VII SA/Wa 156/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Zarządu [...] z [...] lipca 2020r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu na dachu budynku, zlokalizowanej przy ul. [...] (budynek "A", dach nad 5 kondygnacją) na działce nr ew. [...] w obrębie [...] na terenie [...] [...]– umorzyło postępowanie odwoławcze. Ww. rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy. Zarząd [...] decyzją z [...] lipca 2020 r., Nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu na dachu budynku, zlokalizowanej przy ul. [...] (budynek " A" dach nad 5 kondygnacją), na działce ew. nr [...] w obrębie [...] na terenie [...] m. Odwołanie od ww. decyzji złożył A.W.. Podniósł, że jako współwłaściciel lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] powinien zostać uznany za stronę postępowania, ponieważ powołana inwestycja bezpośrednio oddziałuje na użytkowników lokalu mieszkalnego nr [...]. Wskazał, że nie uwzględniono faktycznie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, przede wszystkim w zakresie immisji. W ocenie odwołującego powiększenie tarasu spowoduje dużą uciążliwość dla korzystania z jego nieruchomości. Pismem z dnia [...] września 2020 r. SKO wystąpiło do A.W. o wykazanie własnego, indywidualnego interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy. W piśmie z dnia [...] października 2020 r. A.W. stwierdził, że taras będący przedmiotem decyzji sąsiaduje bezpośrednio ze ścianą jego sypialni, jego lokal przez ścianę szczytową, bezpośrednio sąsiaduje z budynkiem przy ul. [...], zakładany przez inwestora sposób wykorzystania dachu budynku i zmiana sposobu jego użytkowania bezpośrednio oddziałuje na lokal mieszkalny nr [...]. Charakter inwestycji nie oddziałuje na budynek, a jedynie na lokale bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją. W odpowiedzi na ww. pismo, Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] stwierdziła, że lokal z którego projektowane jest wyjście na taras jest lokalem mieszkalnym, przedmiotem decyzji jest rozbudowa istniejącego tarasu, a nie budowa nowego. Planowana inwestycja nie wpłynie na prawa skarżącego do korzystania z własnej nieruchomości. Wskazała, że skarżący nie wskazał żadnych przepisów prawa, które potwierdzałoby, że na skutek samej rozbudowy tarasu dojdzie do ograniczenia prawa skarżącego do korzystania z jego nieruchomości. 2. Po rozpatrzeniu ww. odwołania SKO w dniu [...] grudnia 2020 r. wydał powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że w sytuacji, gdy postępowanie dotyczy części wspólnej nieruchomości, interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie wskazał żadnych przepisów prawa, które potwierdzałyby, że na skutek samej rozbudowy tarasu dojdzie do ograniczenia prawa skarżącego do korzystania z jego nieruchomości. Potencjalne uciążliwości związane z korzystaniem z tarasu są przyszłe i niepewne i są uzależnione od sposobu korzystania z tego tarasu, a nie z naruszenia prawa materialnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. SKO uznało, że skoro stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są Wspólnoty Mieszkaniowe reprezentowane przez zarządy, a żadna ze Wspólnot Mieszkaniowych sąsiadujących z terenem inwestycji nie złożyła odwołania, to postępowanie odwoławcze należało umorzyć, z uwagi na wniesienie odwołania przez podmiot nie będący stroną w tym postępowaniu. Interesy współwłaścicieli reprezentują bowiem poszczególne Wspólnoty Mieszkaniowe. SKO uznało, że A.W. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. 3. Skargę do WSA w Warszawie na ww. decyzję wniósł A.W. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawne odmówienie przyznania statusu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, które doprowadziło do umorzenia postępowania odwoławczego. W ocenie skarżącego przysługuje mu przymiot strony w tym postępowaniu. Wskazał, że w toku postępowania nie zostało zakwestionowane, że jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...], który to lokal bezpośrednio sąsiaduje z nieruchomością, której dotyczył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wskazał, że stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Następnie zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie stroną takiego postępowania mogłaby być wspólnota mieszkaniowa, ale analizując przedmiotową sprawę wskazał, że charakter inwestycji nie oddziałuje na budynek, a jedynie na lokale bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją. W ocenie skarżącego SKO zbyt pochopnie, bez dokonania szczegółowej analizy całokształtu przedmiotowej sprawy podjęło decyzję o umorzeniu tego postępowania pomimo, że powinien zostać on uznany za stronę takiego postępowania, co skutkowałoby umożliwieniem mu czynnego uczestniczenia w procesie wydania i kontroli takiej decyzji. Szczegółowa analiza zakresu inwestycji, jej wpływu na otoczenia i przede wszystkim zakresu oddziaływania powinna prowadzić do wniosku, że stroną tego postępowania nie powinna być de facto wspólnota mieszkaniowa budynku przy ulicy [...], a właśnie właściciel lokalu nr [...] którego to lokal bezpośrednio przylegającego do planowanego tarasu. Bez znaczenia jest bowiem, w ocenie skarżącego, że styczność inwestycji jest powiązana z częściami wspólnymi budynku. Skoro oddziaływanie tej inwestycji nie dotyczy budynku jako całości lub dotyczy wyłącznie w minimalnym stopniu, a lokal stanowi odrębną własność, to również właściciel tego lokalu powinien móc samodzielnie ingerować w decyzji, które będą mogły mieć wpływ na sposób użytkowania przez niego, jego wyłącznej własności. 4. Pismem z [...] kwietnia 2021 r. uczestnik postępowania Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] wniosła o oddalenie skargi w całości. Wskazano, że skarżący nie wykazał, że posiada zindywidualizowany interes prawny w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Skarżący powołuje się jedynie na interes faktyczny. Dodatkowo wskazano, że [...] listopada 2016 r. Inwestor zawarł ze Wspólnotą [...] porozumienie dobrosąsiedzkie, w którym zostały uzgodnione niektóre aspekty realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych na terenie Budynku [...]. Na jego podstawie Wspólnocie [...] przysługuje szeroki zakres kompetencji nadzorczych w odniesieniu do robót budowlanych prowadzonych przez inwestora, co niweluje prawdopodobieństwo niekorzystnego wpływu Inwestycji na którąkolwiek część Budynku [...]. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji SKO, w której (na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a.) umorzono postępowanie odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Zarządu [...]nr [...]z [...] lipca 2020 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu na dachu budynku, zlokalizowanej przy ul. [...] (budynek "A", dach nad 5 kondygnacją), na działce nr ew. [...] w obrębie [...]na terenie [...]. W ocenie organu, stronami w niniejszym postępowaniu były Wspólnoty Mieszkaniowe reprezentujące właścicieli poszczególnych lokali. Za strony nie mogli być uznani poszczególni właściciele lokali. Organ podzielił stanowisko Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], iż skarżący nie wskazał żadnych przepisów prawa, które potwierdzałyby, że na skutek samej rozbudowy tarasu, dojdzie do ograniczenia prawa skarżącego do korzystania z jego nieruchomości (w sąsiednim budynku). Wskazane w piśmie skarżącego potencjalne uciążliwości związane z korzystaniem z tarasu są przyszłe i niepewne. Są uzależnione od sposobu korzystania z tego tarasu, a nie z naruszenia prawa materialnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącego, skoro jest on współwłaściciel lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ulicy [...], który to lokal bezpośrednio sąsiaduje z nieruchomością, której dotyczył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy – to powinien być stroną niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie skarżącemu. 2. Przypomnieć trzeba, że wystarczające jest dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, zatem skuteczne powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu I instancji dotyczy jej praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1905/14). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynikają następujące, kluczowe dla sprawy okoliczności, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy: - spółka [...] złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu na dachu budynku przy ul. [...] (budynek A - dach nad 5 kondygnacją) na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] o powierzchni 112,50 m2; na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a zatem zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. planowana inwestycja wymaga ustalenia warunków w drodze decyzji administracyjnej; działka ew. nr [...] stanowi własność [...], we współużytkowaniu osób zrzeszonych we Wspólnocie Mieszkaniowej [...]; oznaczenie użytków - tereny mieszkaniowe "B"; - Zarząd [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2020 r. ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji; przedmiotem inwestycji jest zmianą sposobu użytkowania części dachu (od strony podwórka) nad piątą kondygnacją budynku frontowego (A) na taras; powierzchnia podlegająca przekształceniu to 112,50 m2; planowana zmiana sposobu użytkowania nie zmienia obowiązującej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu; nie dopuszcza się wykonania zadaszenia nad wnioskowanym tarasem; [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. (znak [...]) uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; - odwołanie od ww. decyzji wniósł A. W. (współwłaściciel lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w sąsiednim budynku przy ulicy [...]); - SKO pismem z [...] września 2020 r. wystąpiło do odwołującego o wykazanie indywidualnego interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy; - w piśmie z [...] października 2020 r. skarżący stwierdził, że taras będący przedmiotem decyzji sąsiaduje bezpośrednio ze ścianą sypialni skarżącego; lokal skarżącego, przez ścianę szczytową, bezpośrednio sąsiaduje z budynkiem przy ul. [...]; zakładany przez inwestora sposób wykorzystania dachu budynku i zmiana sposobu jego użytkowania bezpośrednio oddziałuje na lokal mieszkalny nr [...]; - Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] stwierdziła, że lokal, z którego projektowane jest wyjście na taras jest lokalem mieszkalnym; przedmiotem decyzji jest rozbudową istniejącego już tarasu, a nie budowa nowego; - zaskarżaną decyzją z [...] grudnia 2020 r. organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze a skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę. 3. Zdaniem Sądu, przypomnieć trzeba, że zgodnie z k.p.a., odwołanie od decyzji organu I instancji może złożyć "strona" postępowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zawsze będą inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/G1 791/14). Odnośnie do innych podmiotów ugruntowana już linia orzecznictwa wskazuje, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (zob. uchwały NSA z 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95; z 4 grudnia 1995 r., sygn. akt VI SA 20/95; wyroki NSA z 29 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 594/99,z 23 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1618/04). Wskazać jednak należy, iż "interes prawny" w rozumieniu art. 28 k.p.a. użytkowników wieczystych lub właścicieli nieruchomości sąsiednich wiąże się z ochroną prawa własności, jaką gwarantuje art. 140 k.c. stanowiący, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Tym samym, uprawnienie do bycia "stroną" tej kategorii podmiotów wiąże się z ochroną prawa własności, bowiem w tym postępowaniu mogłaby zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok NSA z 8 marca 2005 r. sygn. akt OSK 682/04). Decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem administracyjnym kształtującym uprawnienia lub obowiązki stron postępowania - wnioskodawcy i właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich. Przyjęta w art. 28 k.p.a. przesłanka przyznania jednostce statusu strony, przesłanka interesu prawnego wymaga wprowadzenia z przepisów administracyjnego prawa materialnego. Przepisy prawa cywilnego (w tym art. 140, art. 144 i art. 154 k.c.) dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego z tytułu prawa własności tylko o tyle, o ile przepisy administracyjnego prawa materialnego dają do tego podstawę. W przypadku braku podstaw w przepisach administracyjnego prawa materialnego do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej żądania jednostki, z przepisów prawa cywilnego nie ma podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego (por. wyrok NSA z 15 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2879/17). Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana na podstawie przepisów u.p.z.p. na wniosek inwestora, który określa zakres planowanej inwestycji i jest zobowiązany do podania elementów dotyczących planowanej inwestycji, jakie wynikają z przepisów prawa. Decyzja o warunkach zabudowy konkretyzuje możliwość zabudowy terenu inwestycji wskazanego przez inwestora w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz ustaw szczególnych, a także przepisami wydanymi na podstawie tych ustaw - aktami wykonawczymi. Wykonując analizę organ przesądza o możliwości realizacji danej inwestycji lub też, o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem wniosek inwestora, wszczynający postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy określa, w jakim zakresie będzie prowadzone postępowanie, a więc jakie przepisy prawa umożliwiają, lub też nie, realizację przedmiotowej inwestycji. Zwrócić też należy uwagę, iż decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. Na tym etapie inwestor nie ma obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, a jedynie koncepcję zabudowy poprzez określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, zaś obowiązek ten wynika wprost z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Kwestie wpływu na sąsiednie nieruchomości, a więc możliwość ewentualnego zagrożenia co do pogorszenia się warunków komunikacji, zagrożenia pożarowego czy też ich zacienienia może być rozważane na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenia na budowę na podstawie ustawy p.b., gdzie następuje konkretyzacja ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji, gdy postępowanie dotyczy części wspólnej nieruchomości, interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 u.w.l. Z art. 6 u.w.l. (ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana) i art. 21 u.w.l. wynika, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej (por. wyrok NSA z 22 października 2015 r., sygn. II OSK 2772/13). Prawo do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona, niezależnie od udziału wspólnoty lokalowej, nie może być wynikiem samego tylko faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Musi za tym przemawiać jego zindywidualizowany interes, wynikający najczęściej z wpływu zawartego w decyzji nakazu na konkretny lokal mieszkalny będący jego własnością (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 640/19). W sprawach z zakresu prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną zasadniczo stroną postępowania jest wyłącznie wspólnota mieszkaniowa, a tylko wyjątkowo mogą występować poszczególni właściciele lokali, o ile wykażą własny interes prawny związany z bezpośrednim oddziaływaniem planowanej inwestycji na konkretny lokal mieszkalny (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1078/18). Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.w.l - zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz. Stosownie zaś do art. 21 ust. 2 ustawy - w przypadku, gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie. Wspólnota mieszkaniowa, a nie zarząd wspólnoty, ma przymiot strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA w Opolu z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 423/13). Stroną postępowania i adresatem decyzji administracyjnym jest bowiem wspólnota (art. 29 k.p.a.). 4. W ocenie Sądu, w związku z powyższym, za zasadne należy uznać stanowisko Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], iż skarżący nie wskazał żadnych przepisów prawa, które potwierdzałyby, że na skutek samej tylko rozbudowy tarasu, dojdzie do ograniczenia prawa skarżącego do korzystania z jego nieruchomości. Wskazane potencjalne uciążliwości związane z korzystaniem z tarasu są przyszłe i niepewne, i są uzależnione od sposobu korzystania z tego tarasu, a nie z naruszenia prawa materialnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Istotnym dla oceny legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym jest, aby immisje były określone normami prawnymi, gdyż oddziaływanie musi być sprawdzalne. Tylko wówczas możliwe jest obiektywne ustalenie kręgu stron postępowania. Dlatego w celu wykazania interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., prawo własności musi zostać powiązane z odrębną normą prawną przyznającą właścicielowi określone prawa, czy rodzącą obowiązki, w związku z planowaną zabudową sąsiedniego terenu (por. wyrok WSA w Olsztynie z 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 344/2018). Stworzona na potrzeby postępowania administracyjnego konstrukcja prawna "strony" wymaga więc wykazania przez podmiot istnienia po jego stronie, tzw. interesu prawnego lub obowiązku. Interes prawny powinien cechować obiektywizm, indywidualizm, konkretyzm, a jego istnienie powinno być prawnie chronione oraz powinno mieć potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy będących przesłankami stosowania danego prawa materialnego. W niniejszej sprawie tym samym nie zachodzi konieczność zapewnienia udziału w postępowaniu właścicielom lokali mieszkalnych, skoro Wspólnota Mieszkaniowa sprawuje zarząd nieruchomością i reprezentuje członków Wspólnoty w przedmiotowym postępowaniu. Na zasadzie wyjątku przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy może przysługiwać członkowi wspólnoty mieszkaniowej. Musi za tym jednak przemawiać jego zindywidualizowany interes wynikający najczęściej z wpływu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na konkretny lokal mieszkalny. Istnienie tego interesu musi zostać przy tym przez niego wykazane. Za taką okoliczność można uznać sytuację, w której projektowany budynek, przez określone cechy może oddziaływać w ten sposób, iż narusza konkretne uprawnienia wynikające z przepisów prawa materialnego, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu czy korzystaniu z danego lokalu (por. wyrok WSA w Olsztynie z 29 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 134/2019). Jeżeli nieruchomości objęte planowaną inwestycją oraz nieruchomości graniczące z tymi nieruchomościami zarządzane są przez Wspólnoty Mieszkaniowe, to Wspólnoty te reprezentowane przez zarząd są stronami w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2542/15). W ocenie Sądu, zasadnie SKO uznało, że A.W. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Zatem postępowanie odwoławcze należy umorzyć (zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.), gdyż: - odwołanie od decyzji Zarządu [...] złożył wyłącznie skarżący (właściciel lokalu w budynku sąsiadującym z terenem inwestycji); - stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są Wspólnoty Mieszkaniowe reprezentowane przez zarządy, a żadna ze Wspólnot Mieszkaniowych sąsiadujących z terenem inwestycji nie złożyła odwołania; stroną w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy dla nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością wspólną jest, co do zasady, wspólnota mieszkaniowa, którą z kolei reprezentuje na zewnątrz (czyli również wobec organów administracji publicznej) zarząd (art. 21 ust. 1 u.w.l.) lub zarządca (art. 18 ust. 1 u.w.l.); jedynie wyjątkowo, w razie wykazania przez członka wspólnoty, że posiada on odrębny, a zwłaszcza rozbieżny ze wspólnotą interes prawny, może być on uznany za stronę (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2109/17) – taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła; - interesy współwłaścicieli indywidualnych nieruchomości reprezentują poszczególne Wspólnoty Mieszkaniowe; w sytuacjach, dla których zastrzeżona jest kompetencja wspólnoty mieszkaniowej, za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 66/19); - planowana inwestycja nie wpłynie na prawa skarżącego do korzystania z własnej nieruchomości; - skarżący wykazuje swój "interes faktyczny", a nie "interes prawny"; podniósł, że jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości sąsiedniej; nie wskazał natomiast przepisów, z których wywodzi swoje uprawnienie do udziału w postępowaniu na prawach strony; nie wykazał również, że inwestycja (rozbudowa tarasu) będzie dotyczyła bezpośrednio mieszkania, do którego posiada tytuł prawny, np. poprzez naruszenie jego struktury poprzez wykonanie planowanej inwestycji (por. postanowienie WSA w Szczecinie z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 721/19); - potencjalne uciążliwości związane z korzystaniem z tarasu są przyszłe i niepewne; są uzależnione od sposobu korzystania z tego tarasu, a nie z naruszenia prawa materialnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. 5. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja narusza prawo i skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.