VII SA/Wa 1802/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Miasta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. (nr [...]) w sprawie ze skargi Miasta [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. (nr [...]). Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2018 r. (nr [...]) na podstawie art. 36 a ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorowi - Przedsiębiorstwu Budowlanemu [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w [...]. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania Miasta [...] od decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. Miasto [...] zaskarżyło postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. (nr [...]). Strona skarżąca podniosła, że "realizacja inwestycji (...) sprzecznej z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości, wynikającym ze stosunku prawa użytkowania wieczystego, może spowodować znaczne szkody po stronie Miasta [...]. Dopuszczenie do zagospodarowania nieruchomości niezgodnie z celem, na jaki użytkowanie wieczyste zostało ustanowione prowadzi do naruszenia interesów właściciela". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) wynika, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciami niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Innymi słowy, postępowanie egzekucyjne toczy się niezależnie od zupełnie odrębnego od niego postępowania, którego celem jest dokonanie weryfikacji zgodności z prawem zaskarżonego aktu albo czynności z zakresu administracji publicznej. Jedynie w wyjątkowych wypadkach, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., ustawodawca zadecydował, ażeby jedno z tych postępowań wywierało wpływ na dopuszczalność prowadzenia drugiego z nich. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności odwołania nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie rodzi ono po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania. W stosunku do tego postanowienia nie można mówić o potencjalnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego już powodu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest uzasadniony. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że decyzja organu I instancji, której wstrzymania wykonania strona skarżąca domaga się, nie została wydana w granicach sprawy zakończonej zaskarżonym do Sądu postanowieniem. W orzecznictwie przyjmuje się, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" użyty w art. 61 p.p.s.a. dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001/1/7 oraz postanowienia NSA: z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OZ 689/09; z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II GZ 246/10; z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; orzeczenia dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem skargi jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania strony skarżącej od decyzji organu I instancji z [...] marca 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, wydanej na podstawie przywołanych w niej przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Rozpoznając tę skargę, Sąd będzie władny badać przede wszystkim przesłanki uzasadniające zastosowanie przez organ administracji publicznej przepisu art. 134 k.p.a. stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wyrok Sądu w tej sprawie nie będzie natomiast mógł dotyczyć kontroli legalności ww. decyzji w zakresie przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę. Dopiero w sytuacji, gdy skarga na postanowienie o niedopuszczalności odwołania zostałaby uwzględniona, sprawa dotycząca kontroli instancyjnej udzielonego pozwolenia na budowę podlegałaby merytorycznej ocenie przez ten organ, a w dalszej kolejności ostateczna decyzja w tym przedmiocie mogłaby zostać poddana kontroli sądowej w przypadku jej zaskarżenia. Tak więc sprawa dotycząca udzielenia pozwolenia na budowę i niedopuszczalność odwołania od tej decyzji nie są tożsame pod względem materialnym, choć niewątpliwie pozostają ze sobą w związku. Jak już powiedziano, z ochrony tymczasowej, o której stanowi art. 61 § 3 k.p.a., mogą korzystać akty i czynności, które nadają się do wykonania i tego wykonania wymagają. Realizacja postanowienia o niedopuszczalności odwołania nie wymaga podejmowania jakichkolwiek działań przez upoważnione do tego organy państwa, zmierzających do ustanowienia stanu zgodności pomiędzy istniejącymi warunkami faktycznymi oraz prawnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.