VII SA/Wa 1747/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) asesor WSA Paweł Konicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 30 maja 2022 r. znak: Z5.4102.3.2021.9.JF w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] Rada Doskonałości Naukowej (dalej jako "RDN", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 224 ust. 1 w zw. z art. 193 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r., poz. 478, dalej jako "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania dr R. P. (dalej jako "Skarżący", "Habilitant") od uchwały z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. w sprawie odmowy nadania dr R. P.i stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W postępowaniu habilitacyjnym wszczętym na wniosek dr. R. P. przygotowane zostały cztery recenzje, wszystkie zakończone są stwierdzeniem, że osiągnięcia naukowe przedstawione przez Habilitanta nie odpowiadają wymaganiom określonym w art. 219 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Z recenzji Prof. dr hab. T. H. wynika, że: "Dokonana analiza dokumentacji przygotowanej przez dr. R. P. skłania mnie do sformułowania stanowiska o braku poparcia dla wniosku o nadanie mu stopnia doktora habilitowanego w zakresie pedagogiki, ponieważ: 1. Dorobek naukowy Habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nauk humanistycznych w zakresie socjologii nie wnosi istotnego wkładu w rozwój pedagogiki jako dyscypliny naukowej. Chociaż monografia Przemiany edukacyjne w małym mieście (2016) ujawnia wyższy poziom kompetencji teoretyczno-metodologicznych Habilitanta niż poprzednie, to nadal słabą stroną w badaniu i przedstawianiu zmian edukacyjnych jest ich ahistoryczność oraz nikły związek z metodologią badań pedagogicznych, korelujący z pewnymi brakami wiedzy o zmianach oświatowych, które są opisywane, wyjaśniane i interpretowane w pedagogicznej perspektywie poznawczej. Możemy zatem mówić na tym etapie oceny dorobku Habilitanta, że rokuje on wniesienie wkładu w rozwój pedagogiki, ale trudno byłoby z przekonaniem opowiedzieć się za tym, że jest to już wkład znaczący. 2. W tej sytuacji dokonania w innych obszarach działalności naukowej, organizacyjnej, dydaktycznej i popularyzatorskiej nie mogą zmienić przedstawionego stanowiska w sprawie. (...)" Prof. dr hab. T. H. stwierdziła, że dorobek dr R. P. nie spełnia wymogów określonych w ustawie art. 219 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy i zagłosowała za odmową poparcia jego wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego w zakresie pedagogiki (s. 11 recenzji). Z kolei z recenzji Prof. dr hab. E. W. wynika, że: "Konkludując, dorobek naukowy w obszarze głównych osiągnięć wskazanych przez Habilitanta (i pozostałe kryteria), (...) stanowi niewystarczający wkład autorski w nauki społeczne, a co szczególnie istotne - nie jest powiązany i nie da się bezpośrednio wpisać w nauki o wychowaniu (dyscyplina pedagogika). Habilitant posiada w moim odczuciu ogromny potencjał badawczy i otwiera nowe pola badawcze, ale ich realizacja wymaga jednak dla dobrej jakości wykonania własnych projektów naukowych znacznie większej świadomości i dyscypliny metodologicznej (której Habilitant od początku swojej kariery naukowej nie rozwija)." Prof. dr hab. T. H. zaznaczyła, że na podstawie przedłożonych dokumentów oraz analizy zarówno formalnej, jak i oceny jakościowej osiągnięć naukowych i dorobku, dr R. P. nie spełnia w stopniu dostatecznym wymagań stawianych w postępowaniu habilitacyjnym wedle nowej ustawy (...). (ss. 21-22 recenzji). Idąc do kolejnej recenzji Prof. dr hab. K. K., stwierdza się, że: "Z trzech warunków określonych w ustawie Kandydat nie spełnia jednego, ale najważniejszego: nie ma w swoim dorobku prac stanowiących znaczny wkład w rozwój pedagogiki. Książka przedstawiona jako główne osiągnięcie naukowe opisuje z nużącą szczegółowością warunki geograficzne, społeczne, gospodarcze i oświatowe jednej gminy, której nie wyróżnia spośród innych nic, co by zasługiwało na uwagę nauk społecznych. Badania referowane w książkach i artykułach charakteryzują się prymitywizmem metodologicznym, który maskują zapowiedzi stosowania zaawansowanych metod badawczych. Studium przypadku okazuje się osławioną monografią pedagogiczną, model teoretyczny złożony z kategorii analitycznych, węzłów i łączników - selektywnym zestawieniem wypowiedzi respondentów, analiza treści - zwykłym streszczeniem artykułów prasowych. Nic w dorobku Kandydata nie świadczy o kompetencjach metodologicznych, których oczekuje się od samodzielnego pracownika nauk społecznych - krytycyzmu i samokrytycyzmu, zrozumienia logiki badania naukowego, znajomości różnych schematów badawczych oraz biegłości w metodach pomiaru i analizy danych. Wybierając wywiady jako główną metodę zbierania danych, Kandydat nie dochodzi do uogólnień opartych na zobiektywizowanej podstawie, lecz jedynie prezentuje stereotypowe opinie i ideologiczne hasła. Z tymi, które wpisują się w tradycję oskarżania kapitalizmu o zniszczenie w Polsce kwitnącej gospodarki i oświaty, Kandydat wydaje się sympatyzować, bez próby poddania ich niezależnemu, krytycznemu namysłowi." Prof. dr hab. K. K. wyraził pogląd, że przedstawiony do oceny dorobek nie stanowi dostatecznego uzasadnienia dla nadania dr. R. P. stopnia doktora habilitowanego w jakiejkolwiek dyscyplinie nauk społecznych, w szczególności w pedagogice. (s. 10 recenzji). Kolejno z recenzji Dr hab. Anny Zielińskiej prof. UW stwierdzono, że: "Niestety, analiza przedłożonej dokumentacji, a w szczególności trzech monografii, które wobec braku wskazania przez Habilitanta głównego osiągnięcia naukowego, traktuje równorzędnie, nie pozwala mi na sformułowanie pozytywnego wniosku. Badania prowadzone przez Habilitanta nie mają mocnych podstaw teoretycznych. Habilitant zajmuje się wieloma zagadnieniami, ale analizowanych problemów nie pogłębia. Najlepsze prace dr R. P. sytuują się w obszarach socjologii i polityki społecznej i nie ma podstaw, żeby osiągnięcia Habilitanta uznać za stanowiące znaczący wkład w rozwój dyscypliny pedagogika. Habilitant nie spełnia również drugiego kryterium do nadania stopnia doktora habilitowanego. Jego aktywność naukowa jest niewystarczająca. Nie spełnia bardzo wielu kryteriów, wymienionych w przepisach prawa, które stanowią podstawę nadania stopnia doktora habilitowanego. W związku z tym stwierdzam, że w moim przekonaniu dorobek doktora R. M. P. nie spełnia wymogów wskazanych w art. 219, ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. i tym samym wnoszę o odmowę nadania Kandydatowi stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika" (s. 10 recenzji). Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w uzasadnieniu uchwały z [...] marca 2021 r. stwierdziła, że sformułowane przez Recenzentów konkluzje znalazły potwierdzenie podczas kolokwium habilitacyjnego, odbytego w dniu 1 marca 2021 r. Kandydat w trakcie spotkania z Komisją habilitacyjną nie wykazał, że jego dorobek naukowy wnosi znaczny wkład do dyscypliny naukowej pedagogika, w ramach której ubiega się o stopnień naukowy doktora habilitowanego. Odpowiedzi na zadane podczas kolokwium dr R. P. pytania dowiodły, że stosowany przez niego sposób uprawiania nauki ma ateoretyczny i ahistoryczny charakter, habilitant nie stosuje w prowadzonych przez siebie badaniach metodologii dyscypliny naukowej, jaką jest pedagogika. Kolokwium habilitacyjne potwierdziło zasadność negatywnych opinii wszystkich członków Komisji. Ww. Rada mając na uwadze cztery negatywne recenzje osiągnięć naukowych Kandydata, przebieg kolokwium habilitacyjnego oraz uchwałę Komisji habilitacyjnej z dnia [...] marca 2021 r. zawierającą negatywną opinię w sprawie nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika oraz art. 221 ust. 10 ww. ustawy, członkowie Rady Dziedziny Nauk Społecznych w głosowaniu tajnym negatywnie zaopiniowali wniosek w sprawie nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. W głosowaniu tajnym na uprawnionych do głosowania były 24 osoby, obecnych było 21 osób, oddano 20 głosów w tym: 1 głos na "Tak", 17 głosów na "Nie", 2 głosy wstrzymujące się. Zgodnie z art. 221 ust. 12 ww. ustawy Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] odmówiła nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Na powyższą uchwałę skarżący wniósł odwołanie do Rady Doskonałości Naukowej. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] Rada Doskonałości Naukowej po rozpatrzeniu odwołania dr R. P. utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. w sprawie odmowy nadania dr. R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. W uzasadnieniu Rada wskazała, że na podstawie art. 238 ust. 2 ww. ustawy powołała 2 recenzentów, którym zleciła wydanie opinii w zakresie złożonego przez dr R. P. odwołania. Recenzje w toczącym się przed organem w postępowaniu odwoławczym sporządzili: dr hab. E. D. B. oraz prof. dr hab. A. N. i. Recenzenci, jak wynika z treści recenzji, zapoznali się szczegółowo z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu, a formułowane uwagi i zastrzeżenia uzasadnili. Obie sporządzone recenzje były negatywne dla Habilitanta. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, że charakter postępowania odwoławczego przed Radą Doskonałości Naukowej nie jest tożsamy jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Rada Doskonałości Naukowej, poza oceną legalności zaskarżonej decyzji Rady Dyscypliny, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 238 ust 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06, LEX nr 337127). Rada Doskonałości Naukowej ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. Szczególny przedmiot tego postępowania powoduje, że nie można stosować art. 7, art. 79 § 1 i § 2, art. 81 k.p.a. do rozpoznania spraw w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 145/07, LEX nr 345910). Organ wskazał, że Zespół Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w dniu 17 maja 2022 r. po zapoznaniu się z odwołaniem dr R. P. od decyzji nr [...] Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. z dnia [...] marca 2021 r. o odmowie nadania mu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika, w głosowaniu tajnym wypowiedział się za utrzymaniem zaskarżonej decyzji, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uwzględnieniem odwołania - 3 głosy, przeciwko - 20 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Kolejno organ wyjaśnił, że Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w dniu [...] maja 2022r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (wynik głosowania: za uwzględnieniem odwołania - 2 głosy, przeciw - 7 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Ponadto Rada wskazała, że jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 219 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej po dogłębnym zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania, jak również po przeanalizowaniu złożonego przez stronę odwołania - nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania strony. Rada przytoczyła treść art. 219 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce: 1. Stopień doktora habilitowanego nadaje się osobie, która: 1) posiada stopień doktora; 2) posiada w dorobku osiągnięcia naukowe albo artystyczne, stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny, w tym co najmniej: a) 1 monografię naukową wydaną przez wydawnictwo, które w roku opublikowania monografii w ostatecznej formie było ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. a, lub b) 1 cykl powiązanych tematycznie artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach naukowych lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowych, które w roku opublikowania artykułu w ostatecznej formie były ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit, b, lub c) 1 zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) wykazuje się istotną aktywnością naukową albo artystyczną realizowaną w więcej niż jednej uczelni, instytucji naukowej lub instytucji kultury, w szczególności zagranicznej. Dalej powołała się na przepis art. 224 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym: od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego przysługuje odwołanie do RDN. Przepisy art. 193 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio. Biorąc pod uwagę odpowiednie zastosowanie przepisu art. 193 ust. 4 ww. ustawy do postępowania habilitacyjnego, po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, Rada Doskonałości Naukowej utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, o którym mowa w art. 178 ust. 1, tego samego albo innego podmiotu habilitującego. Rada opisała, że dr R. P. uzyskał tytuł zawodowy magistra w zakresie socjologii na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w 1999 r. Uchwałą Rady Instytutu Socjologii [...] Habilitant uzyskał w 2004 r. stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie socjologii na podstawie rozprawy doktorskiej pt. "Szkoła i społeczność lokalna w procesie reformowania oświaty." W autoreferacie dr R. P. wymienił jako podstawowe osiągnięcie naukowe: 1. trzy monografie napisane w latach 2011-2016 i wydane przez Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej im Marii Grzegorzewskiej, 2) 10 artykułów opublikowanych w czasopismach punktowanych (z listy B i C), 3) 5 artykułów w pracach zbiorowych. Po uzyskaniu stopnia doktora Kandydat napisał trzy monografie: 1) "Reforma oświaty "po polsku" czyli o tym jak rząd posyła sześciolatki do szkół" (Warszawa 2011), 2) "Bon edukacyjny w polityce oświatowej" (Warszawa 2012), 3) "Przemiany edukacyjne w małym mieście" (Warszawa 2016). Habilitant jest autorem również 10 artykułów opublikowanych w takich czasopismach jak: "Studia Europejskie" (1), "Polityka Społeczna" (5), "kultura i Edukacja" (2), "Kwartalnik Pedagogiczny" (2), a za każdy tekst otrzymał 12 punktów. Ponadto, Habilitant jest autorem 5 artykułów opublikowanych w pracach zbiorowych, przy czym najwięcej tekstów związanych jest z polityką oświatową (reformami oświatowymi), problematyką wprowadzenia bonu oświatowego, nierówności oświatowych i pojedyncze artykuły podejmują problem urynkowienia oświaty, problem środowiska edukacyjnego i wychowania przedszkolnego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z informacjami naukometrycznymi: według Google Scholar Kandydat osiągnął liczbę cytowań - 31, a od 2014 r. - 20. Liczba autocytowań Kandydata wynosi - 5, a od 2014 r. — 4. Indeks Hirscha Kandydata według Google Scholar h-indeks = 3, a od 2014 r. = 2, zaś liczba punktów MNiSW wynosi 356. Ponadto Rada podniosła, że Habilitant w zakresie swojej aktywności naukowej wskazuje na 5 wystąpień poza granicami Polski, tj.: 1. Referat na VIII naukowej konferencji dotyczącej teorii socjologicznej pt. "Światowa teoria socjologiczna i postsowiecka transformacja", zorganizowana przez Ukraińskie Towarzystwo Socjologiczne. Ukraina — w Kijowie (2011). 2. Referat na XXVI konferencji Nordyckiego Towarzystwa Socjologicznego pt. "Zaufanie i zmiana społeczna". Islandia Rejkiawik (2012). 3. Poster na XII kongresie socjologicznym pt. "Różnice, nierówności i wyobraźnia socjologiczna", zorganizowanym przez Europejskie Towarzystwo Socjologiczne. Czechy Praga (2015). 4. Udział w programie XVIII Międzynarodowego Uniwersytetu Letniego pt. "Kto jest suwerenny? Obywatelstwo w Europie i poza nią", zorganizowanym przez Fundację Instytutu Nauk Społecznych i Europejskich. Węgry — Kószeg (2013). 5. Udział w szkole letniej pt. "Jakość życia zawodowego i grupy ryzyka", zorganizowanej przez D etudes de E emploi, InGRID. Francja — Paryż (2016). Kolejno organ opisał, że Habilitant jest członkiem w zespole badawczym, który pracował pod kierunkiem prof. dr hab. Renaty Siemieńskiej w Akademii Pedagogiki Specjalnej. Ponadto dr R. P. uczestniczył w realizacji następujących projektów: 1) Rola społeczności lokalnych w zaspakajaniu potrzeb indywidualnych i zbiorowych w nowych ośrodkach akademickich (2012-2013), 2) Rola kobiet i mężczyzn w budowaniu spójności społecznej w Płocku i Wołominie (2013-2015), 3) Instytucje a obywatele w społeczności lokalnej (na przykładzie Płocka, Wołomina i Pułtuska) (2016-2017). Habilitant wykonał osiem recenzji prac naukowych, które opublikowane zostały w takich czasopismach jak: "Kultura i edukacja" (1 recenzja), "Polityka Społeczna" (2 recenzje), "Kultura i Społeczeństwo" (4 recenzje), "Psychologia Wychowawcza" (1 recenzja). Idąc dalej Rada wskazała, że skarżący w latach 2000-2006 pracował na stanowiskach związanych z badaniami, między innymi specjalisty ds. analiz/ kierownika projektów badawczych, odpowiedzialnego za współpracę z OECD, opracowującego wyniki badań oraz koordynatora projektów badawczych. W latach 2007-2018 był pracownikiem Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, zatrudnionym na stanowisku adiunkta (później wykładowcy), a w latach 2016-2018 pełnił funkcje zastępcy dyrektora ds. organizacyjnych w Instytucie Filozofii i Socjologii tej Uczelni. Dr R. P. w dniu 27 listopada 2019 r. złożył do Rady Doskonałości Naukowej wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego. W skład komisji habilitacyjnej w postępowaniu weszli: prof. dr hab. B. Ś.i - przewodniczący, prof. dr hab. R. L. - sekretarz, prof. dr hab. K. K. - recenzent, prof. dr hab. T. H.— recenzent, dr hab. A. Z. - recenzent, dr hab. H. O. - członek, dr hab. E. W.- członek. Organ zaznaczył, że w dniu 1 marca 2021 r. odbyło się posiedzenie komisji habilitacyjnej powołanej w postępowaniu w sprawie nadania dr R. P. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Pierwsza część posiedzenia odbyła się z udziałem dr R. P. i stanowiła kolokwium habilitacyjne. Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Habilitanta autoreferat, przebieg kolokwium habilitacyjnego, osiągnięcia Habilitanta oraz przedstawione przez recenzentów opinie, a także przeprowadzoną dyskusję, komisja habilitacyjna uchwałą nr [...] negatywnie zaopiniowała wniosek dr R. P. o nadanie mu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika (wynik głosowania za negatywną opinią wniosku: 7 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących - 0 głosów). W uzasadnieniu uchwały wskazano m.in., iż cztery sporządzone w postępowaniu recenzje kończą się negatywnymi konkluzjami, co sprawia że w świetle art. 221 ust. 12 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, komisja nie może podjąć innej uchwały niż negatywna. W protokole z posiedzenia komisji habilitacyjnej wskazano, iż dr hab. H. O. stwierdziła, że dorobek Kandydata dyskwalifikuje słabości na poziomie projektu badawczego - ateoretyczność podjętych rozważań, brak modelu teoretycznego, w którym można by opisać, poddać analizie i zinterpretować interesujące badacza zjawiska. Rada wyjaśniła, że w toku postępowania przed komisją habilitacyjną nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie poparcia wniosku o nadanie stopnia naukowego dr R. P.. Organ wyjaśnił, że podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną uchwałę o sposobie załatwienia sprawy. Rada wskazała, że samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie w głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Rada przytoczyła przebieg postępowania posiedzenia Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. z dnia [...] marca 2021 r. (zaskarżona decyzja). Organ zrelacjonował, że podczas posiedzenia przeprowadzona została merytoryczna dyskusja, a biorąc pod uwagę cztery negatywne recenzje osiągnięć naukowych Kandydata, przebieg kolokwium habilitacyjnego, uchwałę Komisji habilitacyjnej z dnia 1 marca 2021 r. zawierającą negatywną opinię w sprawie nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika, w głosowaniu tajnym na którym obecnych było 21 osób, oddano 20 głosów w tym: 1 głos za nadaniem stopnia, 17 głosów - przeciw nadaniu stopnia, 2 głosy - wstrzymujące się. Mając powyższe na uwadze Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] odmówiła odmowy nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. odniosła się do całości zgromadzonego materiału w danej sprawie, podjęła zgodną z przyjętymi standardami dyskusję nad dokumentacją habilitacyjną i nie przekroczyła granic swobodnego uznania przez organ rozstrzygający. Nadto organ wskazał, że uzasadnienie uchwały Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. z dnia 16 marca 2021 r. spełnia warunki określone w art. 107 § 1 pkt 6 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Uzasadnienie wydanej uchwały Rady powinno przynajmniej w ogólny sposób wyjaśnić stronie motywy jakimi kierowała się Rada wydając uchwałę. Przedmiotowe uzasadnienie odnosi się zarówno do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. Reasumując organ odwoławczy wyjaśnił, że Rada jest organem kolegialnym i podejmuje uchwały w głosowaniu tajnym oraz że przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w przedmiotowej sprawie odpowiednio - uchwała nie musi spełniać wszystkich warunków określonych w art. 107 § 3 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto z uzasadnienia Rady wynika, dlaczego organ zajął w sprawie takie a nie inne stanowisko. Powyższa decyzja RDN z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Skarżący zarzucił wydanie jej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania i szeroko przedstawił stanowisko na jej poparcie. W zasadzie skarga jest polemiką z zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją uchwałą. Zaskarżonej decyzji zarzucił nierówne traktowanie przez organy oraz naruszenie art. 32, 33, 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przywołując ich brzmienie. W uzasadnieniu podkreślił, że "mimo, iż nie pracuję w szkolnictwie wyższym cały czas składam artykuły do recenzji w czasopismach punktowanych. Ostatnio przygotowałem recenzję książki "[...]", która nie ukazała się w "[...] " i recenzję książki pt. "[...]", również nieopublikowaną w "[...]" oraz artykuł "Wykształcenie a sytuacja na rynku pracy", nieopublikowany, przesłany do kwartalnika "[...]". Moje recenzje i teksty nie ukazują się mimo, że nie jestem objęty zakazem publikowania, jak na przykład dawniej S. K., C. M., J. U. czy L. T.. Przygotowując recenzje nie kontaktowałem się z Autorami recenzowanych książek. Czuję się jak recenzent objęty zakazem publikowania." Skarżący wskazał art. 70 Konstytucji i podniósł, że każdy ma prawo do nauki, a władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. Dalej skarżący podniósł, że trzykrotnie ubiegał się o nadanie stopnia doktora habilitowanego - raz w dyscyplinie socjologii na Uniwersytecie Warszawskim, drugi raz w dyscyplinie pedagogika w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. M. G. i trzeci raz w dyscyplinie pedagogika na Uniwersytecie [...] w B. i za każdym razem odmawiano mu nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Skarżący zarzucił, że odmawiano mu prawa do nauki i ograniczono dostęp do wykształcenia. Skarżący jest przekonany, że osoby które pragną się kształcić należy wspierać w ich dążeniach, usuwać bariery stojące na drodze do zdobywania wykształcenia, ułatwiać im awans społeczny. Skarżący zaznaczył, że napotyka przeszkody na drodze prowadzącej do wykształcenia, utrudnia mu się awans społeczny oraz blokuje karierę edukacyjną. Końcowo zaznaczył, że odmowa przyznania stopnia naukowego spowoduje trudności bytowe skarżącego, większe ryzyko zapadnięcia na chorobę cywilizacyjną oraz brak możliwości odpowiedniego zaspokojenia potrzeb rodziny. W odpowiedzi na skargę, Rada wniosła o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu zwróciła uwagę na stanowiska prezentowane w piśmiennictwie prawniczym odnośnie procedowania komisji habilitacyjnej. Wyjaśniła, że postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób poprawny od strony proceduralnej, a sam fakt niezgadzania się Skarżącego z rozstrzygnięciem wydanym przez RDN nie świadczy o tym, że zaskarżona decyzja jest wadliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023, poz. 1634 – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga nie jest zasadna. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji organów stwierdzających odmowę nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy ani czy przedłożona rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dokonuje się oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 219 ust. 1 ustawy stopień doktora habilitowanego nadaje się osobie, która: 1) posiada stopień doktora; 2) posiada w dorobku osiągnięcia naukowe albo artystyczne, stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny, w tym co najmniej: a) 1 monografię naukową wydaną przez wydawnictwo, które w roku opublikowania monografii w ostatecznej formie było ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. a, lub b) 1 cykl powiązanych tematycznie artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach naukowych lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowych, które w roku opublikowania artykułu w ostatecznej formie były ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b, lub c) 1 zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) wykazuje się istotną aktywnością naukową albo artystyczną realizowaną w więcej niż jednej uczelni, instytucji naukowej lub instytucji kultury, w szczególności zagranicznej. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może stanowić część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego (ust. 2). Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych (ust. 3). W myśl art. 220 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego, składany do podmiotu habilitującego za pośrednictwem RDN. Ust. 2 art. 220 ustawy stanowi, że wniosek obejmuje: 1) opis kariery zawodowej; 2) wykaz osiągnięć, o których mowa w art. 219 ust. 1 pkt 2; 3) wskazanie podmiotu habilitującego wybranego do przeprowadzenia postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego. Stosownie do art. 221 ust. 1 ustawy RDN dokonuje oceny formalnej wniosku oraz przekazuje go podmiotowi habilitującemu w terminie 4 tygodni od dnia jego otrzymania. W terminie 4 tygodni od dnia otrzymania wniosku przez podmiot habilitujący może on nie wyrazić zgody na przeprowadzenie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego i zwrócić wniosek do RDN (ust. 2). Jak stanowi ust. 3, w przypadku niewyrażenia zgody, RDN niezwłocznie wyznacza inny podmiot habilitujący i przekazuje wniosek temu podmiotowi. Przepisu ust. 2 nie stosuje się. Zgodnie z art. 221 ust. 5 ustawy podmiot habilitujący, w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania informacji o członkach komisji habilitacyjnej wyznaczonych przez RDN, powołuje komisję habilitacyjną. Komisja składa się z: 1) 4 członków wyznaczonych przez RDN; 2) 2 członków posiadających stopień doktora habilitowanego lub tytuł profesora, zatrudnionych w podmiocie habilitującym, w tym sekretarza; 3) recenzenta posiadającego stopień doktora habilitowanego lub tytuł profesora oraz aktualny dorobek naukowy lub artystyczny i uznaną renomę, w tym międzynarodową, niebędącego pracownikiem podmiotu habilitującego. Recenzentem może być osoba niespełniająca warunków określonych w ust. 4 i 5, która jest pracownikiem zagranicznej uczelni lub instytucji naukowej, jeżeli RDN lub podmiot habilitujący uzna, że osoba ta posiada znaczący dorobek w zakresie zagadnień związanych z osiągnięciami osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego (ust. 6). Recenzentem nie może zostać osoba, która w okresie ostatnich 5 lat dwukrotnie nie dochowała terminu, o którym mowa w ust. 8. (ust. 7). Recenzenci, w terminie 8 tygodni od dnia doręczenia im wniosku, oceniają, czy osiągnięcia naukowe osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego odpowiadają wymaganiom określonym w art. 219 ust. 1 pkt 2, i przygotowują recenzje (ust. 8). Od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego przysługuje odwołanie do RDN. Przepisy art. 193 ust. 2–4 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 193 ust. 1 od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora przysługuje odwołanie do RDN. Termin na wniesienie odwołania wynosi 30 dni od dnia doręczenia decyzji (ust. 2). Organ, o którym mowa w art. 178 ust. 1, przekazuje odwołanie RDN wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (ust. 3). Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, RDN utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, o którym mowa w art. 178 ust. 1, tego samego albo innego podmiotu doktoryzującego (ust. 4). Zgodnie z treścią art. 178 ust. 3 ustawy w postępowaniach w sprawie nadania stopnia doktora oraz w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Stosownie do treści art. 221 ust. 12 ustawy na podstawie uchwały, o której mowa w ust. 10, podmiot habilitujący, w terminie miesiąca od dnia jej otrzymania, nadaje stopień doktora habilitowanego albo odmawia jego nadania. Podmiot habilitujący odmawia nadania stopnia, w przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 10, jest negatywna. Zaś ust. 10 stanowi, że uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego podejmuje komisja habilitacyjna w głosowaniu jawnym. Na wniosek osoby ubiegającej się o stopień komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym. Opinia nie może być pozytywna, jeżeli co najmniej 2 recenzje są negatywne. Jak już wcześniej wskazano, zakres kontroli sądu administracyjnego jest ograniczony, bowiem Sąd ten nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji RDN. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Radą Dyscypliny oraz RDN nie naruszono norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola musi zatem ograniczać się jedynie do tego, czy zachowane były zasady postępowania, tzn. czy powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, czy przygotowali oni umotywowane recenzje, czy dochowano przepisów dotyczących kworum i głosowania oraz innych przewidzianych przepisami zasad postępowania (por. H. Izdebski, J. Zieliński "Komentarz do art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym" (w:) H. Izdebski, J. Zieliński "Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz", publ. LEX nr 141291). Ten szczególny charakter postępowania dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed RDN. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wskazać należy, że RDN ma kompetencje ograniczone do kontroli, a nie merytorycznego orzekania w sprawie. Kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Dyscypliny. Wymaga zaznaczenia, że samo postępowanie przed RDN ma charakter niejawny, a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane w tajnym głosowaniu. W sprawie o nadanie stopnia naukowego, ze względu na szczególny tryb postępowania nie może być wprost stosowany art. 10 § 1 k.p.a. Dlatego w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Ponadto decyzje RDN należą do decyzji wydawanych przez organ kolegialny. Decyzje tego typu stanowią podsumowanie postępowania, mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Zatem brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia tej decyzji, z uwagi na specyfikę tego postępowania, nie może być uznane za naruszenie prawa, dające podstawę do uchylenia decyzji. Ograniczenie uzasadnienia decyzji RDN nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje kolegialne podejmowane w głosowaniu tajnym, a wyników tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. (podobnie na tle poprzednio obowiązującej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1226/09). Przechodząc do analizy niniejszej sprawy wskazać należy, że podstawą wniosku skarżącego o nadanie stopnia doktora habilitowanego był dorobek naukowy w dyscyplinie naukowej pedagogika. W toku prowadzonego przez organy obu instancji postępowania, dorobek naukowy skarżącego został negatywnie zaopiniowany przez komisję w dniu 1 marca 2021 r. na podstawie kolokwium habilitacyjnego i posiedzenia komicji habilitacyjnej z tego samego dnia. Jak wynika z protokołu komisji w pierwszym głosowaniu członków Komisji za pozytywną opinią w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego dr R. P. wynik głosowania był następujący: 0 głosów "za", 7 głosów "przeciw", 0 głosów wstrzymujących się. W tej sytuacji Przewodniczący komisji zarządził drugie głosowanie nad podjęciem uchwały zawierającej negatywną opinię w sprawie nadania dr R. Pawlakowi stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Wynik głosowania przedstawiał się następująco: 7 głosów "za", 0 głosów "przeciwnych", 0 głosów wstrzymujących się. W uzasadnieniu uchwały z [...] marca 2021 r. nr [...] powołano się na cztery recenzje osiągnięć naukowych skarżącego, które zgodnie zawierały stwierdzenia, że dorobek dr R. P. nie spełnia wymogów określonych w ustawie art. 219 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i nie ma poparcia jego wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego w zakresie pedagogiki (s. 11 recenzji, s. 21-22 recenzji, s. 10 recenzji). Zdaniem RDN cztery negatywne recenzje osiągnięć naukowych skarżącego, przebieg kolokwium habilitacyjnego, uchwałę Komisji habilitacyjnej z dnia 1 marca 2021 r. zawierającą negatywną opinię w sprawie nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika a także wynik głosowania tajnego członków Rady Dziedziny Nauk Społecznych, w którym negatywnie zaopiniowano wniosek w sprawie nadania dr R. P. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika przesądziły za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały. W głosowaniu tajnym na uprawnionych do głosowania były 24 osoby, obecnych było 21 osób, oddano 20 głosów w tym: 1 głos na "Tak", 17 głosów na "Nie", 2 głosy wstrzymujące się. W zaskarżonej decyzji uwypuklono również, że w toku postępowania przed komisją habilitacyjną nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie poparcia wniosku o nadanie stopnia naukowego dr R. P.. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną uchwałę o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie w głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Słusznie RDN zauważyła, że Rada jest organem kolegialnym i podejmuje uchwały w głosowaniu tajnym oraz że przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w przedmiotowej sprawie odpowiednio - uchwała nie musi spełniać wszystkich warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Także RDN po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i uzasadnieniem uchwały Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. z dnia 16 marca 2021 r. wskazując, że spełnione zostały warunki określone w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę. Recenzje stanowią warunek niezbędny do podjęcia uchwały przez Radę Doskonałości Naukowej, ale nie jest ona nimi w żaden sposób związana. Treść uchwały w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego nie jest ani nie musi być odzwierciedleniem wniosków czy konkluzji recenzentów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 548/18). Ponadto przepisy ustawy nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości dyskutowania na temat recenzji. Tym samym jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że w toku postępowania przed organami obu instancji (które szczegółowo opisano, przedstawiając stan faktyczny sprawy) nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony, jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogło zostać wyrażone tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. W ocenie Sądu postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy. Podstawowy zarzut skargi sprowadza się do polemiki z recenzjami, które zostały przedstawione w niniejszej sprawie. Co istotne, ocena dorobku naukowego wynika z opinii recenzentów, które są podstawową częścią materiału dowodowego w postępowaniach o nadanie stopnia naukowego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 531/08, tu cyt. "(...) postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania w drodze postępowania sądowego wystawionych ocen rozprawy habilitacyjnej (dzieła), nawet jeżeli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące." W związku z tym stanowisko prezentowane przez skarżącego w skardze nie może podlegać ocenie Sądu i jako takie uznać należy je jako nieuprawnione. Podkreślenia wymaga, że skarżący wszczynając postępowanie habilitacyjne poddał swój dorobek naukowy kontroli odpowiednich organów środowiska naukowego i powinien przyjąć taką a nie inną jego ocenę. Podkreślić należy, że postępowanie habilitacyjne jest aktem oceny kandydata przez recenzentów, komisję habilitacyjną i wreszcie uprawnioną radę, a nie aktem sporu kandydata z recenzentami. W niniejszej sprawie skarżący oceniony został negatywnie, co szerzej przedstawiono w części historycznej uzasadnienia. Zatem pojawiające się w skardze wyjaśnienia skarżącego, że odmowa przyznania mu stopnia naukowego negatywnie wpłynie na jego życie osobiste i rodzinne nie mogły mieć wpływu na treść wydanego w badanej sprawie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze zarzuty skarżącego, które nie zasługują na uwzględnienie należy wyjaśnić, że podstawą odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego było uznanie, że osiągnięcie naukowe przedstawione przez kandydata nie stanowi znacznego wkładu habilitanta w rozwój dyscypliny naukowej pedagogika. W postępowaniu wartość osiągnięcia naukowego została oceniona negatywnie. Sąd wskazuje, że odrębność postępowania w spawach o nadanie stopnia naukowego, czy tytułu naukowego polega zwłaszcza na sposobie podejmowania decyzji przez członków Rady Doskonałości Naukowej, tj. przez organ kolegialny, którego członkowie decydują w wyniku tajnego głosowania. RDN zobowiązane jest stosownie do art. 77 § 1 i 80 k.p.a. zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Mimo że rozstrzygnięcie podejmowane przez członków zapada w głosowaniu tajnym, to winno ono znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy obrazującej przebieg postępowania przed tą Radą. Uzasadnienie zaś decyzji, z uwagi na sposób jej podejmowania - w głosowaniu tajnym - siłą rzeczy nie może w pełni odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. W utrwalonej już linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wyrażany jest pogląd, że organy kolegialne, jakim w tym przypadku jest Rada Doskonałości Naukowej, podejmują swe rozstrzygnięcia w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia motywów głosowania (vide. wyrok NSA z dnia 7 września 2011 r., sygn. I OSK 1078/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. II SA/Wa 1817/19). Podsumowując wskazać należy, że charakter postępowania odwoławczego przed Radą Doskonałości Naukowej nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Rada Doskonałości Naukowej, poza oceną legalności zaskarżonej uchwały Rady Dyscypliny, przeprowadza własne postępowanie, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost. Rada Doskonałości Naukowej ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. Szczególny przedmiot tego postępowania powoduje, że nie można stosować art. 7, art. 79 § 1 i § 2, art. 81 Kpa. do rozpoznania spraw w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2007 r., sygn. I OSK 145/07, LEX nr 345910). Wobec podnoszonego przez skarżącego zarzutu wobec braku po stronie recenzentów powołanych przez RDN wystarczającej wiedzy i kwalifikacji dla oceny osiągnięcia habilitacyjnego skarżącego, wskazać należy, że nie jest rolą Sądu, a tym bardziej kandydata do tytułu naukowego, ocenianie umiejętności recenzentów powołanych przez uprawniony organ do oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej do tytułu doktora habilitowanego. W konsekwencji postawiony w tym zakresie zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Niezadowolenie skarżącego z wydanych rozstrzygnięć nie może oznaczać wadliwości recenzji i samego postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego. Reasumując zaskarżona decyzja wydana została także w zgodzie z prawem materialnym, a Sąd nie dopatrzył się takich wad procesowych, które mogłyby skutkować jej uchyleniem. W szczególności należy wskazać, że zarówno komisja, jak i Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. oraz RDN zachowały obowiązującą procedurę. Członkowie Rady mieli możliwość zapoznania się z całą dokumentacją przedstawioną przez komisję habilitacyjną, w tym z treścią sporządzonych recenzji, protokołem z posiedzenia komisji, wynikiem głosowania i podjętą uchwałą wraz z jej uzasadnieniem. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalił skargę