VII SA/Wa 1547/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. nr 156, poz. 1118 z póź. zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji jednostronnej tablicy reklamowej typu SO o wymiarze powierzchni ekspozycyjnej 6,00m x 3,00m posadowionej na fundamencie prefabrykowanym o wymiarach 2,Om x 3,40m , przy ul. C. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy M. [...] W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że obiekt będący przedmiotem zgłoszenia należy zaliczyć do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego , który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą określoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie mamy doczynienia z budową konstrukcji nośnej tablicy reklamowej , składającej się z kilku elementów stanowiących całość techniczno-użytkową, mogącą funkcjonować samodzielnie, tj. fundament prefabrykowany, trzon nośny, konstrukcja wsporcza tablicy, pomosty. Do wzniesionej konstrukcji zainstalowania zostanie tablica o wymiarach 6,00m x 3,00m oraz elementy osprzętu oświetleniowego. Wysokość urządzenia od poziomu terenu ma wynosić 8,00m-8,50m. Wskazane cechy konstrukcyjne oraz parametry urządzenia nie pozwalają zaliczyć tego obiektu do budynku ani do obiektu małej architektury, czyli obiektu niewielkiego, nieskomplikowanego pod względem technicznym, łatwego do posadowienia lub przeniesienia w inne miejsce. Na poparcie swego stanowiska organ I instancji przywołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 931/2005, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06 i z dnia 11 września 2008r. sygn. akt II OSK 982/07. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Dz. U. z 200r. nr 98,poz. 1071 z póź. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 z póz. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ II instancji wskazał, że wymiary obiektu obecność stopy fundamentowej zapewniającej stabilność urządzenia uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie posadowione na fundamencie nieprzestawnym, trwale z gruntem związanym. Poza tym Wojewoda [...] powołał się na wskazane w decyzji organu I instancji orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące kwalifikacji prawnej budowli pod kątem konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W skardze podniesiono, że stanowiska organów administracyjnych są nieprawidłowe i wynikają z niewłaściwej interpretacji przytoczonych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Poza tym wskazano, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale z gruntem związane decyduje rozwiązanie techniczne a nie jego wielkość, dlatego też stwierdzenie konieczności trwałego związania z gruntem powinno nastąpić na podstawie przeprowadzonego dowodu z opinii technicznej, którą powinien przeprowadzić organ I instancji. Brak takiego dowodu powinien skutkować uchyleniem decyzji Prezydenta [...]. Nad to Skarżąca stwierdziła, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania związane jest z gruntem jedynie w wyniku oddziaływania sił grawitacji a tego rodzaju związania nie można uznać za trwałe, gdyż w przeciwnym wypadku nie istniałyby w ogóle obiekty nietrwale powiązane z gruntem w strefie oddziaływania sił grawitacji. Zdaniem Skarżącej przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale z gruntem związane z uwagi na brak technicznego powiązania, a więc zastosowanie do niego powinien mieć art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując argumentację zawartą w decyzji wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 zezm.). Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły co skutkowało oddaleniem skargi. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nie jest jedynym przepisem regulującym kwestie urządzeń reklamowych. Art. 3 pkt 3 tej ustawy odnosi się również do urządzeń reklamowych będących jednocześnie budowlami. Taka wykładnia w/w przepisów została potwierdzona przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyrok z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 754/06, z dnia 8 października 2009r. sygn. akt II OSK 1509/09). Do pierwszej kategorii należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Do drugiej zaś kategorii należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 ust. 3 w/w ustawy wolnostojące urządzenia reklamowe, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, ponieważ ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust.1 powołanej wyżej ustawy. Należy podkreślić, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego . O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie decyduje technologia wykonania fundamentu i możliwości przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięci tej sprawy jest wyjaśnienie pojęcia " instalowania". Z uwagi na to, że Prawo budowlane nie definiuje tego pojęcia należy odwołać się do słownika języka polskiego. Słownik języka polskiego PWN Warszawa 1988r. podaje, że przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego zaś pojęcie " montażu" oznacza składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub wyrób gotowy. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, zakres prac jakie powinny być wykonane przy realizacji tegoż urządzenia wynika z wielkości tegoż urządzenia jak i miejsca jego posadowienia. Obiekt będący przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie to wolnostojąca jednostronna tablica reklamowa typu SO o wymiarze powierzchni ekspozycyjnej 6,00m x 3,00m, o łącznej wielkości z ozdobnymi ramami 6, 36m x 3,36m przy wysokości dolnej krawędzi tablicy ponad otaczający teren 4,70m posadowionej na fundamencie prefabrykowanym o wymiarach 2,Om x 3,40m za pomocą metalowego słupa. Wielkość tego u rządzenia, jego konstrukcja, sposób posadowienia na gruncie świadczą o tym, że jest to wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe a więc budowla, o której mowa w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie nie ulega wątpliwości, że roboty budowlane związane z wykonaniem w/w urządzenia reklamowego to budowa a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Z załączonego do zgłoszenia projektu wynika, że posadowienie tego obiektu wymaga wykonania fundamentu. Ta podstawa prefabrykowana musi stanowić stabilną podstawę dla słupa metalowego wraz z tablicą ekspozycyjną. Przy czym dla uznania trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia sposób wykonania fundamentów czy wielkość ich zagłębienia w gruncie. W aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny, najistotniejsze jest, aby konstrukcja wraz z fundamentem była na tyle trwała, ażeby uniemożliwić jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przez siły przyrody. Potwierdzeniem tego poglądu są wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 28 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 93/05, z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 1509/06. Należy zauważyć, że w wyniku prac budowlanych powstaje od podstaw w określonym miejscu obiekt budowlany trwale związany z gruntem, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu. Sporny obiekt jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną, techniczno-użytkową całość. Jest to budowla o nie związana z innym obiektem budowlanym o znacznej wielkości i znacznej masie całkowitej posadowiona na gruncie w sposób stabilny i odporny na działanie czynników atmosferycznych. Przy czym za roboty budowlane należy uznać prace polegające również na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, łączeniu oddzielnych części w jedną całość jak to ma miejsce przy przedmiotowym urządzeniu reklamowym. Umieszczenie tego urządzenia w konkretnym miejscu wymaga użycia specjalistycznych urządzeń budowlanych zaś roboty mogą być wykonywane jedynie pod nadzorem osób posiadających uprawnienia budowlane. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że organy administracji prawidłowo przyjęły, iż jest to budowla w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale z gruntem związanego i w konsekwencji wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. Z uwagi na to, że organy administracji uznały, że urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem a pogląd ten Sąd podzielił nie było potrzeby powoływania biegłego w celu ustalenia czy przedmiotowe urządzenie reklamowe wymaga takiego trwałego związania z gruntem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.