VII SA/Wa 1819/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. L. i P. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję. VII SA/Wa 1819/18 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku D. L. i P. L. (dalej określanych jako "Skarżący") w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], znak [...], wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], znak [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], znak [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...]. Zdaniem organu materiał dowodowy zebrany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] był kompletny i wystarczający do wydania właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. Organ zauważył, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ powiatowy w dniach 26 stycznia 2016 r. oraz 8 lipca 2016 r. stwierdzono, że wiata mimo, że usytuowana bezpośrednio przy przedmiotowym budynku, nie jest jednak z nim połączona. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych nie stwierdzono, że dobudowana wiata jest połączona z budynkiem zakładu elektromechaniki pojazdowej z częścią mieszkalną usytuowaną przy ul. [...] w [...]. Stwierdzono natomiast, że wybudowana wiata przy budynku warsztatowym posiada konstrukcję stalową oraz ściany z blachy warstwowej i jest posadowiona na wylewce betonowej. Organ podniósł w uzasadnieniu decyzji, że fakt wykonywania przez inwestora innej, dodatkowej działalności niemieszczącej się w określonym sposobie użytkowania budynku nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ stwierdził także, że organ powiatowy dokonał analizy znajdującej się w aktach dokumentacji projektowej, w wyniku której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. wydał decyzję nr [...] nakazującą wykonanie murku ogniowego, spełniającego wskazane w treści decyzji warunki. Pismem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] marca 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji przypomniał, że Naczelnik Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 1986 r. zatwierdził plan realizacyjny inwestycji budowy pieczarkarni przy ul. [...] w [...] dz. nr ew. [...], a także, że Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. zezwolił E. T. na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład elektromechaniki pojazdowej z częścią mieszkalną. W stanowiącym załącznik do decyzji Burmistrza Miasta [...] "Projekcie adaptacji budynku gospodarczego na zakład elektromechaniki pojazdowej" przewidziano wysunięty ponad połać dachową murek ogniowy. Organ zauważył jednak również, że murek ogniowy nie został wykonany, co może powodować zagrożenie dla ludzi i mienia. Dlatego organ powiatowy decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nałożył na Skarżących obowiązek doprowadzenia w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, wykonania robót budowalnych przy budynku zakładu elektromechaniki pojazdowej z częścią mieszkalną na działce nr ew. [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie murku ogniowego od strony działek nr ew. [...], [...] obręb [...] wskazanego w "Projekcie adaptacji budynku gospodarczego na zakład elektromechaniki pojazdowej" stanowiącym załącznik do decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 §1 kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto stwierdził, że analiza akt nie pozwala na uznanie, że przyjęta w toku postępowania przez organy kwalifikacja obiektów stanowi naruszenie prawa o charakterze rażącym. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wskazał również, że wydając decyzję a dnia [...] maja 2018 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] znak [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wiaty przy budynku zakładu elektromechaniki pojazdowej z częścią mieszkalną na dz. nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]. Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając w szczególności: (i) niekompletność dokumentacji budynku warsztatowego, (ii) przeprowadzenie czynności kontrolnych przez organ powiatowy bez uwzględnienia przepisów planu miejscowego, (iii) wykonanie murka ogniowego w sposób nieprawidłowy, naruszający granicę działki Skarżących 11/2, (iv) brak zezwolenia na wybudowanie budynku warsztatowego dwukondygnacyjnego, (v) niedoręczenie Skarżącym decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku oraz decyzji o rozbudowie budynku warsztatowego i tym samym pominięcie ich w postępowaniu, (vi) brak pozwolenia na budowę budynku warsztatowego na granicy, (vii) wydanie decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. bez uwzględnienia planu miejscowego miasta [...]. Pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł odpowiedź na skargę z wnioskiem o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślenia wymaga, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie - stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Badając zaskarżony akt w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie nieważnościowym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018r. , odmawiającej stwierdzającej nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017r. , wydanej w przedmiocie nałożenia na inwestorów – małżonków T. wykonania murku ogniowego od strony działek [...] i [...] wskazanego w " Projekcie adaptacji budynku gospodarczego na zakład elektromechaniki samochodowej" , stanowiącym załącznik do decyzji burmistrza miasta [...] z dnia [...] lipca 2003r. Zatem uznać należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją ukierunkowane było wyłącznie na kontrolę tej decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. To zaś oznacza, że rozpatrując niniejszą sprawę w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł rozstrzygać ponownie merytorycznie sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018r. tj. badać ponownie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017r. pod względem jej ważności, lecz obowiązany był orzekać tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego przez siebie aktu administracyjnego. Działał bowiem jako organ kasacyjny i jego obowiązkiem było - w oparciu o zgromadzony w aktach materiał dowodowy , który posłużył do wydania badanego orzeczenia, - zweryfikowanie kwestionowanej decyzji. Zaznaczyć trzeba, że działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2007r.sygn. akt II SA/Wa 2095/06). Mając to na uwadze ponownie podkreślić trzeba, że organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym, posiadając jedynie uprawnienia kasacyjne, obowiązany jest rozstrzygać tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku -w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie może rozstrzygać natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania zakończonego badaną decyzją. Wśród przesłanek enumeratywnie zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasadę sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawą, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex Nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż "rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". I dalej: " zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd wskazał też, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jednocześnie w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. W wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06), Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż "O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze czyli skutki, które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej". W wyroku z 2 marca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny również wskazał, iż przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego zawsze chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać (sygn. akt II GSK 398/05, lex nr 197521). W wyroku z 30 listopada 1999 r. (sygn. akt V SA 876/99, lex nr 50137), Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę na to, iż o tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję dostrzegł, iż nie spełnia ona wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z odmową zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 tej ustawy. Sąd uznał także, że Główny Inspektor naruszył ponadto art. 8 i art. 9 k.p.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy poprzez co najmniej przedwczesne jego zastosowanie. Nadto, poprzez nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do podniesionych we wniosku zarzutów, Sąd uznał, iż Główny Inspektor naruszył w sprawie również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w takim stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik kontrolowanego postępowania. Przedmiotem kontrolowanego postępowania była ocena ważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych, a więc -co należy w tym miejscu podkreślić - nie decyzji wydanej w trybie zwykłym, a decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym. Z jednej strony okoliczność tę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, na co wskazuje treść uzasadnienia , z drugiej zaś wyjaśniając sprawę badał "na nowo" ważność opisanej wyżej decyzji nakładającej obowiązek z dnia [...] lutego 2017r. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając ważność decyzji [...] WINB z dnia [...].03.2018r. pod kątem rażącego naruszenia prawa, ustalił przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania murku ogniowego z dnia 3.02.2017r. oraz poczynił ustalenia faktyczne . W konsekwencji dokonał ponownej analizy i stwierdził, że wskazana decyzja nie narusza sposób rażący art. 52 ust.1 pkt.2 i 51 ust.7 Prawa budowlanego . Powyższe oznacza , że GINB zachował się więc tak, jakby orzekał (w II Instancji) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej na inwestorów obowiązku wykonania opisanych w niej robót i weryfikował rozstrzygnięcie wydane w tej sprawie w I instancji. Tymczasem, zadaniem tego organu była ocena ważności tej decyzji. Postępowanie to winno bowiem dotyczyć bezpośrednio decyzji [...] WINB z dnia [...].03.2018r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...].02.2017r. To decyzja [...] WINB z dnia [...].03.2018r., a nie decyzja PINB w [...] z dnia [...].02.2017r., winna być przedmiotem kontroli. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy wydanie kwestionowanej decyzji [...] WINB z dnia [...].03.2018r., związane jest z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w ww. art. 156 § 1 k.p.a. W tym miejscu podkreślić zatem należy, że badana [...] WINB z dnia [...].03.2018r. odmawia stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...].02.2017r. na podstawie art.158 § 1 k.p.a. Należało zatem ustalić, czy przepis ten został prawidłowo zastosowany, a jeśli nie, to czy można stwierdzić, iż doszło do rażącego jego naruszenia. W tym zakresie konieczne jest odwołanie się do treści uzasadnienia decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności [...] WINB z dnia [...].03..2018r., a także decyzji PINB w [...] z dnia [...].02.2017r. (jej stanu faktycznego i prawnego), przy czym tej ostatniej - w kontekście potrzebnym do dokonania oceny działania [...] WINB w postępowaniu nieważnościowym i wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia. Sąd zauważa, że organ w zaskarżonej decyzji nie dokonał oceny decyzji [...] WINB z dnia [...].03..2018r. w ogóle , a w szczególności czy zapdła ona z naruszeniem podstawy prawnej w oparciu o którą została wydana, tj. art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Analizy Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wymaga, czy [...] WINB wydając decyzję z dnia [...].03.2018r. zasadnie zaakceptował – w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie – wydanie decyzji PINB w [...] z dnia [...].02.2017r. na podstawie art. 51 ust.1 pkt.2 i art. 51 ust.7 prawa budowlanego, czy też w oparciu o przywołany materiał dowodowy istniała podstawa do dokonania rozstrzygnięcia na podstawie art.51 ust.1 pkt.3 prawa budowlanego , co mogłoby ewentualnie uzasadnić przyjęcie , że decyzję wydano z rażącym naruszeniem podstawy jej rozstrzygnięcia, w związku ze zrealizowaniem spornej inwestycji z istotnymi odstępstwami od warunków określonych w decyzji Naczelnika miasta [...] z dnia [...].10.1986r., którą zatwierdzono plan realizacji inwestycji budowy pieczarkarni oraz decyzji Burmistrza miasta [...] z dnia [...].07.2003r. zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład elektromechaniki pojazdowej. Powyższe , zadniem Sądu oznacza , że organ orzekający w niniejszej sprawie nie zbadał w sposób należyty, czy kwestionowana decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...].03.2018r. nie jest obarczona wadą wynikającą z art. 156 § 1 k.p.a., w tym w szczególności z pkt 2. Takim działaniem dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to przepisy wymagają od organu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z tych też powodów należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja, wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, zapadła bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i w tych okolicznościach jest co najmniej przedwczesna. Ponownie orzekając organ obowiązany będzie uwzględnić powyższe uwagi Sądu i jeszcze raz ocenić pod względem ważności kwestionowaną decyzję, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu na inwesorów określonych obowiązków. Dokonując wskazanej oceny decyzji organ winien mieć na względzie stanowisko skarżących i ich argumentację jak i powyżej poczynione przez Sąd uwagi dotyczące przesłanki rażącego naruszenia prawa. Mając to na uwadze,Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.