VII SA/Wa 1556/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st.ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2013 r., znak [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...]. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał roboty rozbiórkowe budynku fabrycznego położonego na działce o nr [...] przy ul. K. [...] w T. na długości budynków mieszkalnych znajdujących się na działce przy ul. K. [...] w T. Następnie organ, decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych przy rozbiórce przedmiotowego budynku. Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. organ stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r., zaś na skutek rozpoznania odwołania P. K. decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. wstrzymano roboty rozbiórkowe budynku fabrycznego na działce o nr [...]w T. przy ul. K. [...] na długości budynków mieszkalnych znajdujących się na działce przy ul. K. [...] w T. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nałożono na inwestora – Spółkę B. S.A. obowiązek przedłożenia projektu zamiennego rozbiórki budynku fabrycznego w zakreślonym terminie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. organ nadzoru budowlanego zatwierdził projekt rozbiórki ww. budynku i udzielił zezwolenia na dokończenie rozbiórki tego obiektu. Decyzja ta – na skutek rozpoznania odwołania P. K. - została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Po rozpoznaniu wniosku P. K. – decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Rozstrzygnięcie to było przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie VII SA/Wa 381/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę P. K. na ww. decyzję, a Naczelny Sąd administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], po rozpoznaniu wniosku P. K. odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...] utrzymującej mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], utrzymującej w mocy opisaną wyżej decyzję PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] (zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie firmie "V." z siedzibą w Ł. na wykonanie zabezpieczenia ściany budynku i dokończenie rozbiórki budynku fabrycznego na działce o nr ewid. [...] przy ul. K. [...] w T.). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1177/09 oddalił skargę P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10 oddalił skargę kasacyjną P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2009 r. Pismem z dnia 13 kwietnia 2013 r. P. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w wyniku wadliwie ustalonego stanu faktycznego przez organ WSA nie miał wiedzy, że decyzja z dnia [...] maja 2004 r. która była podstawą wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. zawierała wadę wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. gdyż dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. Pismem z dnia 16 maja 2013 r. P. K. wniósł, z zachowaniem ustawowego terminu, o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że przepis art. 61a k.p.a. dopuszcza możliwość wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Z tymi pierwszymi mamy do czynienia wówczas gdy żądanie złoży podmiot nie posiadający przymiotu strony w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnej a nie działająca przez przedstawiciela ustawowego. Natomiast niedopuszczalność przedmiotowa zachodzi w szczególności wtedy gdy strona wystąpi z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności nie decyzji administracyjnej lecz innej formy działania administracji np. umowy, ugody administracyjnej, albo gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy wprawdzie decyzji administracyjnej ale takiej, która już wcześniej została wyeliminowana z obrotu prawnego lub dotyczy rozstrzygnięcia, które jeszcze nie zostało wydane lub decyzji, która była już uprzednio kontrolowana w trybie art. 156 § 1 k.p.a. i organ odmówił stwierdzenia jej nieważności. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2006 r. została zweryfikowana przez WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 października 2009 r. w sprawie VII SA/Wa 1177/09 oddalił skargę P. K. na decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotowe rozstrzygnięcie było przedmiotem skargi kasacyjnej, NSA wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. oddalił skargę kasacyjna. W przypadku oddalenia przez sąd administracyjny skargi na rozstrzygnięcie administracyjne niedopuszczalnym jest prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tegoż rozstrzygnięcia i podważenie ustaleń dokonanych przez sąd. Dokonując oceny zgodności z prawem, zaskarżonego postanowienia sąd administracyjny z urzędu brał pod uwagę czy nie jest ona dotknięta wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Sąd oddalając skargę na to rozstrzygnięcie tym samym uznał, że nie jest ono dotknięte tego typu wadą. Oddalenie przez sąd administracyjny skargi na rozstrzygnięcie objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności zamyka organowi drogę do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy przyczyny wadliwości były zbadane przez sąd. Przeciwna teza naruszałaby zasadę związania organów oceną prawną wyrażoną przez sąd administracyjny. Organ administracji przywołał także treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. wydanej w sprawie I OPS 6/09. P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. wnosząc o jego i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] maja 2013 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 6, 7, 61, 77 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że GINB odmówił wszczęcia postępowania pomimo, że podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, przez osobę będącą stroną w sprawie oraz w podaniu zostały wskazane podstawy do wzruszenia decyzji w trybie nieważnościowym. GINB wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania powołał się jedynie na okoliczność oddalenia skargi przez WSA i jednocześnie dokonał oceny merytorycznej, co na tym etapie jest niedozwolone. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcie organu było przedwczesne albowiem GINB nie analizował treści żądania o stwierdzenie nieważności i nie zbadał czy okoliczności przywołane we wniosku były sądowi orzekającemu dnia 6 października 2009 r. znane. Dopiero po dokonaniu takich ustaleń zasadne jest przyjęcie mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądowego w oparciu o art. 170 p.p.s.a. Dodatkowo wskazał, że decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. albowiem obie decyzje wydała A. M. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zainicjowane żądaniem danego podmiotu składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art.156 § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli organu w trybie stwierdzenia nieważności. Kluczowe dla oceny dopuszczalności postępowania nadzwyczajnego było ustalenie, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2006 r., była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1177/09 oddalił skargę P. K. na tę decyzję. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10 oddalając skargę kasacyjną P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2009 r. Okoliczność ta, jak prawidłowo uznał organ, przesądza o niedopuszczalności wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn przedmiotowych. Tego właśnie zagadnienia dotyczy powołana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 (Lex nr 530338). Zgodnie z jej treścią żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W motywach tejże uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem była już pozytywnie zweryfikowana przez sąd administracyjny, podlega tylko takim ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd kontroli, z drugiej fakt korzystania przez kształtujące je wyroki z przymiotu powagi rzeczy osądzonej. Wprawdzie wskazana uchwała została podjęta przed zmianą ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i w okresie obowiązywania art. 157 § 3 k.p.a., na który to artykuł powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale, jednakże biorąc pod uwagę, że przepis ten – nowelą, która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. został uchylony, a ustawodawca wprowadził art. 61a odnoszący się do tej samej kwestii – to jest odmowy wszczęcia postępowania, to uchwała ta znajduje w pełni zastosowania do spraw rozpoznawanych po wejściu w życie tej zmiany. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że – jak słusznie zauważył organ administracji – sąd administracyjny oddalając skargę bada nie tylko zarzuty przedstawione przez stronę w skardze, ale niezależnie od tych zarzutów poddaje ocenie wszystkie inne okoliczności w sprawie dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem ich zgodności z przepisami prawa materialnego, jak również prawidłowości przyjętej przez organ procedury. Wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystępowania wad prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych. Po wyroku oddalającym skargę niedopuszczalne powinno być stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem Sąd z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z uwagi na związanie prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 6 października 2009 r., VII SA/Wa 1177/09 wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności tej decyzji nie mógł podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Stanowisko zawarte w cytowanym wyroku jest bowiem wiążące, stosownie do art. 170 p.p.s.a., zaś wyrok, mocą którego prawomocnie oddalono przez sąd administracyjny skargę, zamyka drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, poddanej uprzednio takiej kontroli sądowej, chyba że wyjdą na jaw okoliczności wskazujące na nieważność decyzji, których Sąd kontrolując decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mógł dostrzec, np. pozostawanie w obrocie prawnym innej, wcześniejszej, ostatecznej decyzji dotyczącej tej samej kwestii (res iudicata). Jedynie na marginesie wskazać należy, że prawomocny wyrok oddalający skargę nie mógłby stanowić o niedopuszczalności wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności z przyczyn przedmiotowych także wówczas, gdyby oddalenie skargi związane było z nieprzyznaniem skarżącemu przymiotu strony (art. 50 p.p.s.a.) i w konsekwencji odstąpienie od jakiejkolwiek merytorycznej oceny decyzji. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja z pewnością nie wystąpiła, skoro skarga została złożona przez podmiot, na który nałożono obowiązek rozbiórki. W konsekwencji Sąd uznał, że nie mogły odnieść spodziewanego skutku zawarte w skardze zarzuty. Nie ma racji skarżący, że kontrolowane postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 61, art. 77 k.p.a., w stopniu który uzasadniałoby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Wprawdzie co do zasady nie można odmówić słuszności twierdzeniom, iż organ odwoławczy (lub działający na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ma obowiązek ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć, a nie poprzestać jedynie na ocenie zasadności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jednakże w niniejszej sprawie, ograniczającej się do oceny, że wobec zaistnienia przesłanki negatywnej, niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania, brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia organowi, że nie rozpoznał sprawy ponownie. Należy także podkreślić, że organ rozpoznając ponownie sprawę na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zauważył, że zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności są nieco szersze niż te, które zostały zawarte w skardze na decyzję Głównego Inspektora Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., co jednak nie uzasadnia konieczności wszczęcia postępowania nieważnościowego. Sąd pragnie dodatkowo podkreślić, że analiza zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności prowadzi do wniosku, że wszystkie one, nawet jeśli nie były podniesione w skardze do sądu wojewódzkiego, winny być z urzędu ocenione przez ten Sąd działający w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Inna ocena prowadziłaby do konstatacji o wadliwości wyroku Sądu, co, biorąc pod uwagę jego prawomocność i moc obowiązującą, stanowiłoby naruszenie zasady praworządności. Jako przedwczesny należało uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a., albowiem organ, jak wskazano wyżej, nie oceniał czy zaistniały przesłanki wymienione w tym przepisie, a jedynie oceniał wniosek pod względem formalnym, stwierdzając zaistnienie przeszkody przedmiotowej do prowadzenia postępowania. Nie ma też racji skarżący wskazując, że takiej – merytorycznej - oceny dokonał organ albowiem z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia bezsprzecznie wynika, że organ ocenił jedynie zaistnienie przeszkód formalnych we wszczęciu postępowania. Nie znajduje żadnego uzasadnienia zarzut rażącego naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Niezależnie od tego, że wskazana wadliwość nie zaistniała wskazać należy, że naruszenie tego przepisu mogłoby, co najwyżej, stanowić podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia. Sąd nie podzielił jedynie stanowiska organu, iż w sytuacji gdy decyzji objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności została wyeliminowana z obrotu prawnego (w innym trybie niż jej wcześniejsze stwierdzenie nieważności) to stanowi to przeszkodę przedmiotową do wszczęcia postępowania nieważnościowego. W orzecznictwie utrwalił się wszak pogląd, który w pełni aprobuje Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że biorąc pod uwagę skutek stwierdzenia nieważności (ex tunc) istnieje możliwość badania takiej decyzji z punktu widzenia zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazana wyżej okoliczność pozostaje jednak bez żadnego wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia albowiem w żaden sposób nie dotyczy okoliczności niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zostało oparte o treść rozdziału 4 i 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).