VII SA/Wa 173/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi P. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 2400/12 skargę oddala 1 Sygn. akt VII SA/Wa 173/14 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2014r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2400/12 oddalił skargę P. S. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...], którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej [...] WINB) z dnia [...] września 2010 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej PINB w [...] ) z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] nakładającą na P. S. i P. S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 grudnia 2010 r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany, wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oznaczonego na projekcie zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. znak [...] numerem [...] wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z tym budynkiem: studnią z przyłączem wodociągowym, osadnikiem ścieków z przyłączem kanalizacyjnym, dwoma przejazdami, na działce nr ew. [...] w miejscowości [...]. Wyrok uprawomocnił się z dniem 27 kwietnia 2013 r. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 27 marca 2013 r. Postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r. na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2400/12. P. S. i P. S. w piśmie z dnia 2 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego) wnieśli o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Admnistracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2400/12, która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1686/13. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 17 grudnia 2013 r. W dniu 21 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego) P. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2400/12. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej ppsa. W uzasadnieniu skargi o wznowienie skarżący wskazał, że żadna z okoliczności faktycznych i żaden z dowodów wskazanych w skardze nie były wcześniej brane pod uwagę przez organy nadzoru budowlanego, jak również przez Sąd podczas rozprawy w dniu 27 marca 2013 r., a jednocześnie odnoszą się one do stanu prawnego i faktycznego niezmiennego od dnia wydania decyzji będących przedmiotem skargi w przedmiotowym postępowaniu, a strona skarżąca dowiedziała się o nich w ciągu ostatnich trzech miesięcy. W związku z charakterem nowo wykrytych okoliczności faktycznych i nowo wykrytych dowodów, w ocenie skarżącego, mogły one mieć decydujący wpływ na wynik sprawy, zarówno od strony oceny formalnej toczonego postępowania, jak również od strony prawidłowości ustalenia stanu faktycznego i adekwatności (do tegoż stanu) zastosowanych przez nadzór budowlany przepisów prawa materialnego nakładającego na stronę skarżącą obowiązki wynikające z istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę, które według strony skarżącej w przedmiotowej sprawie nie występuje. Skarżący wywodził, że pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. wraz z załącznikami Powiatowy Zarząd Dróg w [...] poinformował o swoim stanowisku prawnym odnoszącym się do wymieniania go jako strony w postępowaniach sądowo-administracyjnych związanych z inwestycją budowlaną znajdującą się na działce [...]. Z pisma wynika, że Powiatowy Zarząd Dróg w [...] nie graniczy w żaden sposób z działką skarżącego, nie jest zatem stroną w świetle obowiązującego prawa. W ocenie skarżącego, dowód ten jest o tyle istotny dla sprawy, że stanowi o ustaleniu przez nadzór budowlany niewłaściwych stron postępowania, co stanowi podstawę do unieważnienia zaskarżanej decyzji z art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący wyjaśnił, że jeśli chodzi o dopełnienie trzymiesięcznego terminu od uzyskania przez niego wiedzy na temat istnienia takiego stanowiska Powiatowego Zarządu Dróg w [...], stanowisko to jest znane stronie od dnia 18 grudnia 2013 r., a nie od dnia 14 czerwca 2013 r., jakby to mogło wynikać z daty umieszczonej na dwóch pismach Powiatowego Zarządu Dróg w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, których odpisy nie zostały przez ten sąd stronie doręczone. Skarżący zaznaczył, że organy nadzoru budowlanego pominęły w postępowaniu [...] Parafię [...] w [...], będącej właścicielem działki [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką [...] od strony południowej. Następnie skarżący wskazał, że pismami stanowiącymi załączniki 4 i 5 do skargi o wznowienie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] oraz [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], czyli organy odpowiedzialne za zarządzanie zasobami wodnymi w terenie sąsiadującym z działką [...] stanowiącym działkę [...], która w części stanowi potok górski [...], a w części jego dopływ, poinformowały skarżącego o swoim stanowisku dotyczącym działki [...]. Wynika z niego, że władanie tą działką jest częściowo w gestii Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w związku z występowaniem górskiego potoku [...] w wykazie związanym z przytoczonym w piśmie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. nr 16 poz. 149), a z drugiej strony stanowi ona własność Skarbu Państwa we władaniu [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] wedle niezaktualizowanego od lat rejestru gruntów i w obliczu występowania w ramach tej samej działki nie tylko potoku [...], ale również jego dopływu, który nie znajduje się w załączniku do wspomnianego rozporządzenia. Znaczna część granicy działki [...], na której znajduje się inwestycja będąca przedmiotem postępowania z działką [...] jest inna według ewidencji, a inna w naturze. Za taki stan odpowiadają sztucznie wykonane melioracje i poprowadzenie cieku wodnego w korycie betonowym, w związku z czym nie można mówić o naturalnej zmianie granic działek w związku z naturalnym "wędrowaniem" koryta cieku wodnego. Skarżący wskazał, że także w tym wypadku trzymiesięczny termin od uzyskania dowodu do wniosku o wznowienie postępowania został dochowany. Stan faktyczny zaprezentowany w pismach stanowiących nowy dowód w sprawie i prezentujący nowe okoliczności faktyczne jest niezmienny od momentu wydawania pierwszych decyzji przez nadzór budowlany, do chwili obecnej. Uwagi strony względem wpływu tych dowodów na sprawę są analogiczne do wskazanych wcześniej, dotyczących art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Następnie skarżący wywodził, że inwestorzy podjęli się próby realizacji trwale niewykonalnej decyzji nadzoru budowlanego nakładającej na stronę konieczność sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, zgodnie ze wskazaniami PINB w [...]. Należy nadmienić, że pomimo prośby strony skarżącej o enumeratywny wykaz czynności do wykonania w ramach postępowania naprawczego, wskazano inwestorowi nie konkrety odnoszące się do sytuacji, a podstawę prawną składającą się z otwartego katalogu wskazanego w Prawie budowlane. Na podstawie takiej odpowiedzi inwestor rozpoczął między innymi starania o uzgodnienie dojazdu do drogi publicznej od strony drogi gminnej (taki wymóg stawia Prawo Budowlane w stosunku do projektów budowlanych, z uwagi na odmowę ze strony gminy, będącej właścicielem drogi, został skierowany wniosek o ustanowienie drogi koniecznej do Sądu Rejonowego w [...]. W sprawie o sygn. akt [...] Ns [...] został powołany m.in. biegły z zakresu geodezji. Biegły ten sporządził szkice na podstawie pomiarów na miejscu, obejmując na swoim opracowaniu całość zagospodarowania działki [...] i terenów sąsiednich. W ocenie skarżącego opinia ta w sposób bezsprzeczny dowodzi, że zarzuty kierowane w decyzjach organów nadzoru budowlanego dotyczące usytuowania budynku, zjazdów na drogę oraz przebiegu i prawa własności drogi, są sprzeczne z faktami. Opinia ta stanowi nowy dowód, sporządzony przez uprawnionego geodetę, biegłego sądowego. Skarżący ocenił, że w świetle licznych wcześniej niewykrytych i nieudowodnionych przez nikogo rozbieżności, dotyczących przebiegu granic działki w pobliżu inwestycji budowlanej, nie można mówić o poprawnym ustaleniu przez nadzór budowlany posadowienia m.in. budynku na działce [...], czy też przebiegu drogi o jakiej mowa w decyzjach tych organów. Skarżący wyjaśnił, że jeśli chodzi o trzymiesięczny okres od ujawnienia dowodu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, dopiero wraz z otrzymaniem pisma z dnia 3 stycznia 2014 r. od Prezesa Sądu Okręgowego należy uznać samo postępowanie Sądu Rejonowego, jak i opinię biegłego za prawidłową i zweryfikowaną przez Sąd Okręgowy, na którego liście występuje biegły realizujący opinię. Sama opinia powstała 4 lutego 2013 r. (data otrzymania pierwszej roboczej wersji opinii przez stronę skarżącą to 19 marca 2013 r.), a następnie w obliczu zgłoszonych błędów (głównie wyliczenia powierzchni zajmowanych przez warianty szlaków dróg koniecznych oraz kwestie związane z rachunkiem wystawionym przez biegłego) w dniu 17 maja 2013 roku została sporządzona opinia uzupełniająca. Skarżący wyjaśnił, że opinia po korekcie nadal nie mogła zostać w pełni zaakceptowana, albowiem znajdowały się w niej błędy formalne, co zostało zgłoszone Sądowi Rejonowemu, a następnie Sądowi Okręgowemu w [...]. Ostatecznie na uwagi zgłoszone Sądowi Rejonowemu i Okręgowemu w [...] strona skarżąca uzyskała odpowiedź ze strony Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia 3 stycznia 2014 r. Podsumowując, w związku z tym, że na podstawie nowych dowodów i okoliczności faktycznych, jakie nie były znane lub udowodnione na dzień wydawania decyzji, zdaniem strony skarżącej należy uznać, że dotychczasowe ustalenia poczynione przez nadzór budowlany nie czynią zadość obowiązkowi wszechstronnego i dokładnego zbadania sprawy i ustalenia stanu faktycznego, o którym mowa w art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego niweluje pozostałe ustalenia nadzoru budowlanego, przemawiając za stwierdzeniem nieważności decyzji (obecnie skarżonej oraz wcześniejszych decyzji WINB i PINB) na podstawie art. 156 § 1 punkty 2, 4 i 5 kpa, albowiem decyzje te są trwale niewykonalne, skierowane do niewłaściwych stron oraz prezentują nieprawdziwe ustalenia faktyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie wskazania wymaga, że warunkiem możliwości rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania sądowego, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 ppsa jest wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych warunków powoduje, że rozpatrywanie skargi o wznowienie jest niemożliwe i skutkuje jej odrzuceniem. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie badaniem warunków umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Oceny dokonuje się na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Na tym etapie sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, a tylko fakt ich powołania. To wstępne badanie skargi co do zasady odbywa się na posiedzeniu niejawnym, ale może być też połączone z rozpoznaniem sprawy. W takiej sytuacji stosownie do art. 280 ppsa sąd wyznaczając rozprawę, na rozprawie bada dopuszczalność wznowienia, może przy tym uczynić to w dwojaki sposób, czyli traktując tę kwestię odrębnie jako pewnego rodzaju samodzielne postępowanie, po zakończeniu którego albo odrzuca skargę, albo przystępuje do badania sprawy, albo łącząc badanie dopuszczalności wznowienia z badaniem istoty sprawy. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2577/12). W sprawie niniejszej, w ocenie sądu, skarżący uczynił zadość minimalnym wymogom z art. 279 ppsa, a jako podstawę prawną wznowienia, wskazał art. 273 § 2 ppsa – późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie, w ocenie Sądu, wskazana podstawa wznowieniowa nie jest merytorycznie zasadna. W postanowieniu z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 250/10 Naczelny Sąd Administracyjny poddał analizie treść przepisu art. 273 § 2 ppsa w szczególności terminu "późniejsze wykrycie" okoliczności faktycznych lub środków dowodowych. Sens takiego sformułowania oznacza, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że termin ten może odnosić się jedynie do takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały już wcześniej. Sformułowanie, jakiego użył ustawodawca, wyraźnie też wskazuje na to, o jaki moment tego istnienia w czasie chodzi w tym przepisie. A mianowicie, muszą to być okoliczności faktyczne lub środki dowodowe istniejące w poprzednim postępowaniu. Skoro bowiem przepis wiąże skutki procesowe z tym, czy strona mogła skorzystać, czy też nie mogła skorzystać z okoliczności faktycznych lub środków dowodowych w poprzednim postępowaniu, to rozstrzygnięcie o tej możliwości musi zakładać istnienie tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych w poprzednim postępowaniu. Należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania unormowana w art. 273 § 2 ppsa, ma na celu zapewnienie możliwości ponownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które już istniały w chwili orzekania przez Sąd, ale z których strona nie mogła skorzystać. Przesłanka, o której mowa w powołanym przepisie dotyczy zatem takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które muszą być spełnione łącznie, a mianowicie: istniały w poprzednim postępowaniu, tj. istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, której dotyczy wniosek o wznowienie; zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania; mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowi, a treścią prawomocnego orzeczenia Sądu; strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, a więc nie były one znane stronie. Trzeba podkreślić także i to, że podstawa określona w art. 273 § 2 ppsa znajdzie ograniczone zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym z uwagi na treść art. 133 § 1 i art. 106 § 3 ppsa. Wykrycie zatem okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w rozumieniu art. 273 § 2 ppsa, ograniczone będzie do postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast jeżeli wykryte okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej i powinny być wykorzystane w tym postępowaniu, to dotknięta taką wadą ostateczna decyzja administracyjna podlega zweryfikowaniu w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, "[...] bez potrzeby wcześniejszej zmiany bądź uchylenia prawomocnego wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję" (K. Sobieralski, glosa do postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 16 maja 2011 r., II SA/Gl 82/11, OSP 2012, z. 10, s. 719). Istotne jest, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia Sądu, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art. 273 § 2 ppsa. Pogląd taki utrwalony jest zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 3 września 2004 r., OSK 446/04, ONSAiWSA 2005/1/13; z dnia 5 maja 2005 r. OSK 1345/04, LEX nr 168046; z dnia 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04, LEX nr 176988, z dnia 24 kwietnia 2013 r., I OSK 2068/11, LEX nr 1336363), jak i w doktrynie (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). W niniejszej sprawie skarżący oparł swoje żądanie na podstawie wznowieniowej określonej w art. 273 § 2 ppsa, a jako nowe dowody wskazał pisma: Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia 18 grudnia 2013 r., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Zarząd Zlewni [...] i [...] z/s w [...] z dnia 19 grudnia 2013 r., Nadzorcy Wodnego z dnia 13 grudnia 2013 r., [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] z dnia 9 grudnia 2013 r., z których wynikają nowe okoliczności faktyczne. W zakresie ww. dowodów i wynikających z nich okoliczności faktycznych nie ulega wątpliwości, że skarżący zachował termin do wniesienia skargi o wznowienie, który zgodnie z art. 277 ppsa wynosi trzy miesiące liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. O powyższych dowodach i wynikających z nich okolicznościach faktycznych skarżący dowiedział się nie wcześniej niż w grudniu 2013 r., a skarga o wznowienie została wniesiona w dniu 21 stycznia 2014 r. Niemniej jednak, powyższe dowody nie mogą zostać uznane za zasadną podstawę wznowienia wskazaną w art. 273 § 2 ppsa. Jak już wskazano wyżej za ww. przesłankę mogą być uznane tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Ww. dowody nie istniały przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2400/12. W sprawie tej wyrok został wydany w dniu 27 marca 2013 r. i uprawomocnił się w dniu 27 kwietnia 2013 r., zatem zanim powstały powołane przez skarżącego dowody w postaci ww. pism. Ponadto w ocenie Sądu, pomiędzy powołanymi przez skarżącego okolicznościami faktycznymi wynikającymi z ww. pism a treścią prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2400/12 nie zachodzi związek przyczynowy, wskazane okoliczności faktyczne pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w ww. sprawie. Natomiast, jeżeli powołane przez skarżącego okoliczności faktyczne, miały wpływ na wynik sprawy administracyjnej zakończonej decyzją [...] WINB z dnia [...] września 2010 r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...], czy też sprawy administracyjnej zakończonej decyzją GINB z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] , której przedmiotem była odmowa stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] WINB, mogą co najwyżej stanowić podstawę wznowienia postępowań administracyjnych zakończonych ww. decyzjami. Nie stanowią natomiast podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2400/12. Do nowych dowodów skarżący zaliczył także sporządzoną przez biegłego sądowego geodetę mgr inż. S. R. opinię techniczną i szkic sytuacyjny z oznaczenia aktualnego stanu zagospodarowania, zakresu przebiegu istniejącego i projektowanego szlaku drożnego do działki oznaczonej nr [...] w sprawie o sygn. akt [...] Ns [...] o ustanowienie drogi koniecznej zawisłej przed Sądem Rejonowym w [...] . Przedmiotowa opinia została sporządzona w dniu 4 lutego 2013 r. i została doręczona stronie w dniu 19 marca 2013 r. Z tych przyczyn należało uznać, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zachował on trzymiesięcznego terminu na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie VII SA/Wa 2400/12. Skarżący dowiedział się o środku dowodowym i okolicznościach faktycznych z niego wynikających już w dniu 19 marca 2013 r., zatem od tego dnia liczył się termin na wniesienie skargi. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że skarżący wniósł zastrzeżenia do powyższej opinii, co skutkowało wydaniem w dniu 17 maja 2013 r. opinii uzupełniającej, której również skarżący nie zaakceptował. Z okoliczności, że skarżący zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] ze skargą z dnia 19 listopada 2013 r., na którą w dniu 3 stycznia 2014 r. otrzymał odpowiedź, nie można wyprowadzić wniosku, że o podstawie wznowienia z art. 273 § 2 ppsa skarżący dowiedział się dopiero w dniu 3 stycznia 2014 r. Zdaniem Sądu, skarżący taką wiedzę posiadał już w dniu 19 marca 2013 r., zatem w zakresie powołanego wyżej dowodu i okoliczności faktycznych skarga o wznowienie została wniesiona z uchybieniem trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 277 ppsa. Jedynie na marginesie należy wskazać, że z powyższego wynika także to, iż powołany dowód oraz wynikające z niego okoliczności faktyczne istniały już przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie VII SA/Wa 2400/12, natomiast skarżący nie wykazał, dlaczego z przedmiotowego dowodu nie mógł skorzystać ww. postępowaniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 281 ppsa połączył badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy oraz na podstawie art. 282 § 2 ppsa, orzekł o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania.