VII SA/Wa 1676/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zra.), zwanej dalej "kpa." i art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1016), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 15 kwietnia 2011 r. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011 r. ([...]) w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego na podstawie skargi z dnia 29 września 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia tabel wynagrodzeń Stowarzyszenia [...]. Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła w trybie art. 145a kpa skargę z dnia 29 września 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia tabel wynagrodzeń Związku [...], a które to postępowanie zakończyło się decyzją Ministra Kultury z dnia [...] maja 2000 r. W dniu 21 października 2010 r. weszła w życie ustawa zmieniająca, w której art. 3 ust. 4 ustawodawca wskazał, iż postępowania wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów w sprawach o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, umarza się. W związku z tym, iż postępowanie to nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzję z dnia [...] marca 2011 r. umorzył postępowanie. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego przez [...] Sp. z o.o. w [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto organ wskazał, że oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, dokonując wszechstronnej oceny jego znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Kierując się przytoczonymi powyżej zasadami organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4 nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych postępowania wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów w sprawach o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń oraz w sprawach o wskazanie organizacji właściwej, w rozumieniu art. 107 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i niezakończone do dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, umarza się. Przepis ten dotyczy postępowań wszczętych na podstawie dotychczasowych przepisów w sprawach o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń Związku [...]. Wniosek został złożony w dniu 29 września 2006 r. Nowelizacja ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych weszła w życie w dniu 21 października 2010 r. Postępowanie wywołane wnioskiem z dnia 29 września 2006 r. nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dlatego zdaniem organu istniały zatem podstawy do umorzenia postępowania w sprawie. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ II instancji wskazał, że z uwagi na fakt, że w postępowaniu wznowienionym badana jest istota sprawy, uznano, że przepis art. 3 ust. 4 nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych obejmuje swą dyspozycją postępowania dotyczące wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie tabel wynagrodzeń Związku [...]. Wniosek taki jest tym bardziej zasadny, że w nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych brak jest wyłączenia co do możliwości stosowania tego przepisu do trybów nadzwyczajnych, w tym do wznowienia postępowania. Stanowisko to, jak podnosi organ, potwierdza również wykładnia celowościowa przepisu art. 3 ust. 4 nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Nowelizacja wprowadziła nowy system zatwierdzania tabel wynagrodzeń. Wprowadzona została inna (w stosunku do poprzednio obowiązującego stanu prawnego) procedura zatwierdzania tabel wynagrodzeń, co skutkuje brakiem prawnej możliwości odwołania się w aktualnie obowiązującym stanie prawnym od orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego do Ministra. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych do postępowania przed Komisją Prawa Autorskiego w sprawach o zatwierdzenie przedstawionych przez organizację zbiorowego zarządzania tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem odpowiednie zastosowanie miały bowiem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Od orzeczeń Komisji wydanych w tym trybie służyło zaś odwołanie do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (art. 108 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Natomiast zgodnie z art. 1101 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w brzmieniu obowiązującym po dniu wejścia w życie nowelizacji tej ustawy, co do zasady do postępowań przed Komisją Prawa Autorskiego stosuje się przepisy kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym. Uczestnik postępowania przed Komisją, niezadowolony z orzeczenia Komisji, jest następnie uprawniony do złożenia wniosku o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń, w całości lub w części, przez sąd (art. 11014 ust. 1 ustawy o prawie autorskim lub prawach pokrewnych w brzmieniu aktualnie obowiązującym). Z powyższego wynika, jak twierdził organ, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym Minister nie uczestniczy w procesie zatwierdzania tabel wynagrodzeń. Z tych względów ustawodawca wskazał, że sprawy niezakończone przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych dotyczące zatwierdzenia tabel wynagrodzeń umarza się. A zatem, aktualnie obowiązujące przepisy prawa nie dają podstawy prawnej do prowadzenia przez Ministra sprawy dotyczącej tabel wynagrodzeń. Brak podstawy prawnej do dalszego prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy jest zaś przesłanką bezprzedmiotowości postępowania. Zdaniem organu istniały podstawy do umorzenia postępowania wszczętego na wniosek dotyczący wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń Związku [...]. Biorąc zatem pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, po ponownym wnikliwym i wyczerpującym rozpatrzeniu sprawy, organ stwierdził, że rozstrzygnięcie decyzji jest prawidłowe. Skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2012 r. wniosło [...]Sp. z o.o. w [...] wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono niezgodność z prawem, w szczególności poprzez bledną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz naruszenie przepisów kpa w powołanych w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wniósł również w piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2013 r. uczestnik postepowania Stowarzyszenie [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] dotyczy umorzenia postępowania wznowieniowego z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia tabel wynagrodzeń Stowarzyszenia [...] zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] maja 2000 r. Decyzja ta zapadła po wczesniejszych postepowaniach sądowoadministracyjnych przeprowadzonych za skargi [...] Sp. z o.o.w [...] na bezczynność organu. Wyrokiem z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 186/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznaia wniosku skarżacej z dnia 29 wrzesnia 2006 r. w termninie 2 miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocengo wyroku. Wyrokiem z dnia 7 wrzesnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1125/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 186/08. Powyższe wyroki zapadły przed wejściem w życie zmiany ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. Z 2006 r., nr 90, poz. 631) wprowadzonej ustawą z dnia 8 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o prawie autroskim i prawach pokrewnych oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zmiana ww. przepisów nastapiła z dniem 21 października 2010 r. Zatem zmiana stanu prawnego podowuje, że zarzuty skarżącej spółki dotyczące pozostawania zaskarżonego rozstrzygnięcia w opozycji do treści ww. wyroków nie znjadują uzasdadnienia w treści art. 153 ppsa. Wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z trzech podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja tego wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie w oparciu o art. 149 § 1 kpa, natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w formie postanowienia (na podstawie art. 149 § 3 kpa. Pierwszy etap – jak wskazano – obejmuje wyłącznie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia zaś organ nie ma żadnych uprawnień na tym etapie do oceny merytorycznej zasadności wznowienia oraz rozstrzygania o istocie sprawy administracyjnej. Na tym etapie organ bada przede wszystkim, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot, który posiada legitymację procesową do wystąpienia z takim żądaniem, zachowanie terminu określonego w art. 148 kpa oraz, czy wniosek o opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania administracyjnego. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest przejście organu do dwóch kolejnych etapów i właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Stanowi o tym wprost art. 149 § 2 kpa, zgodnie z którym postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na etapie badania przyczyn wznowienia organ może wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa i odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a albo –gdy stwierdzi istnienie ww. przyczyn - uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa). W związku z powyższym należy zauważyć, że postępowanie wznowieniowe stanowi specyficzny rodzaj postępowania nadzwyczajnego, który – w przeciwieństwie do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności – nie obejmuje wyłącznie weryfikacji prawidłowości decyzji dotychczasowej i ewentualnie postępowania prowadzącego do jej wydania, lecz ma charakter mieszany, weryfikacyjno-rozstrzygający. Innymi słowy, jakkolwiek pierwszy etap postępowania obejmuje wyłącznie badanie dopuszczalności wznowienia postępowania, a następnie wystąpienie jednej z przyczyn wznowienia i uchylenia decyzji dotychczasowej, to już kolejny dotyczy merytorycznego rozstrzygania o istocie sprawy. Przy czym podkreślenia wymaga, że niedopuszczalne jest oddzielanie poszczególnych etapów tego postępowania administracyjnego w ten sposób, że organ uprawniony jest do oceny czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, jednakże pozbawiony jest możliwości merytorycznego zakończenia postępowania co do jej istoty. Innymi słowy, skoro organ przyjmuje dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego to musi się liczyć z koniecznością orzekania w sprawie co do jej istoty, tym bardziej, że ewentualne zastosowanie rozstrzygnięcia określonego w art. 151 § 2 kpa ograniczone jest wyłącznie do przypadków, o których mowa w art. 146 § 1 i § 2 kpa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że nowelizacja z dnia 8 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wprowadziła całkowicie nowy system zatwierdzania tabel wynagrodzeń, w którym brak jest możliwosci orzekania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w oparciu o przepisy kpa. Zgodnie z art. 110¹ ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w brzmieniu obowiązującym po dniu wejścia w życie ww. nowelizacji do postępowań przed Komisją Prawa Autorskiego stosuje się przepisy kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym. Stosownie do treści art. 110¹4 ust. 1 ustawy oprawie autorskim lub prawach pokrewnych uczestnik postępowania przed Komisją, niezadowolony z orzeczenia Komisji, jest uprawniony do złożenia wniosku o zatwierdzenie tabeli wynagrodzeń, w całości lub w części, przez sąd powszechny. W zwiazku z powyższym w obowiązującym stanie prawnym MKiDN nie dysponuje żadnymi kompetencjami do prowadzenia postępowania w sprawie zatwierdzania tabel wynagrodzeń. Skoro zatem brak jest podstawy prawnej do dalszego prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy konieczne staje sie umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Przede wszystkim należy wskazać, że prowadzenie postępowania wnowieniowego w sprawie tabel wynagrodzeń nie może się zakończyć ewentualnym orzekaniem co do istoty sprawy ze względu na brak jakichkolwiek kompetencji organu do rozstrzygania sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Również rozstrzygnięcie wydane na podstawie art 151 § 1 pkt 1 kpa powinno być oparte na przesłankach ustawowych tj. przede wszystkim na braku przyczyny uchylenia w oparciu m. in. o art 145a kpa, co w niniejszej sprawie nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Co więcej decyzja organu w oparciu o art 151 § 1 pkt 2 kpa tj. uchylenie decyzji dotychczasowej i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy tj w sprawie zatwierdzenia tabeli wynagrodzeń dotknięta byłaby oczywistą przesłanką kwalifikowaną, o której mowa w art 156 § 1 pkt 1 kpa, powodującą nieważność takiej decyzji administracyjnej. Należy zauważyć, że organ nie miał również podstaw do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art 151 § 2 kpa, albowiem taka decyzja mogłaby zostać wydana wyłacznie przy spełnieniu przesłanki określonej w art 146 § 1 kpa lub art 146 § 2 kpa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Powyższe stanowisko korensponduje także z intencją ustawodawcy, który w przepisie przejściowym do nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych tj. art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. (Dz. U. Nr 152, poz. 1016) nakazał umorzenie postępowań wszczętych na podstawie dotychczasowych przepisów w sprawach o zatwierdzanie tabel wynagrodzeń i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Wprawdzie należy pamiętać, że innym postępowaniem jest postępowanie zwykłe prowadzone w sprawie zatwierdzenia tabel wynagrodzenia, a odrębnym postępowanie o charakterze nadzwyczajnym tj. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, niemniej jednak warto wskazać, że oba postępowania dotyczą tej samej sprawy w rozumieniu materialnoprawnym, zaś Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utracił jakiekolwiek kompetencje do orzekania w sprawach zatwierdzania tabel wynagrodzenia. Warto także w tym miejscu wskazać na orzecznictwo sądowoadministracyjne, które wskazuje na skutki zmiany właściwości rzeczowej w postępowaniu wznowieniowym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt I OW 45/10: "Zmiana przepisów o właściwości rzeczowej po wydaniu decyzji ostatecznej skutkuje przeniesieniem kompetencji w zakresie wydania rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 150 § 1 kpa w związku z art. 149 kpa na nowy organ, który zyskał swe uprawnienie wskutek zmiany przepisów" (publ. LEX nr 643353). W niniejszej sprawie podmiotem właściwym do rozstrzygania kwestii zatwierdzania tabel wynagrodzeń stał się sąd powszechny, wobec czego ustała władcza kompetencja do prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania przez organ administracji publicznej, co powinno skutkować właśnie umorzeniem postępowania administracyjnego, szczególnie biorąc pod uwagę mieszany – weryfikacyjno-rozstrzygający charakter postępowania wznowieniowego. Jednocześnie brak było podstaw do przekazania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego według właściwości, gdyż przekazanie to może zostać dokonane wyłącznie pomiędzy organami administracji publicznej. Sąd wprawdzie dostrzegł ewidentną wadliwość w działaniu organu, który nie wydał stosowanego postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, jednakże uznał, że ta wada procesowa nie może stanowić wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji MKiDN z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ppsa Sąd zobligowany jest do eliminacji zaskarżonego aktu z obrotu prawnego w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wspomniany wynik sprawy może być traktowany szeroko lub wąsko, w rozumieniu stricte procesowym. Ustalenie wadliwości polegającej na braku postanowienia wznawiającego postępowanie administracyjne może prowadzić do konkluzji, że ewentualne umorzenie postępowania powinno zostać poprzedzone skutecznym jego wszczęciem w drodze odpowiedniego postanowienia. Skoro jednak organ nie wydał takiego postanowienia pojawia się zasadnicza wątpliwość, czy ustalenie braku możliwości prowadzenia postępowania wznowieniowego powinno skutkować wydaniem innego rozstrzygnięcia. Jak wskazano wyżej w pierwszej fazie postępowania organ bada wyłącznie dopuszczalność wniosku o wznowienie kierując się zaistnieniem trzech podstawowych przesłanek tj. interesem prawnym wnioskodawcy, zachowaniem terminu określonego w art. 148 kpa oraz wystąpieniem przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu wszystkie te przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione, nie ulega bowiem wątpliwości, ze wniosek pochodził od strony, zachowała ona termin, o którym mowa w art. 148 kpa i wreszcie wniosek opierał się o właściwą i nie budzącą żadnej wątpliwości przesłankę z art. 145a kpa. W takiej sytuacji organ co do zasady zobowiązany jest wznowić postępowanie administracyjne i ocenić zasadność dalszego jego prowadzenia przy uwzględnieniu merytorycznych podstaw tego wznowienia i możliwości orzekania o istocie sprawy administracyjnej. Przyjęcie takiej interpretacji prowadzi do oczywistego wniosku, że nawet wykazanie wadliwości polegającej na konieczności wydania postanowienia o wznowieniu skutkuje co najwyżej koniecznością wytknięcia organowi konieczności wydania takiego aktu pozytywnego przed wydaniem decyzji tożsamej tj. umarzającej postępowanie administracyjne. Z kolei przyjęcie poglądu wskazującego na konieczność wydania postanowienia negatywnego w oparciu o art. 149 § 3 kpa nie może się ostać przy uwzględnieniu brzmienia art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1016), który – jako lex specialis – przewiduje zakończenie wszystkich prowadzonych postępowań w sprawie zatwierdzania tabel wynagrodzenia poprzez ich umorzenie w drodze odpowiedniej decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu wspomniana wadliwość nie wyczerpuje zatem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ppsa i nie stanowi dostatecznej podstawy do eliminacji z obrotu prawnego decyzji, która korzysta z ochrony trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ, ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania mogących w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy i na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.