VII SA/Wa 1546/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi E. G. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w następującym stanie sprawy: pismem z 6 grudnia 2016 r., uzupełnionym na wezwanie organu pismem z 22 stycznia 2017 r., E. G. wniósł o stwierdzenie nieważności m. in. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z [...] czerwca 2016 r. znak: [...]. Kwestionowaną decyzją z [...] czerwca 2016 r. PINB dla powiatowy [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: k.p.a.), umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wydania nakazu rozbiórki domu na działce nr 1, zlokalizowanej na terenie [...] "[...]" w [...]. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB dla powiatu [...] z [...] czerwca 2016 r. znak: [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia organ I instancji wywiódł, że wniosek o wszczęcie postępowania w ww. przedmiocie nie pochodzi od podmiotu mającego interes prawny. Wskazał, że wnioskodawca wywodzi swój interes prawny z faktu członkostwa w [...] oraz tożsamości księgi wieczystej, którą objęty jest teren, na którym zlokalizowany jest [...] "[...]". Organ wskazał przy tym, że wnioskodawca jest użytkownikiem działki nr [...] na terenie ww. ogródków działkowych, a działka ta nie jest sąsiednią w stosunku do działki nr [...], której dotyczy kwestionowana decyzji, a której to użytkownikiem jest F. B. W konsekwencji organ uznał, że z ww. okoliczności nie wynika przymiot strony skarżącego w sprawie objętej kwestionowaną decyzją. W zażaleniu na to postanowienie E. G. wskazał, że postępowanie w sprawie samowoli na działce nr [...], prowadzone było z jego wniosku, a nie jak podano w zaskarżonym postanowieniu z urzędu. Wskazał przy tym, że w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją nie zapewniono mu udziału. W końcu podniósł, że w dniu 19 stycznia 2017 r. WSA w Poznaniu rozstrzygnął, że jest stroną postępowania, a organ w niniejszej sprawie nie uwzględnił tego rozstrzygnięcia. Postanowieniem wskazanym na wstępie, z [...] kwietnia 2017 r., GINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego, a zatem negatywna ocena możliwości prowadzenia tego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego na wstępnym etapie badania wniosku strony poprzedzającym właściwe rozpoznanie sprawy, może nastąpić z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczą np. sytuacji, gdy żądanie złoży podmiot niebędący stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Przesłanki przedmiotowe odnoszą się m. in. do przypadków, gdy organ działał w innej formie (np. umowy cywilnej) lub gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną oraz żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji zweryfikowanej już pod względem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. inną decyzją ostateczną. Z powyższego wynika, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć jedynie kwestii formalnych. Nie może ono natomiast dotyczyć zagadnienia, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. To może być wyjaśnione dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji. Definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego ustawodawca wskazał wyraźnie na powiązanie określonego podmiotu z interesem prawnym (art. 28 k.p.a.). Interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Interes prawny oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Interes prawny musi zatem znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z akt sprawy nie wynika, by E. G. posiadał interes prawny, w sprawie zakończonej decyzją PINB dla powiatu [...] z [...] czerwca 2016 r. Organ powiatowy pismem z [...] maja 2016 r., znak: [...], wezwał E. G. do wykazania interesu prawnego w sprawie dotyczącej domu na działce nr [...], zlokalizowanej na terenie [...] "[...]" w [...]. Skarżący w piśmie z 14 czerwca 2016 r. wyjaśnił m. in., że: "Mój interes wynika z członkostwa w [...] co rodzi mój interes faktyczny i prawny, oraz sąsiedztwa i tożsamości księgi wieczystej dla dysponowania wspólnym gruntem na którym znajduje się samowola budowlana wzniesiona przez F. B. Interes prawny wynika wprost i bezpośrednio z faktu bycia członkiem [...]. Kompleks działek, na którym znajduje się działka pana F. B., posiada ten sam numer księgi wieczystej co moja nieruchomość oddana w użytkowanie wieczyste przez gminę, zatem wszelkie rozstrzygnięcia dotyczą dzierżawionej wieczyście przeze mnie nieruchomości jest moim prawem." Wnioskodawca, przy piśmie z 14 czerwca 2016 r., złożył kopię uchwały [...] w [...] z [...] maja 2003 r. nr [...], którą nadano L. i E. G.: członkostwo [...] oraz prawo użytkowania działki nr [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 1, obowiązującej wówczas ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1429 ze zm.), [...] ustanawia w drodze uchwały na rzecz swojego członka bezpłatne i bezterminowe prawo używania działki i pobierania z niej pożytków (użytkowanie działki). Natomiast, stosownie do art. 14 ust. 2 tej ustawy, na wniosek osoby wymienionej w ust. 1, [...] ustanawia na jej rzecz prawo użytkowania działki - w rozumieniu Kodeksu cywilnego - w drodze umowy cywilnoprawnej zawartej w formie aktu notarialnego, jeżeli grunty wchodzące w skład rodzinnego ogrodu działkowego znajdują się w użytkowaniu wieczystym [...] lub stanowią jego własność. Natomiast, zgodnie z art. 27 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40, ze zm.), ustanowienie prawa do działki następuje na podstawie umowy dzierżawy działkowej. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, przez umowę dzierżawy działkowej stowarzyszenie ogrodowe zobowiązuje się oddać działkowcowi działkę na czas nieoznaczony do używania i pobierania z niej pożytków, a działkowiec zobowiązuje się używać działkę zgodnie z jej przeznaczeniem, przestrzegać regulaminu oraz uiszczać opłaty ogrodowe. W myśl ust. 2 ww. przepisu, umowa, o której mowa w ust. 1, może określać wysokość czynszu albo sposób ustalenia wysokości czynszu oraz termin jego płatności, wyłącznie w przypadku gdy stowarzyszenie ogrodowe jest zobowiązane do uiszczania na rzecz właściciela gruntu opłat z tytułu użytkowania albo użytkowania wieczystego nieruchomości zajmowanej przez [...]. Na podstawie ust. 3 tego przepisu, umowę, o której mowa w ust. 1, zawiera się w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Zgodnie z ust. 4, na wniosek działkowca, dzierżawa działkowa podlega ujawnieniu w księdze wieczystej. Do dzierżawy działkowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące dzierżawy (ust. 5). Do ochrony dzierżawy działkowej stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności (ust. 6). Z powyższych przepisów wynika (jak stwierdził dalej GINB), że [...] ustanawiając na rzecz swojego członka użytkowanie części działki, wypełnia swoje zadania statutowe, gdyż w istocie przekazuje korzystanie z określonej i fizycznie wyodrębnionej części nieruchomości w rodzinnym ogrodzie działkowym. Uprawnienie to nie oznacza jednak interesu prawnego użytkownika działki w postępowaniu administracyjnym. I dalej, GINB wskazał, że fakt użytkowania przez E. G. działki nr [...], znajdującej się na gruncie rodzinnego ogrodu działkowego, nie stanowi podstawy do uznania, że skarżący posiada interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., w stosunku do działki nr [...], użytkowanej przez F. B. Stronami postępowania mającymi interes prawny w sprawie dotyczącej wydania nakazu rozbiórki domu na działce nr [...], zlokalizowanej na terenie [...] w [...] jest F. B. - użytkownik działki nr [...] oraz [...] (por. wyrok NSA z 18 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 949/04, WSA w Łodzi z 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 406/07, WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 122/14). Odnosząc się do argumentu skarżącego, że WSA w Poznaniu w wyroku z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 859/16, uznał go za stronę w niniejszym postępowaniu GINB podał, że w uzasadnieniu (nieprawomocnego) wyroku z 19 stycznia 2017 r., Sąd stwierdził m. in., że organ wojewódzki (...) nie rozważył, czy podmiotowi wnoszącemu podanie przysługuje status strony ze względu na jego indywidualny interes prawny, mimo że było to kwestionowane przez organ I instancji, który odmówił skarżącemu przymiotu strony postępowania i nie doręczył mu decyzji z [...] czerwca 2016 r., z czym niewątpliwe również nie zgadzał się skarżący. Zatem, jak stwierdził, GINB, wbrew twierdzeniem skarżącego, WSA w Poznaniu w wyroku z 19 stycznia 2017 r., nie przesądził o przyznaniu mu przymiotu strony w ww. sprawie. W skardze do Sądu na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], E. G. domagał się kontroli sądowej zaskarżonych postanowień i ustalenia, czy organy zgodnie z prawem odmówiły mu statutu strony, i czy decyzja w sprawie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej na działce nr ewidencyjny [...] w ogrodzie "[...]" przy ul. [...] w [...], jest zgodna z prawem. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: nieuwzględnienie stanu faktycznego sprawy i wyroku WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2017r. sygn. akt II SA/Po 859/16 w zakresie uznania skarżącego za stronę w niniejszym postępowaniu i okoliczności z niego wynikających. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] WINB z [...] lutego 2017 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego wystąpił skarżący – E. G., kwestionując decyzję PINB dla powiatu [...] z [...] czerwca 2016 r. znak: [...], o umorzeniu w całości jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie wydania nakazu rozbiórki domu na działce nr [...], zlokalizowanej na terenie [...] w [...]. Wnosząc o wszczęcie ww. postępowania nadzorczego skarżący wskazał na to, że nie zgadza się z oceną organu nadzoru budowlanego odnośnie braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki ww. budynku. Zważyć przy tym należy, że E. G. nie był stroną postępowania zakończonego ww. decyzji PINB dla powiatu [...]. Wprawdzie pismem z 6 marca 2016 r. zawiadomił o samowoli budowlanej na ww. działce nr [...], ale organ powiatowy wszczął wskazane postępowanie z urzędu, nie traktując w nim skarżącego jako strony. Zarówno zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania, jak i kwestionowaną decyzję z [...] czerwca 2016 r. organ skierował bowiem wyłącznie do F. B. (użytkownika działki nr [...]) oraz do [...] w [...]. Stanowisko organu powiatowego odnośnie interesu prawnego skarżącego w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej na działce nr [...] zlokalizowanej na terenie ogródków działkowych "[...]" w [...] znalazło swój wyraz w postanowieniu tego organu z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego o wydanie nakazu rozbiórki domu zlokalizowanego na tej działce; nie wynika przy tym z akt, aby zostało ono skutecznie przez skarżącego zwalczone – ww. postanowienie pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] czerwca 2016 r. złożony przez skarżącego, wymagał zbadania pod względem formalnym – obejmującym w szczególności ustalenie, czy pochodzi od podmiotu mającego interes prawny. Taka też analiza w obu instancjach została dokonana, i zdaniem Sądu uprawniała ona organ I instancji do zastosowania w sprawie art. 61a § 1 k.p.a., a na jego podstawie – do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że zgodnie z zastosowanym w niniejszej sprawie art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Co przy tym istotne, ugruntowane jest już stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym przepis ten - w zakresie, w jakim wskazuje na podstawę do odmowy wszczęcia postępowania, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną - ma zastosowanie, jeżeli już z żądania wszczęcia postępowania wynika w sposób oczywisty, że podmiot je wnoszący nie ma interesu prawnego, którego mogłoby dotyczyć postępowanie. Natomiast gdy ustalenie istnienia interesu prawnego bądź związków takiego interesu z postępowaniem, którego wszczęcia domaga się żądający wymaga dokonania złożonego procesu wykładni czy podjęcia określonych czynności, to mogą być one dokonane wyłącznie w toku postępowania administracyjnego. Właściwe rozumienie unormowania zawartego w art. 61a § 1 k.p.a. musi więc prowadzić do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. W piśmiennictwie wskazuje się, że oczywistość ta (co do osoby niebędącej stroną) albo wynika już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy. Odmowa wszczęcia postępowania powinna więc mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma wątpliwości co do przyczyn podmiotowych takiego rozstrzygnięcia. Zastosowanie zatem art. 61a § 1 k.p.a. (wcześniej art. 157 § 3 k.p.a.) powinno być ograniczone zasadniczo do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Dodać jednocześnie trzeba, że w myśl art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z akt sprawy wynika, że skarżący kwestionując decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki domu na działce nr [...] zlokalizowanej na terenie [...] w [...], interes prawny wywodził z faktu użytkowania działki nr [...] zlokalizowanej również na tym samym terenie – rodzinnego ogrodu działkowego. Dostrzegając te okoliczności, z którymi dodatkowo wiąże się członkostwo skarżącego w [...], w obu postanowieniach wydanych w sprawie przyjęto, że nie stanowi to o przymiocie strony skarżącego w ww. sprawie. Ocenę tę Sąd w pełni podziela i dostrzega, że kwestionowaną decyzją umorzono postępowanie w przedmiocie wydania nakazu rozbiórki, a wobec tego postępowanie prowadzono w kierunku zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202; dalej: Prawo budowlane), a przy tym – w stosunku do domu zrealizowanego przez F. B. na działce nr [...] zlokalizowanej na terenie rodzinnego ogrodu działkowego. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego doktryna i orzecznictwo przyjmują, że oznacza to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny (a nie ewentualny), sprawdzalny obiektywnie, zaś jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy tym samym interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w jego graniach wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Innymi słowy, interes prawny występuje, jeżeli pomiędzy sytuacją prawną podmiotu, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Sąd zauważa też, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Biorąc pod uwagę ww. art. 28 k.p.a., a także art. 52 Prawa budowlanego, za słuszne w konsekwencji Sąd uznał stanowisko organów, że skarżący (jako użytkownik działki na terenie [...] w [...] o nr [...], a przy tym nie znajdującej się w bliskim sąsiedztwie działki nr [...] na tym samym terenie), ma co najwyżej interes faktyczny w tej sprawie, ale nie interes prawny – w ww. rozumieniu. Sprawa nie dotyczy bowiem jego praw i obowiązków; nie wpływa także w żaden sposób na możliwość realizacji jego uprawnień do działki o nr [...]. Stroną tego postępowania jest inwestor i właściciel czy użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej, ewentualnie: podmioty użytkujące bezpośrednio sąsiadujące działki z działką wydzieloną o nr [...] na ww. terenie ogrodu działkowego, o ile sporna zabudowa wpływa/czy też może wpływać na sposób korzystania z użytkowanych przez nich nieruchomości; skarżący jednak nie jest żadnym z tych podmiotów, a poczynienie ustaleń w tym zakresie nie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżący, na co warto raz jeszcze zwrócić uwagę, posiada prawo do wydzielonej działki na terenie rodzinnego ogrodu działkowego o nr [...], ale już nie do całości terenu – obszaru stanowiącego [...] w [...], czy też wydzielonej na tym terenie działki o nr [...] – użytkowanej przez F. B. ([...]. uchwała Zarządu [...] w [...] z [...] maja 2003 r., nadająca prawo użytkowania działki nr [...] L. i E. G.; art. 28 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, Dz. U. z 2017 r., poz. 2176). To zaś wyklucza go jako stronę postępowania w sprawie ww. samowoli budowlanej. W konsekwencji, Sąd stwierdza, że orzeczenia wydane w sprawie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego z wniosku skarżącego należało uznać za prawidłowe; skoro bowiem skarżący nie posiada interesu prawnego w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją, to nie mógł skutecznie uruchomić postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza więc, że interes prawny skarżącego w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej na działce o nr [...][...], został prawidłowo oceniony. W tych też warunkach, Sąd nie znalazł żadnych powodów dla uwzględnienia rozpoznawanej skargi, a tym samym: dla dokonania innej oceny w zakresie interesu prawnego skarżącego niż ta, która została przedstawiona w sprawie przez GINB. Z tych też przyczyn zaskarżone w sprawie postanowienie Sąd uznał za prawidłowe i nie podzielił zarzutów skargi. W kontekście treści skargi Sąd dodatkowo wyjaśnia, że nie ma racji skarżący twierdząc, że wyrokiem z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 859/16, WSA w Poznaniu przesądziło o jego interesie prawnym w ww. sprawie dotyczącej samowoli budowlanej. Wyrokiem tym Sąd ocenił -ze skargi skarżącego E. G. - postanowienie wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd skargę uwzględnił, a ww. wyrok Sądu jest prawomocny (v. wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1065/17), niemniej nie przesądził on o interesie prawnym skarżącego w ww. sprawie (choć kontrolowane postanowienie wydane zostało w tej sprawie); Sąd wskazał jedynie na niezbadanie intencji skarżącego i niewyjaśnienie, czy w istocie jego pismo z 2 sierpnia 2016 r. stanowiło odwołanie, czy może – wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.