VII SA/Wa 1613/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2013 r., znak: [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej zwanej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].03.2013r., znak: [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie przed organami administracyjnymi miało następujący przebieg: J. P. w piśmie złożonym do Wojewody [...] w dniu 24.08.2010 r. zawarł wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2010 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. [...], pozwolenia na budowę budynku pensjonatu "[...]" z garażem podziemnym, wraz z przebudową linii kablowych średniego i niskiego napięcia oraz budowę przyłącza kablowego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...] gm. [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], odmówił wszczęcia wnioskowanego postępowania wskazując, że J. P. nie posiada przymiotu strony. Wnioskodawca złożył odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak; [...]. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w analizie projektu budowlanego zatwierdzonego przedmiotową decyzją pominięto warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego z § 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i nie sprawdzono czy mogą one stanowić podstawę do przyznania wnioskodawcy przymiotu strony. Na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła firma [...] Sp. z o.o. w [...]. Sąd wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 318/11, skargę oddalił. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...].10.2011 r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazując, że J. P. nie posiada przymiotu strony. W postanowieniu szczegółowo omówiono przepisy warunków technicznych, które mogą stanowić podstawę do przyznania wnioskodawcy tego statusu. Wnioskodawca złożył zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., znak; [...], orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia wojewody. Na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. P.. Sąd wyrokiem z dnia 27 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 567/12, uchylił postanowienie organu odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego podanie nie jest oczywisty i organ w celu ustalenia tego przymiotu musi podjąć czynności, w szczególności dokonać stosownych analiz czy wyjaśnień, to wówczas konieczne jest wszczęcie postępowania nieważnościowego, co daje możliwość szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy. Taką procedurę zalecił sąd w omawianej sprawie. W przypadku ustalenia po wszczęciu postępowania nieważnościowego, iż skarżący nie posiada przymiotu strony zdaniem sądu organ winien rozważyć zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. Wojewoda [...] pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., zawiadomił o wszczęciu na wniosek J. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]. J. P. w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r. wniósł na zasadzie art. 75 § 1 k.p.a. o dopuszczenie jako dowodu w sprawie: opinii mgr inż. arch. B. K. w sprawie lokalizacji i technologii wykonania ścian oporowych zabezpieczających wykop pod budynek pensjonatu na działce nr [...], swojego pisma z dnia 19 listopada 2012 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], odpowiedzi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 10 grudnia 2012 r., znak: [...], oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 567/12. Wnioskodawca w dniu 21 lutego 2013 r. uzupełnił akta o "Opinię urbanistyczno-architektoniczną w sprawie określenia wpływu realizacji budynku mieszkalno-pensjonatowego p.n. "Pensjonat [...]" w [...] (dz. nr [...]) na warunki i ograniczenia użytkowania działki przy ul. [...] nr [...]" oraz "Uwagi do projektu budowlanego Pensjonatu "[...]" przewidzianego do realizacji na działce nr [...] w [...]" autorstwa arch. B. K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].03.2013 r., znak: [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył przedmiotowe postępowanie. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. P.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2013 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne: J. P. jest właścicielem działki o nr ew. [...] (odpis z księgi wieczystej), sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną o nr ew. [...]. Na działce wnioskodawcy znajduje się budynek usytuowany w odległości od 2,32m do 2,5m od granicy działki inwestycyjnej. Zgodnie z projektem budowlanym, na działce nr [...] istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny (znajdujący się w odległości 2,5m od granicy z działka nr [...]), zwrócony jest w stronę projektowanego budynku ścianą pełną bez otworów. Ściana ta spełnia warunki dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 240, przy wymaganej REI 120. W dachu budynku od strony zachodniej znajdują się otwory okienne, których usytuowanie umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku na działce nr [...], bowiem miedzy ramionami kąta 600 wyznaczonego w płaszczyćnie poziomej z wierzchołkiem znajdującym się w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduję się obiekt prześłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Projektowany budynek znajduję się w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. W dalszej kolejnosci organ wskazał, że usytuowanie projektowanego budynek jest zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) oraz § 271 ust. 10 w/w rozporządzenia. Organ stwierdził również, że z uwagi na to, iż ściana budynku na działce nr [...], skierowana w stronę projektowanego budynku nie posiada otworów okiennych, ewentualne ograniczenie w zagospodarowaniu działki nr [...] nie wynika z § 13 w/w rozporządzenia dotyczącego naturalnego oświetlenia. Ponadto, mając na uwadze treść wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jak również decyzji o pozwoleniu na budowę, organ ustalił, że inwestycja obejmuje budowę przedmiotowego budynku z garażem podziemnym oraz przebudowę linii kablowych średniego i niskiego napięcia oraz budową przyłącza kablowego - projektowanych poza działką skarżącego, nie dotyczy zaś budowy przyłączy wodno-kanalizacyjnego i gazowego. Organ wskazał, że przyłącza wodno-kanalizacyjne i gazowe zostały naniesione na projekt zagospodarowania terenu nie przesądza, że są objęte pozwoleniem na budowę. Wskazane obiekty stanowią bowiem elementy wymagane do określenia na projekcie zagospodarowania terenu zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120 poz. 1133 z późn. zm.). Należy zauważyć również, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) budowa przyłączy: elektroenergetycznych. wodociągowych. kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych należy do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do art. 31 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia nie wymaga rozbiórka obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki. Wobec powyższego stwierdzić należy, że budowa (przebudowa) przyłączy wodnokanalizacyjnego i gazowego pozostaje poza przedmiotem postępowania administracyjnego, natomiast przebudowa linii kablowych średniego i niskiego napięcia oraz budową przyłącza kablowego, objęta spornym pozwoleniem na budowę, nie ingeruje w działkę skarżącego. Nie można zatem z faktu ich realizacji wywodzić interesu prawnego w rozumieniu ary 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Organ odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących naruszenia art. 75 ust. 1, 80, 84 k.p.a. wskazał, że są one bezzasadne. Decyzja Wojewody [...] zostało wydana w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego. Kwestia usytuowania w dachu otworów okiennych od strony zachodniej pozostaje bez wpływu na ocenę interesu prawnego J. P. mając na uwadze treść przywołanych przepisów § 12, § 13, § 271-273 w/w rozporządzenia. Z analizy zacieniania (rys. l/U) wynika, że budynek został zaprojektowany w sposób umożliwiający naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku na działce nr [...], bowiem między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Organ wskazał również, że z dokumentacji nie wynika także, aby w związku z powstaniem inwestycji dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu skierowania ich na teren sąsiedniej, nieruchomości, należącej do J. P.. Projekt budowlany nie przewiduje również likwidacji rowu melioracyjnego, o którym mowa w opinii arch. B. K.. Wbrew twierdzeniu zawartemu w odwołaniu i załączonej opinii arch. B. K., w projekcie budowlanym zawarto informacje dotyczące ochrony przeciwpożarowej (punkt 10 - warunki ochrony przeciwpożarowej). Jednocześnie na planie zagospodarowania znajduje się pieczątka rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. G. Z. potwierdzająca zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. P. (dalej zwany skarżącym), zaskarżonej decyzji zarzucając: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 28 § 2 p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy, nieruchomości skarżącego, jako sąsiadujące z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja z zasady znajdują się w obszarze oddziaływania tej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, b) § 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 z póź.zmian.), poprzez ich zastosowanie w sytuacji gdy nie stanowią one lex specialis w stosunku do § 12 cyt.rozporządzenia, a ich ewentualna zgodność ze stanem faktycznym nie może eliminować dyspozycji § 4 i 5 § 12 cyt. rozporządzenia. II. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie: a) rażące naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, mimo treści art.158 § 1 k.p.a., stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 61a § 1 k.p.a., b) rażące naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. albowiem ranga podniesionych w pkt. 1 i 2 zarzutów oraz wydane uprzednio w sprawie decyzje, dyskwalifikują działanie organów obu instancji jako organów działających na podstawie przepisów prawa i stojących na straży praworządności, a wydanie w tej samej sprawie najpierw decyzji, a później postanowienia na pewno nie wzbudza w uczestnikach postępowania zaufania do władzy publicznej; Skarżący podtrzymał również zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji tj.: a) rażące naruszenie art. 75 ust. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, albowiem organ I instancji zupełnie pominął takie dowody jak np. dokumentacja fotograficzna załączona do opinii Pana B. K., z której wynika, iż budynek stanowiący własność skarżącego, usytuowany na działce na działce po nr [...], posiada od strony zachodniej otwory okienne, co zupełnie przeczy ustaleniom organu I instancji, który analizę dokumentów oparł jedynie na projekcie pensjonatu "[...]"; b) art. 85 § 1 i 84 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy, materiał dowodowy w postaci projektu pensjonatu "[...]" budzi tak poważne wątpliwości, zwłaszcza w kontekście opinii sporządzonej przez B. K., to organ I instancji winien z urzędu dopuścić dowód z oględzin miejsca, na którym ma powstać projektowany pensjonat oraz działki i budynku mieszkalnego , co do istnienia bądź nie otworów okiennych od strony zachodniej, a także skoro organ nie posiada dostatecznych kompetencji z zakresu budownictwa winien wywołać opinię biegłego wyposażonego w konieczną wiedzę specjalną; c) art. 80 k.p.a., bowiem pominięcie dowodów opisanych wyżej oraz ograniczenie analizy dokumentów przez organ I instancji jedynie do dokumentacji projektowej, prowadzą do zupełnie dowolnej (a nie swobodnej) oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie; d) ust. 4 § 12 w zw. z ust.5 w/w paragrafu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 z póź.zmian.), poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy, to nie projekt (nota bene oparty na kardynalnych błędach i fałszywych założeniach faktycznych), a stan faktyczny decyduje o subsumcji w/w przepisu, przy czym stan faktyczny sprawy bez chociażby przeprowadzenia oględzin, o których mowa w pkt.2 zarzutów nie można uznać za prawidłowo ustalony, zwłaszcza że w aktach sprawy znajdują się dowody (np.zdjęcia), które wbrew twierdzeniom organów obu instancji przeczą tezie o nieistnieniu otworów okiennych; e) § 13 oraz § 271 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 z póź.zmian.), albowiem brak rzetelnych i prawidłowych ustaleń stanu faktycznego oraz ograniczenie analizy dokumentów jedynie do projektu, powodują błędne ustalenia w zakresie subsumcji w/w przepisów; W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga zasługuje na oddalenie. W niniejszej sprawie J. P. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2010 r., znak: [...], wskazując, że jest właścicielem działki sąsiadującej z działką inwestora oraz zarzucając m.in. rażące naruszenie art. 28 ust. 2 p.b. poprzez pominięcie go jako strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie w rozumieniu procesowym. Konsekwencją rozpoznania nowej sprawy jest konieczność ponownego ustalenia kręgu stron postępowania. Zgodnie bowiem z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie o stwierdzenie nieważności może być uruchomione tylko na żądanie strony lub z urzędu. Przechodząc do analizy, czy wnioskodawca jest legitymowany do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 r., wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 28 ust. 2 p.b., stanowiący przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. Taki pogląd został również wyrażony w wyroku Naczlenego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08, który wskazał, że ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06 i z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1058/07). Zgodnie z powyższym przepisem stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 p.b. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Podkreślenia wymaga fakt, iż w świetle art. 28 ust. 2 p.b. nie wystarczy samo przekonanie właściciela danej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnić bowiem trzeba, że przez oddziaływanie obiektu, o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć takie oddziaływanie, które narusza konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, dające określonemu podmiotowi podstawę do wywodzenia własnego interesu prawnego. Jeżeli projektowana inwestycja nie powoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego, nie wykazuje sprzeczności z normami wynikającymi z przepisów Prawa budowlanego, przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska itp., to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające interes prawny innych osób i nie uzasadniają przyznania przymiotu strony. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że stanowi ona obszar oddziaływania obiektu. Przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. nie są bowiem regulacje cywilnoprawne dotyczące ochrony prawa własności oraz immisji (tak w: wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r., II OSK 1748/07). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że organy orzekające w sprawie zasadnie przyjęły, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2010 r. nie pochodzi od strony postępowania, bowiem nieruchomość należąca do osoby składającej wniosek nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Projektowana inwestycja nie narusza prawa własności, nie niesie ze sobą ograniczeń wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), nie pozbawia działki należącej do wnioskodawcy dostępu do drogi publicznej ani możliwości korzystania z mediów. Organ badając usytuowanie projektowanego obiektu budowlanego prawidłowo zastosował § 12 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) – dalej zwanym "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". Zgodnie z projektem mający powstać obiekt budowlany położony jest w odległości 4 m od granicy z działką nr [...] i pozostaje w zgodzie z wskazanym powyżej przepisem. Organ wykazał również, że w niniejszej sprawie konieczna odległość między istniejącym budynkiem na działce nr [...] a projektowanym budynkiem na działce sąsiedniej jest zgodna z przepisami dotyczącymi usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Powyższe ustalenia organu nie były kwestionowane przez stronę i w ocenie Sądu są prawidłowe. Organ w sposób właściwy zweryfikował, czy usytuowanie projektowanego budynku spełnia wymagania przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 1) oraz § 57 – 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze, że projektowany obiekt budowlany pozostaje w zgodzie z wskazanymi wyżej przepisami nie stanowią one podstawy do uznania, że skarżący ma interes prawny w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2010 r. Zarzuty naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe w pełnym zakresie. Następnie w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy. W szczególności należy wskazać, że organ przyjął w swoich ustaleniach faktycznych, wbrew twierdzeniom skarżącego, że w istniejącym budynku położonym na działce nr [...] znajdują się okna dachowe od strony projektowanego budynku. Jednakże w ocenie organu powyższa okoliczność faktyczna nie stanowi podstawy do przyznania statusu strony skarżącego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem powyższy przepis nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej decyzji ani decyzji jej poprzedzającej. W świetle powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.