VII SA/Wa 1543/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. G. i M. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez E. G. i M. G. jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w m. [...], gm. [...], do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (obręb [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że po rozpatrzeniu wniosku z dnia 4 stycznia 2016 r. E. G. i M. G., uzupełnionego pismem z dnia 20 stycznia 2016 r., o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. [...] na zjazd publiczny w związku z planowaną budową warsztatu z częścią mieszkalną, placu pod handel pojazdami, maszynami i częściami na terenie tej nieruchomości, Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał odmowną decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Zaskarżyły ją ww. strony, w których imieniu ich pełnomocnik adw. Pan M. K. złożył w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosek z dnia 16 marca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpoznania tego wniosku i powtórnie przeprowadzonego postępowania w sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Podał, że Zarządzeniem Nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (ze zmianami) została ustalona klasa GP (droga główna ruchu przyspieszonego) rozpatrywanego odcinka drogi krajowej nr [...]. Zasady stosowania zjazdów na drodze klasy GP określa przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej rozporządzeniem. Stanowi on, że: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Zgodnie z przepisem § 77 rozporządzenia "Zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych", a w myśl § 78 ust. 1 "Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7". Przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania (pkt 1). Obszar oddziaływania skrzyżowania obejmuje obszar (obręb) skrzyżowania (wspólna część przecinających się lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu i/lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia - na odcinku obejmującym minimalne długości akumulacji i zwalniania), i dodatkowo odcinki, na których występuje w ruchu pojazdów opóźnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem (wyjazdem), jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obrębie skrzyżowania. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy zjazd publiczny, który powstałby w wyniku przebudowy istniejącego w km 9+032 zjazdu indywidualnego, byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) z drogami gminnymi nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]). Od strony południowo-wschodniej początek obszaru oddziaływania tego skrzyżowania wyznacza znak drogowy pionowy F-6 "znak uprzedzający umieszczany przed skrzyżowaniem" zastosowany w km 9+045, czyli 13 m przed tym zjazdem. Z akt sprawy wynika również, że omawiany zjazd publiczny byłby także usytuowany naprzeciw zatoki autobusowej. Według organu do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdzie sytuowanie zjazdów publicznych jest zabronione, na pewno należy zaliczyć obręb zatoki autobusowej, a okoliczność, że w § 113 ust. 7 rozporządzenia nie wymieniono obrębu zatoki autobusowej jako miejsca zagrażającego bezpieczeństwu ruchu drogowego, wynika z faktu, że zawarty w tym przepisie wykaz takich miejsc nie jest katalogiem zamkniętym (numerus clausus), lecz otwartym, na co wskazuje zastosowany przez normodawcę zwrot w szczególności. W tej sytuacji wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na publiczny oznaczałoby naruszenie przepisu § 113 ust. 7 rozporządzenia, który w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym m.in. w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Naruszenie to powodowałyby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne, zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych naczelną zasadą, jaką powinien kierować się zarządca drogi przy wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu, jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności i która obowiązuje także przy wydawaniu decyzji w sprawie przebudowy zjazdu. Organ miał zatem nie tylko prawo, lecz obowiązek podjęcia na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na przebudowę przedmiotowego zjazdu. Ponadto organ zauważył, że omawiane przepisy rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach budowy zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy zjazd publiczny miałby zostać urządzony w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego; wówczas organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną. W takich przypadkach prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1068/10, LEX nr 863287; z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1243/09, LEX nr 594986; z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1148/06, LEX nr 382712). Organ dodał, że nie miał obowiązku badania stopnia zagrożenia, które byłoby spowodowane usytuowaniem, zjazdu w takim właśnie miejscu, ponieważ obszar oddziaływania skrzyżowania zalicza się do miejsc określonych w § 113 ust. 7 rozporządzenia, gdzie zdaniem prawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (pór. wyrok NSA z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 836/06, lub wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 226/11). W takich sytuacjach organ wydaje decyzję nie na zasadzie uznania administracyjnego, lecz związaną. Organ dodał także, że miał na uwadze, iż: jest możliwe wykorzystanie istniejącej drogi gminnej nr [...] (ulica [...]), która ma połączenie z drogą krajową nr [...], do obsługi działki nr [...], średni dobowy ruch roczny pojazdów silnikowych na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] jest bardzo duży (w 2015 r. wyniósł 13888 poj./dobę i przekroczył średni dobowy ruch roczny na całej sieci dróg krajowych wynoszący 11178 poj./dobę), a jest oczywiste, że im większy ruch na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji przy skręcaniu pojazdów z drogi na zjazd i ze zjazdu na drogę jest większe, szczególnie w przypadku zjazdu publicznego, który charakteryzuje się dużo większą częstotliwością użytkowania niż zjazd indywidualny. W dalszej części, organ odniósł się do zarzutów i argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając je za niezasadne. W skardze do Sądu na ww. decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], skarżący – E. G. i M. G. zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść decyzji, a to przepisu art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez: 1) ustalenie, że przedmiotowy zjazd z wnioskiem o zezwolenie na przebudowę którego wystąpili skarżący będzie znajdować się w obszarze oddziaływania skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] i ul. [...] pomimo, iż prawidłowa ocena materiału zgromadzonego w sprawie i właściwie dokonana wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, iż przedmiotowy zjazd znajduje się poza obszarem oddziaływania wzmiankowanego skrzyżowania; 2) zaniechanie podjęcia przez organ I instancji czynności zmierzających do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie: ustalenia, czy przebudowa zjazdu indywidualnego w publiczny w sytuacji gdy po drugiej stronie ul. [...] zlokalizowana jest zatoka autobusowa zagrażałaby bezpieczeństwu ruchu drogowego, ustalenia, czy możliwy jest od strony ul. [...] dojazd do przedmiotowej nieruchomości samochodów ciężarowych z naczepami i lawet; 3) ustalenie, że do przedmiotowej nieruchomości możliwy jest istniejący dojazd od strony ul. [...] podczas gdy z uwagi na planowaną przez skarżących na przedmiotowej działce działalność gospodarczą, dojazd ten jest niewystarczający, gdyż uniemożliwia poruszanie się po nim samochodów ciężarowych i lawet; - naruszenie § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że obszar oddziaływania skrzyżowania wyznacza lokalizacja znaku pionowego F-6. - naruszenie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. poprzez jego niezastosowanie i odmowę udzielenia zezwolenia na przebudowę spornego zjazdu w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż korzystanie w celu dojazdu do nieruchomości z ul. [...], będącej drogą klasy L jest nieuzasadnione z punktu widzenia planowanej przez skarżących na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Podnosząc powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., a także – o dopuszczenie dowodu z prywatnej opinii sporządzonej przez biegłego, którą skarżący złożyli do akt sądowych w toku postępowania, na okoliczność ustalenia czy przebudowa zjazdu spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w m. [...], gm. [...], do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (obręb [...]). Podstawę materialno-prawną tego orzeczenia stanowi art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), tj. § 9 ust. 1 pkt 3 oraz § 78 ust. 1 i 113 ust. 7. W ocenie Sądu, decyzja ta odpowiada prawu. Oparta jest na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawidłowej wykładni przepisów prawa znajdujących (wobec zakresu rozpatrywanego żądania) zastosowanie w sprawie. Stąd też Sąd w całości podziela argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu i nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. I tak, Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, przy czym ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4). Podstawową przesłanką jaką organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać i ocenić, rozpatrując wniosek o wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na lokalizację (lub przebudowę) zjazdu, jest spełnienie wymogów wynikających z warunków technicznych. Warunki techniczne, o których mowa w tym przepisie określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wymogi te zostały przez prawodawcę zróżnicowane w zależności od rodzaju projektowanego zjazdu, miejsca jego usytuowania, czy też rodzaju drogi publicznej z jaką projektowany zjazd miałby łączyć nieruchomość przyległą do drogi. Przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dopuszcza lokalizację zjazdów na drodze klasy GP wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione, bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Z akt sprawy bezspornie wynika, że droga krajowa nr [...], przy której miałby być usytuowany zjazd publiczny, należy do dróg klasy GP o dużym natężeniu ruchu drogowego. Ustanowienie zjazdu w przypadku drogi klasy GP jest zaś stosowane warunkowo, w zależności od tego, czy w przypadku jego ustanowienia zapewniona będzie płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników danej drogi. W sytuacjach, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy GP z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną. Na to też zasadnie wskazano w niniejszej sprawie, tj. z jednej strony - na duże natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej (opierając się w tym zakresie na danych aktualnych, bo z 2015 r.), z drugiej zaś - na to, iż skarżący mają możliwość wykorzystania istniejącej drogi gminnej nr [...] (ul. [...]), połączonej z drogą krajową nr [...], do obsługi działki nr [...] (która to w części ma być przeznaczona pod działalność gospodarczą). Słusznie przy tym organ stwierdził, że ewentualna przebudowa ww. drogi gminnej w celu podwyższenia jej parametrów technicznych i użytkowych należy do Gminy [...], a argumentacja skarżących wskazująca na to, że ww. droga gminna w obecnym jej stanie uniemożliwia poruszanie się po niej samochodów ciężarowych i lawet, z tej też przyczyny nie może odnieść zamierzonego skutku. Należy przy tym dostrzec, że także z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie warsztatu z częścią mieszkalną, placu pod handel pojazdami, maszynami, częściami, na działce nr ew. [...] przy ul. [...]/[...] w [...] (złożonej do akt przez skarżących), wynika, iż skomunikowanie ww. nieruchomości powinno spełniać warunki ww. § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, i mieć miejsce: poprzez wykonanie lub wykorzystanie istniejącej drogi niższej klasy technicznej. Niezależnie od powyższego, Sąd stwierdza, iż orzekając w sprawie organ nie mógł pominąć warunków wynikających z ww. rozporządzenia, które to winny być zachowane przy lokalizacji zjazdu publicznego. Zważyć przy tym należy (na co słusznie zwrócił uwagę także organ), iż przepisy rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ww. ustawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż wówczas organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną. Dlatego też prawidłowo organ wywiódł, że z uwagi na lokalizację zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) z drogami gminnymi nr [...] (ul. [...]) i nr [...] (ul. [...]), zgoda na przebudowę istniejącego zjazdu indywidulanego do parametrów zjazdu publicznego nie może być wydana. Zjazd publiczny, stosownie bowiem do § 113 ust. 7 w zw. z § 78 ust. 1 ww. rozporządzenie, nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Niedopuszczalne jest zatem wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na zjazd w ww. miejscu nawet w przypadku wystąpienia sytuacji szczególnej określonej w § 9 ust. 1 pkt 3 omawianego rozporządzenia. Sąd zauważa przy tym, iż akta sprawy bezspornie wskazują na wystąpienie w sprawie ww. sytuacji, albowiem w poczet materiału dowodowego włączono mapy obrazujące zasady ruchu drogowego obowiązujące na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr 44. Sąd stwierdza także, że pojęcie "obszar oddziaływania skrzyżowania" nie zostało zdefiniowane w ww. akcie prawnym (ani żadnym innym), a wobec tego stosowanie ww. § 113 ust. 7 pkt 1, jest z tej przyczyny utrudnione. Niemniej Sąd zauważa, iż organ orzekając w sprawie w sposób dokładny wyjaśnił jakie okoliczności wziął pod uwagę, stwierdzając powyższy stan, a zdaniem Sądu znajdują one odzwierciedlenie w aktach sprawy i uzasadniały w efekcie uwzględnienie w sprawie ww. § 113 ust. 7 pkt 1. Jak wyjaśnił bowiem organ (będąc organem wyspecjalizowanym, odpowiadającym za bezpieczeństwo ruchu drogowego), obszar oddziaływania skrzyżowania obejmuje obszar (obręb) skrzyżowania (wspólna część przecinających się lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu i/lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia - na odcinku obejmującym minimalne długości akumulacji i zwalniania), i dodatkowo odcinki, na których występuje w ruchu pojazdów opóźnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem (wyjazdem), jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obrębie skrzyżowania. Organ dodał przy tym, że od strony południowo-wschodniej początek obszaru oddziaływania tego skrzyżowania wyznacza znak drogowy pionowy F-6 "znak uprzedzający umieszczany przed skrzyżowaniem" zastosowany w km 9+045, czyli 13 m przed tym zjazdem. W tych okolicznościach Sąd nie znajduje podstaw do podważenia powyższej oceny. Sąd stwierdza nadto, iż orzekając w sprawie organ słusznie wskazał, iż zjazd publiczny byłby usytuowany po przeciwnej stronie zatoki autobusowej, co stanowi dodatkową okoliczność wskazującą na jego usytuowanie w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd również i w tej kwestii, podziela ocenę i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd stwierdza, iż nie znajduje podstaw do podważenia prawidłowości zaskarżonego w sprawie orzeczenia. Sąd stwierdza przy tym, że niewątpliwie zamiar podjęcia działalności gospodarczej na działce, która pierwotnie nie była wykorzystywana do tego celu i miała zjazd indywidualny, a której zagospodarowanie zgodnie z ww. zamiarem uzależnione jest od jej bezpośredniego skomunikowania z drogą krajową, stwarza dla właścicieli określone problemy, ale nie oznacza to, że po stronie właściwego organu zarządzającego drogą krajową powstaje obowiązek wyrażenia zgody na wykonanie z takiej działki zjazdu w sytuacji, gdy przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę, nadto – nie pozwalają na lokalizację takiego zjazdu w miejscach określonych przez prawodawcę jako zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zważyć też należy, iż zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może także wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności, prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1148/06, LEX nr 382712). Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując podstaw do uwzględnia zarzutów i argumentów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.