykazie czasopism rejestrowanych przez bazę Web of Science. Kandydatka nie jest w pozostałych publikacjach ani pierwszym, ani korespondencyjnym autorem. To oznacza, że chociaż jej udział w przygotowaniu tych publikacji był znaczący, to jednak nie miał charakteru dominującego. Zatem po wzięciu pod uwagę wyżej omówionych faktów, należy stwierdzić, że dorobek kandydatki w zakresie publikacji oryginalnych został nieistotnie poprawiony i w dalszym ciągu nie spełnia kryteriów wymaganych przy nadaniu tytułu naukowego. RDN wskazała, że na dorobek strony składa się 71 publikacji pełnotekstowych, w tym 27 opublikowanych przed uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego. W tym ostaniem przypadku kandydatka wykazała tylko 9 prac oryginalnych, z których tylko 4 są opublikowane w czasopismach posiadających współczynnik wpływu IF (tzw. Impact Factor), a znajdujących się na liście bazy Web of Science. Podkreślono, że tylko te ostatnie prace spełniają kryterium zasięgu międzynarodowego. Sumaryczny IF tych prac wynosi 11,64, a punktacja MNiSW wynosi 131 pkt. Pozostały dorobek z tego okresu to 11 prac poglądowych (łączna punktacja MNiSW - 34 pkt), 4 prace kazuistyczne (łączna punktacja MNiSW - 12 pkt) oraz 3 prace w suplementach, z czego 2 w czasopismach z IF. Zgodnie więc z przedłożoną dokumentacją łączny dorobek skarżącej przed habilitacją wynosi 197 pkt MNiSW, natomiast łączny IF 12,858. Te wartości zostały jednak zawyżone, ponieważ nie można do nich zaliczyć punktacji z komunikatów zjazdowych czy rozdziałów w książkach. Rzeczywista bibliometria z tego okresu to 154 pkt MNiSW oraz 11,604 jeżeli chodzi o pkt IF. W tym okresie w dorobku przeważają prace, których nie można zaliczyć do prac oryginalnych. Z kolei dorobek habilitacyjny sprzed wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowią 44 prace pełnotekstowe. W obrębie tego dorobku kandydatka wykazała 13 publikacji oryginalnych, w tym 4 prace w czasopismach posiadających IF. Ich sumaryczny IF wynosił 6,23 (vs 11,64 przed habilitacją), a punktacja MNiSW za wszystkie prace oryginalne wynosiła 152 pkt (vs 131 pkt przed habilitacją). Oznacza to, że pohabilitacyjne osiągnięcia naukowe nie przekraczają znacząco wymagań stawianych w postępowaniu habilitacyjnym. Dorobek ten jest ilościowo niewielki i nie może stanowić podstawy do nadania kandydatce tytuł naukowego. W skład pozostałego dorobku z tego okresu (dokumentacja uzupełniona już przed RDN i Centralną Komisją) wchodzi 11 prac poglądowych, 19 prac kazuistycznych (jedna opublikowana w czasopiśmie z IF wynoszącym 1,304) oraz 1 praca w suplemencie. Łącznie publikacje te dają 83 pkt MNiSW. Ponadto w tym okresie kandydatka była autorką 3 rozdziałów w podręcznikach. Podobnie jak w okresie przedhabilitacyjnym, w naukowym dorobku publikacyjnym dr hab. Katarzyny Borowskiej po habilitacji dominują prace, których nie można zaliczyć do prac oryginalnych, a tylko takie stanowią podstawę w ocenie aktywności naukowej związanej z nadaniem tytułu profesora. RDN ustaliła, że łączna punktacja bibliometryczna dorobku naukowego kandydatki według bazy Web of Science Core Collection przedstawia się następująco: sumaryczny IF = 19,141, indeks Hirscha = 4. Jej pracy były cytowane 78 razy, a bez autocytowań 72 razy. Ta sama ocena według bazy Scopus przedstawia się następująco: indeks Hirscha 5, 107 cytowań, a bez autocytowań - 96. Cały dorobek uzyskał 461 pkt MNiSW. Przedstawiona bibliomeria wypełnia minimalne kryteria do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, natomiast jest zdecydowanie za niska, aby mogła stanowić podstawę do nadania tytułu naukowego. Dorobek kandydatki po odwołaniu został uzupełniony o jedną publikację oryginalną w czasopiśmie o IF=5,924, 5 publikacji kazuistycznych i 2 prace poglądowe. Łączna punktacja tych prac według kryteriów MNiSW wynosi 240 pkt. W tym okresie skarżąca uzupełniła swój dorobek o autorstwo w 3 rozdziałach książek, co dało 45 pkt MNiSW. Oznacza to, że naukowy dorobek strony powiększony o jedną publikację stricte naukową istotnie nie powiększył liczby prac oryginalnych. W tej wersji dorobek skarżącej także nie spełnia kryteriów naukowych, które stawia się kandydatom ubiegającym się o nadanie stopnia naukowego profesora. RDN w dalszej kolejności przedstawiła pozostałe kryteria ustawowe związane z nadaniem stronie tytułu naukowego, uznając je za spełnione. I tak kandydatka: - odbyła staż naukowy w Department of Dermato-Physiology, Appolonia University, Iasi, Rumunia, który zaowocował publikacjami, a dalsza jej współpraca z tym ośrodkiem trwała przez 4 lata; - jest promotorem jednego zakończonego przewodu doktorskiego oraz była powołana na promotora w trzech wszczętych przewodach; - do wszczęcia procedury nadania tytułu naukowego była recenzentką jednej rozprawy doktorskiej, recenzja drugiej rozprawy doktorskiej została wykonana w 2018 r. (po wszczęciu procedury); - brała udział w realizacji 2 projektów naukowych finansowanych ze źródeł pozauczelnianych, w jednym z nich pełniła funkcję wykonawcy, w drugim – koordynatora; - prowadzi zajęcia (wykłady i ćwiczenia) z histologii i embriologii dla studentów wydziału lekarskiego i kosmetologii. Do działalności popularyzującej naukę zaliczono kilka publikacji kandydatki w czasopismach bez przydzielonych punktów ministerialnych; - wykonała 4 recenzje dla czasopism posiadających IF, jest członkiem Rad Naukowych w 3 czasopismach polskich i jednym indeksowanym w bazie Web of Science. Od decyzji RDN z 26 września 2022 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego, poprzez: - dowolną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych w związku z art. 2, art. 7 i art. 73 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na subiektywnym, uznaniowym i niemożliwym do obiektywnej weryfikacji merytorycznej potraktowaniu ustawowej przesłanki ubiegania się o tytuł naukowy profesora, dotyczącej posiadania osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym, w praktyce przyjętej przez byłą Centralną Komisję, a obecnie powielanej przez Radę Doskonałości Naukowej; - oparcie swojej argumentacji i wskazanie jako "przepisy właściwe do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy" art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, czyli w rzeczywistości regulacji prawnej niemającej żadnego zastosowania w niniejszym postępowaniu, dotyczącej odwołania od negatywnej wobec kandydata do stopnia lub tytułu naukowego uchwały rady szkoły wyższej lub innej jednostki organizacyjnej, jaka przecież w sprawie skarżącej nie zapadła; II. celowe i rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy i skutkujące wydaniem niezgodnej z prawem decyzji, pozbawionej wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz naruszającej zarówno prawa skarżącej jako strony postępowania, jak i jej prawo podmiotowe do ubiegania się o tytuł naukowy profesora, tj.: art. 6 k.p.a. - zasady legalizmu działania organów administracji publicznej, art. 7 k.p.a. - zasady praworządności oraz respektowania interesu społecznego i obywateli, art. 8 § 1 k.p.a. - zasady zaufania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, art. 10 k.p.a. - zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i poszanowania reguły audiatur, art. 77 § 1 k.p.a. - nakładającego na każdy organ administracji publicznej obowiązek, by w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, art. 80 k.p.a. - wymagającego, by organ administracji publicznej oceniał na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, art. 107 § 3 k.p.a. - wymagającego od uzasadnienia faktycznego decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś od uzasadnienia prawnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, w szczególności poprzez: 1) brak należytego wyjaśnienia sprawy i uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, w tym brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia do treści wielu dowodów specjalistycznych przeprowadzonych w postępowaniu i stanowiących pozytywne opinie większości (niemal wszystkich) recenzentów powołanych w tym postępowaniu, a nawet brak odniesienia do jednej tylko negatywnej opinii "superrecenzenta", której dyskwalifikującą nierzetelność wykazała skarżąca w poprzednich etapach postępowania w jej sprawie (i być może, implicite, RDN podziela tę krytykę); 2) nierozpatrzenie całej argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i brak konkretnego uzasadnienia negatywnej oceny dorobku publikacyjnego kandydatki do tytułu profesora, przy oparciu się na dowolnych oraz błędnych wyliczeniach IF oraz punktacji MNiSW; 3) błędy w ustaleniach faktycznych w zakresie pomniejszenia osiągnięć kandydatki w opiece naukowej, tj. opiece promotorskiej nad doktorantami oraz sprawowaniu funkcji recenzenta w zakończonych przewodach doktorskich; 4) brak uwzględnienia efektów aplikacyjnych badań naukowych kandydatki w postaci przyznanych jej praw patentowych w dziedzinie ściśle związanej z jej specjalizacją w naukach medycznych; 5) błędne pouczenie o sposobie zaskarżenia przedmiotowej decyzji RDN do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "za pośrednictwem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów", czyli organu nieistniejącego już od lat, przez co z obrazą zasady legalizmu działania organów władzy publicznej w demokratycznym państwie prawa organ mógł intencjonalnie uniemożliwić stronie zaskarżenie decyzji RDN. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za polemikę z negatywnymi argumentami wskazanymi w zaskarżonej decyzji. RDN uznała wniosek skarżącej w sprawie o nadanie tytułu naukowego za przedwczesny. Znaczące powiększenie tego dorobku o prace oryginalne o zasięgu międzynarodowym, przy współudziale kandydatki w ich powstaniu jako pierwszy, korespondujący lub ostatni autor, spowoduje wzmocnienie wartości jej osiągnięć naukowych. Kandydatka powinna także zwiększyć swój udział w konferencjach i zjazdach naukowych, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając, czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów co do zasady zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających P.s.w.n. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Przepisy właściwe do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy to ustawa o stopniach naukowych z 2003 r., bowiem postępowanie zostało wszczęte w listopadzie 2017 r., z tym że z dniem 1 stycznia 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej wstępuje w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (art. 179 ust. 10 Przepisów wprowadzających P.s.w.n.). W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21 a, oraz: 1) posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym; 2) posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych; posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej: a) raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia oraz b) raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim, oraz c) dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym. Następnie zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Jednocześnie należy wskazać, że postępowanie w sprawach o nadanie stopni i tytułów naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Rady Doskonałości Naukowej. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki, nie jest forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami RDN. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu o nadanie stopnia lub tytułu naukowego nie doszło do naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a. Zgodnie więc z art. 29 ust. 1 ww. ustawy do postępowania o nadanie tytułu profesora będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 7 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej (a takim jest przecież RDN), ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Okoliczność, że RDN podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/WA 1291/17, publ. Lex nr 2636924). W postępowaniu przed RDN obowiązuje zasada dwuinstancyjności, którą można ująć jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy przeanalizowano wszystkie argumenty, opinie, żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem, uzasadnionego w sposób jasny i klarowny, aby strona była w stanie dowiedzieć się, co było podstawą negatywnego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasada dwuinstancyjności nie została w pełni zrealizowana, a Rada Doskonałości Naukowej, wydając sporną decyzję, dopuściła się mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji stanu faktycznego, oceny całego zebranego materiału dowodowego oraz nieprzekonujące wykazanie, dlaczego uznano, że dorobek skarżącej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych. W niniejszej sprawie istotne jest również, że zaskarżona decyzja została wydana po wcześniejszej kontroli decyzji Centralnej Komisji z 16 grudnia 2019 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 12 stycznia 2021 r. w sprawie II SA/Wa 840/20 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z 25 lutego 2019 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku wiążą w przedmiotowej sprawie organ oraz sąd orzekający na skutek skargi, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie więc z art. 153 p.p.s.a. oraz przepisami postępowania: art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Rada Doskonałości Naukowej w zaskarżonej decyzji była zobligowana do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, w tym do samodzielnej oceny, zgodnie z art. 80 k.p.a. oraz zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), przedstawionych w sprawie recenzji, a w przypadku spornych wniosków w nich wyrażonych – dokonania ich analizy i w razie potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w tym zakresie (tak w uzasadnieniu w.cyt. wyroku wiążącego organ w niniejszej sprawie). Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDN nie wykonała prawidłowo powyższych wytycznych, ograniczając się jedynie do wskazania, że w pierwszym etapie procedury postępowania o nadanie tytułu naukowego Centralna Komisja powołała 5 recenzentów, którzy zgodnie wyrazili pozytywną opinię w przedmiotowej sprawie (str. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Poza tym Rada odniosła się do decyzji organu z 29 czerwca 2021 r., oceniając, że została ona podjęta i uzasadniona prawidłowo, odpowiada prawu, w sposób kompleksowy rozwiewa i szczegółowo wyjaśnia przesłanki, którymi kierował się organ, odmawiając przedstawienia kandydatki do tytułu profesora (str. 7 zaskarżonej decyzji). Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta - po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, a przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, tylko ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 14 września 2023 r., sygn. akt II SA/Po 316/23, publ. Lex nr 3620459, wyrok WSA w Rzeszowie z 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 257/23, publ. Lex nr 3593859, wyrok WSA w Szczecinie z 10 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 141/23, publ. Lex nr 3563933 i wiele innych). Zdaniem Sądu RDN, orzekając w postępowaniu odwoławczym, nie zweryfikowała po raz drugi merytorycznie zebranych w sprawie dowodów, w szczególności brak jest ponownej analizy przeprowadzonych w sprawie recenzji. Organ powinien ustosunkować się do całego materiału dowodowego, zarówno do recenzji pozytywnych, jak i negatywnych, oraz wyciągnąć z niego logiczne wnioski. W tym miejscu należy podkreślić, że w postępowaniu o nadanie tytułu profesora recenzje złożone w postępowaniu prowadzonym przed Radą Doskonałości Naukowej dotyczące dorobku naukowego i osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie tego tytułu stanowią podstawowy materiał dowodowy w sprawie. Opinia recenzenta ma walor opinii biegłego i jest dowodem w rozumieniu art. 75 § 2 k.p.a., do którego RDN powinna się ustosunkować. Recenzja, jako opinia specjalisty, eksperta z danej dziedziny lub pokrewnej, którą zajmuje się kandydat do tytułu naukowego, musi podlegać wszechstronnej ocenie przy podejmowaniu decyzji. Brak odniesienia się w decyzji do poszczególnych recenzji, ich stwierdzeń i wniosków nie pozwala przyjąć, że organ wyjaśnił wszelkie ewentualne wątpliwości, które mogły się nasunąć w postępowaniu przed Radą (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1081/21, publ. cbosa). Z akt administracyjnych wynika, że w toku przedmiotowej procedury o nadanie stronie tytułu naukowego organ pierwotnie dysponował pięcioma pozytywnymi recenzjami sporządzonymi przez profesorów: A. K., W. P., W. K., Z. Adamskiego i C. K.. Następnie Centralna Komisja uzyskała opinie dwóch superrecenzentów: profesora P. C. (opinia negatywna) i profesor I. K. (opinia pozytywna). W dalszym toku postępowania powołano kolejnych recenzentów: prof. B. W. (opinia negatywna) oraz profesora A. R. (opinia pozytywna). Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest nieweryfikowalna, ponieważ brak jest w niej odniesienia do znajdujących się w aktach sprawy treści dowodów specjalistycznych (recenzji), które stanowią podstawowy materiał dowodowy w sprawach o nadanie tytułu naukowego, przez co wnioski wyciągnięte przez RDN należy uznać za arbitralne i dowolne. Tymczasem skarżąca ma pełne prawo wiedzieć, dlaczego - pomimo siedmiu pozytywnych recenzji przy dwóch negatywnych – Rada odmówiła jej wystąpienia z wnioskiem o nadanie tytułu profesora. Przepis art. 80 k.p.a. nakazuje organowi wnikliwe rozpatrzenie wszystkich zgromadzonych w sprawie opinii recenzentów, a także - w przypadku niepodzielenia ocen i argumentów wyrażonych w owych recenzjach – do wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji, z jakich powodów organ nie uznał jednak, że recenzje te nie przesądzają o spełnieniu warunków zawartych w art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Okoliczność, że RDN podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym nie oznacza, że jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, dlaczego organ oparł się na określonych recenzjach (należy je wskazać), a innym (które również należy wskazać) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1291/17, publ. Lex nr 2636924 i z 28 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1590/17, publ. Lex nr 2746206, z 29 września 2021 r, sygn. akt II SA/Wa 2018/21, publ. cbosa oraz wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05, publ. cbosa). Poza tym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona uzupełniła swój dorobek naukowy o kolejne publikacje, który wprawdzie został przez organ samodzielnie oceniony w kontekście spełnienia przesłanki z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych (str. 5-6 zaskarżonej decyzji), jednak ta ocena jest bardzo ogólna, mało przejrzysta, trudna do zweryfikowania w odniesieniu do wyliczeń wskaźników IF oraz punktacji MNiSW. W ocenie Sądu w sytuacji konieczności zbadania uzupełnionego dorobku naukowego skarżącej zgłoszonego na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zasadne jest poddanie go ocenie specjalisty - recenzenta wybranego przez Radę, do której to opinii organ mógłby się następnie odnieść w swojej decyzji. Udział recenzentów w postępowaniu wyjaśniającym w sprawach o nadanie tytułu profesora ma dostarczyć materiału stwarzającego wyczerpującą podstawę do sformułowania jasnych w swojej treści wniosków na temat kwalifikacji i osiągnieć osoby zabiegającej o awans naukowy, a w konsekwencji – przyznania przez właściwy organ uprawnienia jednostce lub odmowy jego przyznania (vide: Z. Kmieciak, J. W., Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu profesora, Pip 2021/3/3-21). W postępowaniu drugoinstancyjnym niniejszej sprawy doszło zatem do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które nakazują organowi dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wnikliwie rozpatrzenie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów z opinii recenzentów, a także - w przypadku niepodzielania ocen i argumentów wyrażonych w tych recenzjach - do wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji, z jakich powodów organ odmówił mocy dowodowej tym recenzjom oraz uznał, że kandydatka nie spełnia warunków określonych w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych, a wniosek jest przedwczesny. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż sporna decyzja nie mogła ostać się w obrocie prawnym, jako naruszająca w sposób istotny wskazane wyżej przepisy k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych oraz art. 153 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie zarówno uwarunkowania formalne, wyrażone m. in. w k.p.a., jak i materialne przepisy ustawy o stopniach naukowych, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do odmowy przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis w kwocie 200 zł, Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a.