VII SA/Wa 1744/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia projektu budowanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lutego 2015 r., nakładającą na inwestora – Z. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym na terenie działek nr ewid. [...] i [...], obr. [...] przy ul. [...] w Z. – w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez: – podjęcie przez Wojewodę [...] zawieszonego z urzędu postępowania odwoławczego w sprawie odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę; – uchylenie przez Wojewodę [...] pozwolenia na budowę i umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z czterema kondygnacjami naziemnymi; – brak możliwości zrealizowania przez inwestora zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 2009 r. na skutek przystąpienia przez Radę Gminy [...] do zmiany uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przewidującego w obszarze objętym wnioskiem inwestora tereny zabudowy jednorodzinnej z dopuszczalną maksymalną liczbą dwóch kondygnacji naziemnych. W ocenie skarżącego powyższe skutkować będzie koniecznością ograniczenia przez inwestora możliwości zabudowy o dwie kondygnacje naziemne (brak możliwości wyodrębnienia i sprzedaży ok. 16 lokali), pomimo rozpoczęcia i realizowania inwestycji zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę oraz w sposób zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, poniesieniem znacznych kosztów związanych z ponownym sporządzeniem projektu budowlanego zamiennego oraz uzyskaniem stosownych zezwoleń, znacznie wydłużających proces inwestycyjny. Skarżący podniósł, że żaden z organów nadzoru budowalnego nie wyjaśnił istoty sprawy, tzn. na czym polega rzekome istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, skutkujące obowiązkiem sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji sprowadza się jedynie do sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w przypadku niewykonania obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Kwestia dalszych rozstrzygnięć w toku przedmiotowego postępowania naprawczego pozostaje jednak poza granicami wniesionej skargi, a w konsekwencji poza granicami rozpoznawanego wniosku. Z tych samych powodów nie mogło odnieść zamierzonego skutku powoływanie się w uzasadnieniu wniosku na przewidywany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przypadku nieprzedłożenia wymaganego projektu budowlanego zamiennego. Także kwestionowanie prawidłowości wydania decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie wypełnia przesłanek skutkujących wydaniem postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestia zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, która będzie przedmiotem merytorycznej oceny Sądu, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu i ma odmienną osnowę. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest to oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wdając się zatem w merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji – do czego na obecnym etapie postępowania Sąd nie jest uprawniony – należy stwierdzić, że nie można wywodzić wystąpienia ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji z samego kwestionowania legalności zaskarżonej decyzji. O ile podniesione względem niej zarzuty znajdą potwierdzenie w ocenie Sądu, może to skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, nie zaś uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Pominąć nie można, że w uzasadnieniu wniosku skarżący jedynie bardzo ogólnie wskazał, że ewentualna realizacja obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją wiązałaby się z poniesieniem znacznych kosztów związanych z ponownym sporządzeniem projektu budowlanego zamiennego oraz uzyskaniem stosownych zezwoleń. Ogólnikowe twierdzenia skarżącego w tym zakresie, pozbawione szerszego uzasadnienia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżący nie przedstawił żadnych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej ani nie uprawdopodobnił, jakiej wysokości koszty związane ze sporządzeniem projektu budowlanego zamiennego musiałby ponieść. W rezultacie brak jest podstaw do stwierdzenia, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.