VII SA/Wa 1564/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Nina Beczek Protokolant: referent stażysta Nikola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Doskonałości Naukowej z dnia 24 lutego 2025 r. znak: DRKN.Z3.30.2.2024 w przedmiocie nadania stopnia naukowego oddala skargę Rada Doskonałości Naukowej zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2025 r., nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania dr M. M. (dalej: "skarżący"), na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm., dalej: "u.s.n.") w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2023 r., poz. 742 ze zm., dalej: "p.w."), utrzymała w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Nauki Medyczne Uniwersytetu J. w K. nr [...] z [...] marca 2024 r. odmawiającej nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżący wnioskiem z 10 listopada 2015 r. zwrócił się do Centralnej Komisji do Sprawy Stopni i Tytułów (dalej "Centralna Komisja") o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie: medycyna. Komisja Habilitacyjna uchwałą z 15 marca 2016 r. wyraziła pozytywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w dyscyplinie: medycyna. Rada Wydziału [...] czerwca 2016 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie odmowy nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny. Od tej uchwały skarżący złożył odwołanie. Rada Wydziału 20 października 2016 r. wydała uchwałę o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitacyjnego nauk medycznych w dyscyplinie "medycyna". Centralna Komisja do spraw stopni i tytułów, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 30 maja 2017 r., utrzymała w mocy "zaskarżoną uchwałę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1275/17 uchylił powyższą decyzję z 30 maja 2017 r., jak również poprzedzające je uchwały z 20 października 2016 r. oraz z 16 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że Centralna Komisja przedmiotem rozpatrzenia uczyniła dwie uchwały Rady Wydziału, tj. z 16 czerwca 2016 r. oraz z 20 października 2016 r., co jest niedopuszczalne, albowiem uchwała organu I instancji może być jedynie jedna i tylko ona może być przedmiotem odwołania oraz przedmiotem rozpatrzenia, i Podniósł też, że Centralna Komisja nie odniosła się do faktu "dwóch uchwał" i nie wyeliminowała zbędnej z obrotu prawnego. Stwierdził, że istnieją także wątpliwości co do sformułowania pytania, które zostało poddane głosowaniu przy podejmowaniu uchwały z 16 czerwca 2016 r. (brak jest przy tym protokołu). Następnie Rada Wydziału [...] listopada 2018 r., podjęła uchwałę nr [...] o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w dyscyplinie: medycyna. Centralna Komisja decyzją z [...] kwietnia 2020 r., [...] , utrzymała w mocy decyzję Rady Wydziału z [...] listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2518/20 uchylił ww. decyzję z 29 kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu stwierdził, że z jej treści nie wynikają przesłanki, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu (zwrócono uwagę na pozytywne opinie 3 recenzentów), jak również nie odniesiono się w niej do zarzutów zawartych w odwołaniu. Zdaniem Sądu, choć zebrano obszerny materiał dowodowy, organ odwoławczy nie rozpatrzył go w sposób należyty w kontekście przesłanek z art. 16 u.s.n. i w ten sposób naruszył zasadę prawdy materialnej, zasadę zaufania oraz zasadę przekonywania. Po ponownym przekazaniu sprawy organowi odwoławczemu, Rada Doskonałości Naukowej, prawny następca zniesionej od stycznia 2021 r. Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, decyzją z [...] maja 2022 r., [...] , uchyliła uchwałę Rady Wydziału z [...] listopada 2020 r. i przekazała sprawę Uniwersytetowi J. w K. do ponownego rozpatrzenia. Rada Dyscypliny Nauki medyczne Uniwersytetu J. (dalej też "Rada Dyscypliny") [...] grudnia 2022 r. podjęła uchwałę nr [...] , odmawiającą nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. Od uchwały tej skarżący złożył odwołanie Decyzją z [...] listopada 2023 r., Rada Doskonałości Naukowej uchyliła ww. uchwałę nr [...] i przekazała sprawę Uniwersytetowi J. w K. do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Rady działania organu I instancji były wadliwie, gdyż błędnie przyjęto, iż nieuzyskanie wymaganej liczby głosów za podjęciem uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego będzie równoznaczne z przyjęciem o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Rada Dyscypliny 12 marca 2024 r. podjęła uchwałę w sprawie odmowy nadania skarżącego stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. W uzasadnieniu uchwały streszczono przebieg posiedzenia z 12 marca 2024 r., podczas której wskazano na pozytywną opinię Komisji Habilitacyjnej w przedmiocie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego oraz zreferowano przebieg dyskusji. Podano, że podczas dyskusji członkowie Rady Dyscypliny, odnosząc się do rekomendacji Rady Wydziału sprzed 2020 r., krytycznie ocenili dotychczasowy dorobek naukowy skarżącego. Podnieśli, że rekomendacje te, wyrażające oczekiwania Rady Wydziału Lekarskiego, jakie powinni spełniać kandydaci na stopień dr hab. jasno wskazują, że dorobek naukowy poza osiągnięciem powinien obejmować min. 5 prac, których kandydat jest głównym (pierwszym lub ostatnim) autorem. Zwrócono także uwagę na tożsamość wyników zamieszczonych w rozprawie doktorskiej pt. "Jakość życia chorych po operacyjnym leczeniu otyłości olbrzymiej" P. M. oraz pracy pt. "Quality oflife after bariatric surgery" stanowiącej bardzo istotną część osiągnięcia naukowego skarżącego. Rada Dyscypliny uznała, że praca ta nie powinna była być przedstawiana jako składnik osiągnięcia naukowego w postępowaniu habilitacyjnym. Skarżący od powyższej uchwały wywiódł odwołanie. Zarzucił niewyłączenie od rozpoznania sprawy tych członków Rady Dyscypliny, którzy w przeszłości, jako członkowie Rady Wydziału Lekarskiego brali udział w procedurze zakończonej wydaniem uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 § 2 k.p.a. w zw. z art. 26 § 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179ust. 1 p.w.). Wytknął także nieuwzględnienie w toku postępowania merytorycznej wartości prac przedstawianych w ramach postępowania habilitacyjnego jako osiągnięcie naukowe (zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust 1 p.w.). Skarżący zakwestionował również przyjęcie, że jedna z prac wchodzących w skład cyklu publikacji jako osiągnięcie naukowe w myśl art. 16 ust. 1 u.s.n. nie może być brana pod uwagę w toku postępowania habilitacyjnego, wobec wątpliwości co do jej autorstwa (zarzut naruszenia art.7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w.). Rada Doskonałości Naukowej, na posiedzeniu 9 września 2024, wyznaczyła recenzenta (dr hab. n. med. M. M. , prof. UMED), celem oceny stawianych w odwołaniu zarzutów. Recenzent w opinii z 18 listopada 2024 uznał odwołanie za całkowicie bezzasadne. Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją z 24 lutego 2025 r. Rada Doskonałości Naukowej utrzymała w mocy uchwałę Rady Dyscypliny z 12 marca 2024 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczącego braku wyłączenia członków organu I instancji od udziału w rozpatrzeniu sprawy podała, że powołany przez nią recenzent stwierdził, że jest on niezasadny i następnie przywołała jego stanowisko. Wskazała, że prof. P. M. jako jedyny członek Rady Doskonałości Nauk Medycznych, z uwagi na konflikt interesów, został wyłączony z obrad nad sprawą. Podniosła przy tym, że pozostali członkowie Rady jasno i wielokrotnie stwierdzali, że posługują się wyłącznie argumentami merytorycznymi, a nie argumentami związanymi z jakimkolwiek obciążeniem osobistym czy sympatiami i stwierdzili, że nie mają konfliktu interesów. Również wcześniej, w opinii Rady Dyscypliny Nauki z 13 czerwca 2023 r. podkreślano, że przebieg dyskusji na kolejnych posiedzeniach Rady, poprzedzających wydanie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, w żadnym stopniu nie wskazywał na kierowanie się przez członków Rady argumentami pozamerytorycznymi. Podniosła, że decyzja kasacyjna Rady Doskonałości Naukowej z 10 stycznia 2024 r., jako podstawę uchylenia uchwały organu I instancji, wskazała jedynie na błędy formalne dotyczące przeprowadzenia aktu głosowania. W konsekwencji ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji polegało przede wszystkim na wyeliminowaniu przedmiotowych uchybień, a nie bezpośrednio dokonywaniu ponownej merytorycznej oceny spełnienia przez osobę ubiegającą się o nadanie stopnia doktora habilitowanego przesłanek warunkujących nadanie tego stopnia. Ponadto przepisy ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie odpowiednio do postępowań awansowych, uwzględniając specyfikę tych postępowań. Nie ulega zaś wątpliwości, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ I instancji wynikał z realizacji obowiązku wynikającego z wydanej przez Radę Doskonałości Naukowej decyzji administracyjnej. Członkowie organu I instancji nie są także osobami, które brały udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Ta przesłanka odnosi się bowiem wyłącznie do organu II instancji, czyli organu odwoławczego. Podsumowując uznała, że skoro zgodnie z przepisami ten sam organ 4 I instancji może ponowne rozpatrzeć daną sprawę, a mając także na uwadze, że powody ponownego rozpatrzenia mają charakter wyłącznie błędów proceduralnych, to nie sposób jest uznać, że członkowie tego organu mogą podlegać w realiach omawianej sprawy wyłączeni na podstawie art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust 1 p.w. stwierdziła, że Rada Dyscypliny trafnie wskazała, że podczas posiedzeń Rady dyskusje dotyczyły zarówno jakości osiągnięcia oraz jakości dorobku naukowego. W toku dyskusji na obu posiedzeniach, Rada Dyscypliny Nauki uznała, że biorąc pod uwagę dorobek naukowy poza osiągnięciem, kandydat nie wykazuje się istotną aktywnością naukową, a więc nie są spełnione wymagania określone w art. 16 ust. 1 u.s.n., stawiane kandydatom ubiegającym się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Zarzut skarżącego należy więc uznać za chybiony. Zaznaczyła, że organ I instancji nie powołał się na nieprzewidzianie w ustawie kryteria oceny - nie zostały one w żadnej formie przez organ ten przyjęte. Nie sposób jest też twierdzić, że rekomendacje Rady Wydziału Lekarskiego sprzed 2020 r., stanowiły podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim z treści uchwały organu I instancji nie wynika, aby organ I instancji przyjął rekomendacje te za wiążące. Nie zostały one przytoczone jako podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia. Sama okoliczność, ze organ I instancji rozważał opinie innego organu (Rady Wydziału Lekarskiego) co do rozumienia i definiowania pojęcia "istotna aktywność naukowa" nie daje podstaw do uznania, że przyjęte zostały kryteria, czy też przesłanki, które nie występują w przepisach ustawy. Także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., został uznany za niezasadny. W tym zakresie powołując się na opinię powołanego recenzenta wskazano, iż jedna z publikacji podanych do cyklu publikacji, brana pod uwagę jako osiągnięcie naukowe (praca autorstwa: M. P, M. M, P. M, M. M, B. P, S. M, K. M, N. M, B. A. Q. . Obes Surg. 2015 Sep;25(9): 1703-10), nie powinna zostać podana przez skarżącego jako ważny (posiadający najwyższy z cyklu prac współczynnik wpływu) i cechujący się dominującym wkładem jego pracy składnik osiągnięcia naukowego w postępowaniu habilitacyjnym. Zasady te są ujęte w dokumencie Akademicki Kodeks Wartości, przyjętym na posiedzeniu Senatu 5 Uniwersytetu J. w dniu [...] czerwca 2003 r. Praca powyższa jest publikacją wyników osiągniętych w przewodzie doktorskim przez lek. P. M. pod promotorstwem pomocniczym skarżącego. Uzyskane wyniki analizy stały się podstawą do uzyskania przez lek. P. M. stopnia doktora nauk medycznych i nie mogą być użyte powtórnie jako istotny element osiągnięcia naukowego w postępowaniu habilitacyjnym, niezależnie od procentowego wkładu skarżącego jako promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim lek P. M. . Brak tej pracy w cyklu publikacji powoduje, że cykl publikacji nie spełnia wymogów prawnych stawianych przed kandydatem w postępowaniu habilitacyjnym. Podniosła, że członkowie komisji habilitacyjnej, a przede wszystkim recenzenci, nie mieli wglądu w repozytorium prac doktorskich, które nie było wówczas jeszcze dostępne. Recenzje w postępowaniu habilitacyjnym napisane zostały zgodnie z dostępną recenzentom wiedzą, ale nie ze stanem faktycznym. Podobnie ostateczna decyzja komisji habilitacyjnej będąca w pełni zgodna z prawem, została oparta na niepełnych danych faktycznych. Z tego względu Rada Wydziału Lekarskiego, potem przekształcona w Radę Dyscypliny Nauki Medyczne, mając pełną wiedzę opartą na faktycznych danych podjęła decyzję w dwóch głosowaniach o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Rada Doskonałości Naukowej podała, że analiza przeprowadzona w listopadzie i w grudniu 2022 r. przez członków Rady Dyscypliny Nauk Medycznych dotyczyła pracy doktorskiej prof. P. M. i artykułu zgłoszonego przez skarżącego jako osiągnięcie naukowe. Wykazała ona, że prace obie są tożsame, zatem nie można tutaj mówić o domniemanym podobieństwie obu prac. Jest to ta sama praca co praca doktorska dr P. M. , tylko przetłumaczona na język angielski i skrócona dla potrzeb publikacji w czasopiśmie naukowym. W omawianej sytuacji mamy do czynienia z użyciem tej samej grupy badanej, tej samej metodyki i tych samych wyników w postępowaniu na stopień doktora nauk medycznych i stopień doktora habilitowanego. Zdaniem Rady Doskonałości Naukowej, nie podważając wartości ww. publikacji, powstałej na podstawie doktoratu, jako osiągnięcia naukowego i jego wkładu w rozwój dyscypliny trudno uznać, że jest to osiągnięcie, w którym widać wiodącą rolę skarżącego, a taka była oczekiwana w zakresie dorobku w szczególności jednotematycznego cyklu publikacji stanowiącego rozprawę habilitacyjną. Publikacja ta oczywiście zalicza się do pozostałego dorobku 6 naukowego skarżącego, jednak jak zauważył recenzent dr hab. M. S. , (protokół z posiedzenia Rady Dyscypliny Nauki medyczne 12 marca 2024 r.) "jeżeli ta publikacja wiodąca nie mogła by być włączona do dzieła habilitanta, to cały cykl bardzo traci na wartości". Drugi z recenzentów - prof. dr hab. G. W. , na którą powołał się skarżący w odwołaniu stwierdził, że "gdyby opierał się na kryteriach i na tej wiedzy, którą miał w 2016 r., oceniając zarówno osiągnięcie, jak i dorobek naukowy, to podtrzymałby to zdanie, które miał. Natomiast nowa okoliczność, o której nie wiedział, czyli publikacja numer 3 z osiągnięcia, z największym wskaźnikiem impact factor, gdzie pierwszym autorem jest Pan Profesor P. M. , zmienia postać rzeczy". Rada Doskonałości naukowej stwierdziła, że nawet gdyby uznać że organ I instancji niewystarczająco uzasadnił jak poczynione ustalenie wpływa na ocenę spełnienia przesłanki posiadania przez skarżącego osiągnięcia naukowego stanowiącego znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny, nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż organ I instancji w sposób jednoznaczny ocenił, że w sprawie nie wykazano się istotną aktywnością naukową. Podkreśliła, że dla możliwości nadania stopnia doktora habilitowanego konieczne jest kumulatywne spełnienia przesłanek warunkujących nadanie tego stopnia. W konsekwencji brak spełnienia chociażby jednej z nich powoduje, że organ I instancji nie mógł nadać tego stopnia, niezależnie od oceny spełnienia pozostałych przesłanek. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie wraz poprzedzając ją uchwałą Rady Dyscypliny z 12 marca 2024 r. i przekazanie sprawy do rozpoznania innemu podmiotowi habilitującemu niż Rada Dyscypliny Nauki Medyczne Uniwersytetu J. . |Jednocześnie zwrócił się o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 § 2 k.p.a. w zw. z art. 26 § 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., polegające na zlekceważeniu podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji - Rady Dyscypliny z 12 marca 2024 r. okoliczności ujawnionych w dotychczasowym toku postępowania, wskazujących na utratę przymiotu bezstronności i obiektywizmu przez osoby wchodzące w skład tego organu, które jako członkowie Rady Wydziału Lekarskiego UJ brały udział w wydaniu wcześniejszej uchwały odmawiającej nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego, tj. uchwały Rady Wydziału Lekarskiego UJ z 15 listopada 2018 r., które uzasadniały konieczność wyłączenia tych osób od rozstrzygnięcia sprawy, co jednak w postępowaniu przed Radą Dyscypliny nie nastąpiło; wobec tego konieczne stało się uchylenie uchwały organu I instancji, a ponieważ wyłączenie ww. osób najprawdopodobniej doprowadziłoby do niemożliwości podjęcia uchwały przez ów organ z powodu braku wymaganego quorum, niezbędne stałoby się sięgnięcie po unormowanie wynikające z art. 27 § 2 k.p.a. w zw. z art. 26 § 2 k.p.a., umożliwiające Radzie Doskonałości Naukowej, jako organowi wyższego stopnia względem Rady Dyscypliny, wyznaczenie do rozpatrzenia sprawy innego podległego sobie organu, posiadającego uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego - czego jednak bezzasadnie zaniechano, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., polegającą na wadliwej ocenie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, objawiającej się przyjęciem nieuprawnionego założenia, że jako osiągnięcie w rozumieniu art. 16 ust. 2 pkt 3 u.s.n. nie może być uznana publikacja oparta o wyniki badań, które zostały już wykorzystane w przewodzie doktorskim innej osoby, mimo że w toku postępowania nie zostało w żaden sposób zakwestionowane oświadczenie habilitanta o jego znacznym wkładzie w przygotowanie badań stanowiących podstawę tej publikacji, a ani przepisy powszechnie obowiązującego prawa, ani przywoływany przez organ Akademicki Kodeks Wartości, statuujący zasadę samodzielności, nie pozbawiają naukowca prawa do powoływania się w procedurze habilitacyjnej na wyniki własnych badań, art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., polegającą na bezkrytycznym zaakceptowaniu przez organ stanowiska Rady Dyscypliny i zanegowaniu faktu, że w toku postępowania przed organem I instancji nie została dokonana należyta ocena spełnienia ustawowych kryteriów nadania stopnia doktora habilitowanego w postaci osiągnięć naukowych stanowiących znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, z uwzględnieniem faktu wykazywania się istotną aktywnością naukową, dydaktyczną i organizatorską, co połączono z jednoczesnym przyjęciem poza ustawowych, gdyż nie przewidzianych w przepisach prawa, przesłanek, które zgodnie z treścią uzasadnienia zaważyły na decyzji Rady, w postaci kryteriów ilościowych tj. legitymowania się minimalną liczbą publikacji naukowych o określonej punktacji, przy pominięciu oceny merytorycznej treści opracowań wskazanych we wniosku habilitacyjnym i wpływu tych publikacji na rozwój nauk medycznych. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontroli Sądu poddana została decyzja Rada Doskonałości Naukowej z 24 lutego 2025 r., utrzymująca w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Nauki medyczne Uniwersytetu J. w K. z [...] marca 2024 r. o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. Powyższa decyzja zakończyła postępowanie habilitacyjne skarżącego, zainicjowane jego wnioskiem z 10 listopada 2015 r. (wpływ do organu 25 listopada 2015 r.). Tym samym w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Stosownie bowiem do art. 179 ust. 1 p.w., ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Powyższe uzasadniało zastosowanie do przedmiotowego wniosku przepisów dotychczasowych, a więc ustawy o stopniach naukowych, jednakże z zastrzeżeniem, że od 1 stycznia 2021 r. w. prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wstąpiła Rada Doskonałości Naukowej (art. 179 ust. 10 p.w.). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest kolejną decyzją wydaną w sprawie, która poddana została kontroli sądowej. Wcześniejsze wydane decyzje, tj. Centralnej Komisji do spraw stopni i tytułów z 30 maja 2017 r., oraz z 29 kwietnia 2020 r. były uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odpowiednio wyrokami z 5 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1275/17 oraz z 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2518/20. W pierwszym z wyroków Sąd zwrócił uwagę, że Centralna Komisja przedmiotem rozpatrzenia uczyniła dwie uchwały Rady Wydziału, co jest niedopuszczalne, albowiem uchwała organu I instancji może być jedynie jedna i tylko ona może być przedmiotem odwołania oraz przedmiotem rozpatrzenia przez Centralną Komisję. Podniósł przy tym, że Centralna Komisja w ogóle nie odniosła się do faktu "dwóch uchwał" i nie wyeliminowała zbędnej z obrotu prawnego. Stwierdził jednocześnie, że istnieją także istotne wątpliwości co do sformułowania pytania, które zostało poddane głosowaniu przy podejmowaniu uchwały - brak jest przy tym także protokołu. W drugim zaś wyroku Sąd uznał, że z treści zaskarżonej wówczas decyzji nie wynikają przesłanki, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu jak również nie odniesiono się w niej do zarzutów zawartych w odwołaniu. Przy czym choć w sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy, organ odwoławczy nie rozpatrzył go w sposób należyty w kontekście przesłanek z art. 16 u.s.n. (zwrócono uwagę na trzy pozytywne opinie) i w ten sposób naruszył zasadę prawdy materialnej, oraz zasadę zaufania do organów administracyjnych i zasadę przekonywania. Zdaniem Sądu zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie narusza wytycznych zawartych w powyższych wyrokach. Niewątpliwie bowiem wynikają z niej przesłanki, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu, przy jednoczesnym szczegółowym odniesieniu się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu od uchwały Rady Dyscypliny Nauki medyczne Uniwersytetu J. w K. z [...] marca 2024 r. Materiał dowodowy został przy tym rozpatrzony w sposób dostateczny. Przede wszystkim w niniejszej sprawie zostało dostatecznie wyjaśnione dlaczego pomimo trzech pozytywnych opinii - prof. G. W. , prof. dr hab. J. D. oraz dr hab. M. S. organy uznały, że skarżący nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 16 u.s.n. W tym zakresie zaznaczenia wymaga, że Rada Doskonałości Naukowej jak i Rada Wydziału nie były związane opiniami powołanych recenzentów, co oznacza, że także przy pozytywnych opiniach, mogły 10 stwierdzić, że skarżący nie spełnia warunku wybitności osiągnięć naukowych i miały prawo w głosowaniu podjąć negatywną uchwałę, co do nadania skarżącemu tytułu na stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jednakże z ich rozstrzygnięć winno wynikać jakimi motywami kierowały się przy ich wydawaniu/podejmowaniu. Należy mieć przy tym także na uwadze, iż w toku niniejszego postępowania decyzje/uchwały podejmowane są w głosowaniu tajnym. Okoliczność ta uniemożliwia zaś sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia, odpowiadającego w pełni wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na posiedzeniu z 12 marca 2024 r. członkowie Rady wysłuchali stanowisk 2 recenzentów, którzy wydali pozytywne opinie, tj. prof. dr hab. G. W. oraz prof. dr hab. M. S. . Jak z nich wynika, nie mieli oni wiedzy, że praca załączona do osiągnięcia naukowego przez skarżącego (M. P, M. M, P. M, M. M, B. P, S. M, K. M, N. M, B. A. O. . Obes Surg. 2015 Sep;25(9): 1703-10 - praca uznana za wiodącą całego cyklu prac skarżącego - posiadała najwyższy współczynnik wpływu), jest zbieżna z pracą naukową, stanowiącą wcześniej podstawę uzyskania stopnia doktora nauk medycznych przed dr P. M. w 2014 r. (pt. "Jakość życia chorych po operacyjnym leczeniu otyłości olbrzymiej"). Recenzent dr hab. M. S. podał, że jeżeli powyższa "publikacja wiodąca nie mogła by być włączona do dzieła habilitanta, to cały cykl bardzo traci na wartości". Recenzent prof. dr hab. G. W. , stwierdził zaś, że gdyby opierał się na kryteriach i na tej wiedzy, którą miał w 2016 r., oceniając zarówno osiągnięcie, jak i dorobek naukowy, to podtrzymałby to zdanie, które miał. Natomiast nowa ww. okoliczność odnosząca się do powyższej publikacji, o której nie wiedział, zmienia postać rzeczy. Rada Doskonałości Naukowej wskazując m.in. na powyższe stwierdziła, że nie podważając wartości ww. publikacji, powstałej na podstawie doktoratu, jako osiągnięcia naukowego i jego wkładu w rozwój dyscypliny trudno uznać, że jest to osiągnięcie, w którym widać wiodącą rolę skarżącego, a takie było oczekiwanie w zakresie dorobku w szczególności jednotematycznego cyklu publikacji stanowiącego rozprawę habilitacyjną (zaznaczenia wymaga, że kwestia braku wiedzy recenzentów o ww. okoliczności była także podnoszona podczas podejmowania wcześniejszych uchwał i decyzji, co wynika m.in. z 13 grudnia 2022 r.). Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Rada Doskonałości Naukowej w niniejszej sprawie wskazała, dlaczego pomimo pozytywnych opinii recenzentów, dokonała odmiennej oceny wniosku skarżącego o nadanie przedmiotowego stopnia naukowego. Przed dalszą oceną zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania administracyjnego sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami obu instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych (por. wyroki NSA z: 23 kwietnia 2025 r., III OSK 410/22; 25 września 2024 r., III OSK 4762/21; 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10). Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że wedle art. 29 ust. 1 zd. 1 u.s.n., w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postpowania administracyjnego w sprawach o nadanie stopnia naukowego ma ścisły związek ze specyfiką postępowań poprzedzających podejmowanie przez właściwe jednostki organizacyjne uchwał w tych sprawach. Zawartą w art. 29 ust. 1 u.s.n. zasadę należy rozumieć w ten sposób, że w omawianych sprawach przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie tylko w kwestiach nieuregulowanych w ustawie o stopniach naukowych i jest to tylko zastosowanie odpowiednie (J.P. T. , Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych wybrane zagadnienia, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6/2011, s. 19; wyrok NSA z 8 listopada 2024 r" III OSK 4927/21). W tych postępowaniach nie mają zastosowania ogólne zasady dotyczące postępowania dowodowego, w szczególności obowiązek w wyczerpujący sposób zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tego rodzaju sprawach materiał 12 dowodowy jest ograniczony do sporządzonych recenzji, oceny dorobku naukowego osoby zainteresowanej, oceny sporządzenia protokołów z egzaminów doktorskich i obrony pracy doktorskiej. W ocenie Sądu podjęta przez Radę Dyscypliny Nauki medyczne Uniwersytetu J. w K. uchwała z [...] marca 2024 r. nie narusza trybu ustawowego. Podjęcie uchwały zostało poprzedzone analizą materiałów przedstawionych przez skarżącego, jak i recenzji oraz opinii Komisji habilitacyjnej. W ich oparciu odmówiono nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego we wskazanej przez niego dziedzinie. Także przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przez Radę Doskonałości Naukowej nie zostały naruszone wymogi stawiane przez ustawodawcę. Nie można zgodzić się ze skarżącym aby w niniejszej sprawie zostały naruszone przypisy art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 § 2 k.p.a. w zw. z art. 26 § 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., z uwagi iż przy wydawaniu uchwały z 12 marca 2024 r. brały udział osoby, które jako członkowie Rady Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu J. – C. brały udział w wydaniu wcześniejszej uchwały odmawiającej nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego, tj. uchwały z 15 listopada 2018 r. Zdaniem skarżącego utraciły one przymiot bezstronności i obiektywizmu bowiem przy uchwaleniu uchwały z 15 listopada 2018 r. nie kierowały się przesłankami określonymi w art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., lecz wyłącznie kryterium pozamerytorycznym, tj. faktem wszczęcia wobec niego postępowania karnego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że art. 24 § 3 k.p.a. ma charakter gwarancyjny i służy zapewnieniu bezstronnego wykonywania czynności w postępowaniu administracyjnym. Stanowi gwarancję bezstronnego załatwiania spraw administracyjnych poprzez odsunięcie od załatwiania sprawy takiego pracownika, który jest powiązany z jedną ze stron albo który z innego powodu jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy w określony sposób. Jego istotą jest eliminacja nawet jedynie potencjalnych wątpliwości co do braku bezstronności pracownika organu. Dla zastosowania art. 24 § 3 k.p.a. wystarczy więc uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących wywoływać wątpliwość co do bezstronności, a nie okoliczności powodujących stronniczość. Wystarczy zatem, że z uwagi na konkretną okoliczność nie jest pewne i jasne, czy dana czynność procesowa zostanie wykonana w sposób bezstronny (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 7 marca 2012 r., II SA/Bd 47/12). Przepis ten niewątpliwie może także mieć zastosowanie w zakresie wyłączenia członka rady. Jednakże nie może służyć "wyłączeniu" z postępowania członków rady jedynie z uwagi, iż brali oni wcześniej udział w wydaniu uchylonej uprzednio w postępowaniu uchwały i negatywnie wówczas ocenili możliwość nadania skarżącemu przedmiotowego stopnia naukowego. Błędnie w tym zakresie podnosi skarżący, iż te samy osoby rozpoznając ponownie sprawę, kierowały się przez pryzmat tych samych pozamerycznych okoliczności, które zostały już przez nie uznane za wystarczające dla negatywnego rozpatrzenia jego wniosku (str. 15 skargi). Analiza uchwały z 12 marca 2024 r. jak i protokołów z posiedzenia z tego dnia nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotem rozważań jak i podstawą do wydania ww. uchwały stanowiły nie wskazywane przez skarżącego kwestie pozamerytoryczne (fakt wszczęcia wobec niego postępowania karnego), ale bezsporne ustalenie, iż wskazywana przez niego praca wiodąca całego cyklu prac (mająca największy impact factor), jest tożsama z pracą doktorską dr P. M. z 2014 r., z tym zastrzeżeniem, że została przetłumaczona na język angielski i skrócona dla potrzeb publikacji w czasopiśmie naukowym. Oceniano także dorobek naukowy skarżącego. Tym samym uznać należy, że zastrzeżenia skarżącego co do bezstronności członków Rady wynikało jedynie z jego subiektywnego przekonania. Podnieść należy, że członkiem Rady, który winien zostać wyłączeniu, niewątpliwie był P. M. . Jak wynika zaś z akt sprawy, z uwagi na konflikt interesów, nie brał on udziału w podejmowaniu uchwały z 12 marca 2024 r. Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że uchwała Rady Dyscypliny Nauki medyczne Uniwersytetu J. w K. z 12 marca 2024 r. została podjęta w wyniku przekazania tej Radzie (z przyczyn jedynie formalnych) sprawy do ponownego rozpoznania przez Radę Doskonałości Naukowej decyzją z 27 listopada 2023 r. (10 stycznia 2024 r.). Jak wynika natomiast z art. 21 ust. 2 u.s.n. Rada Doskonałości Naukowej, uchylając wcześniejszą uchwałę, mogła przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia innej jednostce organizacyjnej. Skarżący zaś nie zaskarżył ww. decyzji w tym zakresie, tak więc nie zakwestionował wówczas 14 możliwości rozpatrzenia sprawy przez Radę Dyscypliny Nauki Uniwersytetu J. w K. . Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżący składał wniosek o wyłączenie tych członków Rady, którzy brali udział we wcześniejszych wydanych uchwałach. W tych okolicznościach ww. zarzut uznać należy za bezzasadny. Za niezasadny uznać także należy zarzut skarżącego co do naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., przez wadliwą ocenę zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, objawiającej się przyjęciem nieuprawnionego założenia, że jako osiągnięcie w rozumieniu art. 16 ust. 2 pkt 3 u.s.n. nie może być uznana publikacja oparta o wyniki badań, które zostały już wykorzystane w przewodzie doktorskim innej osoby. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący we wniosku jako osiągnięcie naukowe przedstawił cykl 4 publikacji oryginalnych pod wspólnym tytułem "Badania nad wybranymi aspektami chirurgii metabolicznej", opublikowanych w 2015 r., w których jest pierwszym autorem w trzech, zaś drugim autorem w jednej pracy. Zostały one wydane w czasopismach znajdujących się na tzw. liście filadelfijskiej (Journal Citation Reports, JCR) o sumarycznym współczynniku oddziaływania (Impaci Factor) ok. 5,3. Pozostała część jego dorobku naukowego obejmuje ogólnie 64 publikacje: 41 prac oryginalnych (19 z listy JCR), 7 opisów przypadków, 16 prac poglądowych (w czasopismach spoza listy JCR). Ogółem jest on pierwszym współautorem w 5 pracach (wszystkie publikacje z wyjątkiem jednej opublikowane są w czasopismach spoza listy JCR; dwie z nich powstały po uzyskaniu stopnia naukowego doktora, z tego jedna praca opublikowana jest w czasopiśmie z listy JCR). Jak już powyżej wskazano, w niniejszej sprawie organy uznały, iż jedna z ww. cyklu 4 publikacji skarżącego (posiadająca najwyższy z cyklu prac współczynnik wpływu), brana pod uwagę jako osiągnięcie naukowe (praca autorstwa: M. P, M. M, P. M, M. M, B. P, S. M, K. M, N. M, B. A. O. . Obes Surg. 2015 Sep;25(9): 1703-10), nie powinna zostać podana przez skarżącego jako ważny i cechujący się dominującym wkładem jego pracy składnik osiągnięcia naukowego w postępowaniu habilitacyjnym. Ustalono (co nie jest kwestionowane przez skarżącego), że praca powyższa jest publikacją wyników osiągniętych w przewodzie doktorskim przez lek. P. M. (w rozprawie doktorskiej pt. "Jakość życia chorych po operacyjnym leczeniu otyłości olbrzymiej" 2014 r.) - pod promotorstwem pomocniczym skarżącego - (tożsame są metodologia, wynika badań jak również wykresy, grupy i tabele). Wprawdzie, jak słusznie zwrócił uwagę skarżący, w niniejszej sprawie nie zakwestionowano jego udziału w badaniach, jednakże za zasadne uznać należy przyjęcie przez organy, iż deklarowany przez niego w autoreferacie 70% wkład w powstanie powyższej publikacji, tożsamej pod względem wyników z wcześniejszą pracą doktorską P. M. , stoi w sprzeczności z zakładaną w przewodach doktorskich wiodącą rolą doktoranta w uzyskaniu i opracowaniu wyników stanowiących podstawę rozprawy doktorskiej. Na marginesie wskazania wymaga, że powyższe nie wypełnia niewątpliwie kryterium samodzielności, o którym mowa w pkt 8 Akademickiego Kodeksu Wartości, przyjętego na posiedzeniu Senatu Uniwersytetu J. w dniu 25 czerwca 2003 r. W tych okoliczność nie można przyjąć aby ww. publikacja mogła być włączona do powyższego cyklu publikacji świadczącym o istotnym wpływie skarżącego na rozwój nauki. Podstawą do zakwestionowania wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć nie mógł także stanowić zarzut skarżącego co do naruszenia art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 p.w., polegającą na bezkrytycznym zaakceptowaniu przez organ stanowiska Rady Dyscypliny i zanegowaniu faktu, że w toku postępowania przed organem I instancji nie została dokonana należyta ocena spełnienia ustawowych kryteriów nadania stopnia doktora habilitowanego w postaci osiągnięć naukowych stanowiących znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, z uwzględnieniem faktu wykazywania się istotną aktywnością naukową, dydaktyczną i organizatorską. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.s.n. do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Wedle zaś art. 16 ust. 2 u.s.n. osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić: dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Z powyższych przepisów wynika, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, muszą stanowić "znaczny" wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz że kandydat musi wykazać się "istotną" aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności podjęcia uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. W niniejszej Rada Doskonałości Naukowej zgodziła się z organem I instancji, iż osiągnięcia naukowe skarżącego nie stanowią "znacznego wkładu w rozwój dyscypliny". Z uwagi bowiem na powyższe wyłączenie z osiągnięcia ww. wiodącej pracy, pt. Ouality oflife after bariatric surgery, nie spełnia ono wymogów do nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Trzy pozostałe prace z cyklu sumarycznie nie spełniają kryterium impact factor. Jak już powyżej wskazano, recenzent dr hab. M. S. wskazał, że wyłączenie z publikacji powyższej pracy wiodącej skutkuje, że "cały cykl bardzo traci na wartości". Już zatem tylko ta okoliczność stanowiła podstawę do podjęcia uchwały o odmowie nadania skarżącemu przedmiotowego tytułu. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego, iż w niniejszej sprawie zostały przyjęte nieprzewidziane przez ustawę kryteria oceny wniosku o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, w postaci legitymowania się określoną, minimalną liczbą publikacji, podać należy, że w niniejszej sprawie organy uznały, że dorobek naukowy poza "osiągnięciem" powinien obejmować min. 5 prac (większość z tzw. listy A MNiSW), w których kandydat jest głównym (pierwszym lub ostatnim) autorem. Powyższe wymagania wynikają z ówczesnych rekomendowanych kryterii 17 Rady Wydziału Lekarskiego w postępowaniach habilitacyjnych. W ocenie Sądu uwzględnienie w niniejszym postępowaniu tych ogólnych kryteriów w żaden sposób nie może świadczyć o naruszeniu przez organ art. 16 u.s.n. Tym bardziej, że z protokołu obrad z 12 marca 2024 r. (jak i z protokołu z 2022 r.) wynika, że w niniejszej sprawie dokonana ocena odnosiła się nie tylko do ilości przedstawionych w tym zakresie prac (w niniejszej sprawie była to 1 praca) ale także do wartości czasopisma w której praca została opublikowana. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze uznać należy, że w niniejszej sprawie postępowanie o nadanie skarżącemu stopnia doktora habilitowanego prowadzone było zgodnie z przepisami o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule, jak również nie doszło do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie, w jakim miały one zastosowanie. Analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż organ nie naruszył prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. ----------------------- Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 # # Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 # # Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 # Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 # # Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1564/25 # #