VII SA/Wa 1843/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki asesor WSA Lucyna Staniszewska Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 27 stycznia 2025 r. znak: DRKN.Z5.413.5.2022 w przedmiocie przedstawienia Prezydentowi RP do nadania tytułu profesora nauk społecznych oddala skargę Rada Doskonałości Naukowej decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm.) oraz w związku z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku S.B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. S.B. tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk społecznych – utrzymała w całości decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] maja 2024 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Uchwałą z dnia 25 stycznia 2021 r. Senat Uniwersytetu [...] w P. poparł wniosek S.B. o nadanie mu tytułu profesora nauk społecznych. Następnie decyzją z dnia [...] października 2021 r., Nr [...] organ po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówił przedstawienia skarżącego do tytułu profesora nauk społecznych. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku organ decyzją z dnia 26 września 2022 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt Il SA/Wa 157/23 uchylił decyzję z dnia [...] września 2022r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu z dnia [...] października 2021 r. nr [...]. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ stwierdził, co następuje. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, oraz: posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym (pkt 1); posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych (pkt 2); posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej: raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia (lit. a) oraz raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim (lit. b), oraz dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym (lit. c). Brak możliwości spełnienia którejkolwiek z ww. przesłanek skutkuje brakiem możliwości podjęcia uchwały o przedstawieniu kandydata do tytułu profesora. Organ podniósł, że dorobek publikacyjny skarżącego wynosi 26 pozycji, m.in. Autorska monografia wskazana jako podstawowe osiągnięcie naukowe: [...], P., Wydawnictwo Naukowe U[...], [...]; Monografia pod redakcją S.B. i J. S., [...], P., Wydawnictwo Naukowe U[...], [...]; Artykuły w czasopismach naukowych (14, w tym jeden współautorski) z których 3/4 opublikowano w "[...]" U[...]; 10 artykułów w pracach zbiorowych. Skarżący kierował ponadto trzema projektami jako ekspert metodologiczny: przed habilitacją grant MNiSW Edukacja globalna w świecie (po)nowoczesnym w latach 2007-2010; Projekt F. dla Wielkopolski (2010-2011), po uzyskaniu habilitacji: Projekt Monografie powiatowe w ramach badania ekonomicznych uwarunkowań celów i kierunków alokacji nakładów na edukację realizowanych przez podmioty publiczne i prywatne w Polsce – instytucją zamawiającą był Instytut Badań Edukacyjnych (II.2013-IX.2013). Przed habilitacją zrealizował trzy wizyty studyjne w Stockholm University (2007), University of London (2008, 2010). Po habilitacji 5 kolejnych: TNSEAD Paris (2014), HEC Paris (2014), IESE Business School Barcelona (2015), University of London (2015), SDA Bocconi School of Managment Mediolan (2016). Wypromował on dwóch doktorów, a w trakcie postępowania o nadanie tytułu profesora - wszczętych zostało kolejnych siedem przewodów doktorskich. Trzykrotnie pełnił funkcję recenzenta w postępowaniu o nadanie stopnia doktora habilitowanego i jeden raz pełnił funkcję członka komisji. Skarżący prowadzi zajęcia dydaktyczne na kierunkach pedagogicznych, dotyczące metodologii badań społecznych, socjologii, zagadnień rynku pracy, elementów teorii organizacji i zarządzania oraz kształtowania umiejętności menedżerskich, a także warsztat badań społecznych oraz od 2012 r. jest kierownikiem Zakładu Metodologii Nauk o Edukacji na Wydziale Studiów Edukacyjnych, członkiem Rektorskiej Komisji ds. Strategii, zaś od 2010 r. kieruje Niestacjonarnym Studium Pedagogiki. W postępowaniu o nadanie tytułu profesora skarżącemu sporządzono trzy pozytywne recenzje (prof. dr hab. K.K., prof. dr hab. M.S., prof. dr hab. A.R.) oraz dwie negatywne (prof. dr hab. D.U., prof. dr hab. K.K.2). W związku z powyższym i powstałymi rozbieżnościami w ocenie dorobku skarżącego, dnia 12 marca 2024 r. zwołane zostało posiedzenie Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej, na które przybyli recenzenci powołani w postępowaniu awansowanym skarżącego. Organ wystąpił do recenzentów o uzupełnienie bądź skorygowanie ich opinii w związku ze stwierdzonymi brakami. Zarówno recenzenci pozytywnie opiniujący dorobek naukowy skarżącego, jak i ci oceniający go negatywnie, podtrzymali swoje opinie oraz złożyli szerokie wyjaśnienia takiego stanu rzeczy. Natomiast superrecenzent powołany przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów, prof. dr hab. J.G., podzielił opinię recenzentów, którzy negatywnie ocenili dorobek naukowy S.B., gdyż jego zdaniem nie rozwinął on żadnej teorii pedagogicznej i nie podjął próby posadowienia siebie w jakimś aspekcie badań pedagogicznych. Zdaniem superrecenzenta skarżący, jako socjolog, mógł ubiegać się o tytuł profesora nauk socjologicznych, a mimo to wybrał drogę interdyscyplinarną i pedagogikę. Następnie Zespołowi została zarekomendowana odmowa poparcia wniosku skarżącego przez prof. dr hab. B.S., który na wniosek organu sporządził opinię w sprawie zasadności wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy przedstawienia go do tytułu profesora nauk społecznych. Wniosek o przedstawienie skarżącego Prezydentowi RP do nadania mu tytułu naukowego profesora nauk społecznych skierowany został do Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w dniu 12 marca 2024 r., który po zapoznaniu się z wnioskiem i zgromadzonym materiałem dowodowym, w głosowaniu tajnym, nie poparł wniosku o wystąpienie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie mu tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych (wyniki głosowania za przedstawieniem kandydata do tytułu profesora – 7 głosów, przeciw – 18 głosów, wstrzymujących się – 4 głosy). Z głosowania Zespołu wyłączyli się: prof. dr hab. A.C., prof. dr hab. B.S. i prof. dr hab. T.K.. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, podjęło decyzję o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych (wynik tajnego głosowania z dnia 25 marca 2024 r. za przedstawieniem kandydata – 0 głosów, przeciw – 13 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Uznano, że badania przeprowadzone przez skarżącego nie są zgodne ze współczesnym rozumieniem badań jakościowych, bowiem brakuje w nich założeń teoretycznych. Kandydat zmieścił w opracowaniu duże fragmenty wypowiedzi, które nie zostały zinterpretowane, a jedynie w odniesieniu do nich sformułował konkluzję, na którą nałożył zewnętrzne kategorie teoretyczne, co jest niezgodne z wykorzystywaną metodologią. Ponadto, przeprowadzone badania sprowadziły się do wywiadu z przypadkową grupą 24 menedżerów, co nie gwarantuje reprezentatywności populacji polskich menedżerów. Wskutek ww. mankamentów przeprowadzonych przez kandydata badań, nie rozwinął on żadnej teorii naukowej, co powoduje że jego osiągnięcia nie mogą być uznane za przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Organ podniósł, iż nie można przyjąć, żeby skarżący posiadał osiągnięcia uznane za przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym wyłącznie z tego względu, iż kandydat współpracował z wieloma wybitnymi socjologami. W związku z powyższym Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, wobec niespełnienia przez kandydata przesłanek do przedstawienia go do tytułu profesora, podjęło decyzję o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora. Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz w zw. z art. 279 ust. 2 przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) organ odmówił przedstawienia dr hab. S.B. do nadania mu tytułu profesora nauk społecznych. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ utrzymał w całości zaskarżoną decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że organ w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w ww. rozstrzygnięciu. Organ wskazał, że zdaniem recenzenta prof. dr. hab. J.G. kandydat nie wypełnił żadnej misji naukowej związanej z pogłębieniem teorii w obszarze pedagogiki, a cały jego dorobek, od magisterium do wniosku o tytuł profesora, lokuje się w jednolitym, wąskim obszarze wiedzy związanym z szeroko rozumianym menadżeryzmem, tj. kształceniem menadżerów i funkcjonowania menadżerów. Recenzent zgodził się z opiniami niektórych recenzentów, że wnioskodawca multiplikuje swój dorobek naukowy, gdyż pisząc niektóre pozycje w języku angielskim, po przetłumaczeniu ich na język polski publikował je w polskich czasopismach. Prof. dr hab. A.N. stwierdził, że oceniając osiągnięcia naukowe kandydata nie dostrzegł w jego dorobku wybitnego wkładu w rozwój pedagogiki. Zdaniem recenzenta wnioskodawca w swoich publikacjach powiela pewne schematy, prowadzące do granic autoplagiatu. Według niego dorobek jest słaby i nie zawiera wybitnych osiągnięć, które by w minimalny sposób rewolucjonizowały pojęcie o świecie. Według recenzenta prof. dr hab. B.S. kandydat, bazując w swojej książce profesorskiej na tzw. paradygmacie badań jakościowych nie zastosował przekładów literatury obcej na ten temat, gdyż przeprowadził wywiady z niewielką liczbą osób, stosując w doborze grupy metodę tzw. kuli śnieżnej. W opinii profesora zastosowanie tej metody w metodologii badań w naukach społecznych jest niedopuszczalne. Według recenzenta, jednakowoż przyjmując metodologię badań, badacz nie wyprowadził z analizy 24 przypadków żadnej teorii, a przecież badania jakościowe zobowiązują do tego, by powstała jakaś ugruntowana teoria. Badanie prowadzone w paradygmacie interpretatywnym, z akcentem na indukcję analityczną, nie zawiera jej, a jedynie szczątkową analizę wywiadów o charakterze autoetnograficznym. Zdaniem recenzenta kandydat do tytułu profesora nie ma wiedzy w zakresie badań ilościowych i jakościowych. Natomiast prof. dr hab. K.R. argumentując pozytywną recenzję dorobku naukowego skarżącego stwierdził, że w jego przekonaniu osiągnięciem przewyższającym osiągnięcie typowe dla doktora habilitowanego jest stworzenie przez kandydata empiryczno-teoretycznego splotu obszarów, łączenie socjologii, ekonomii i pedagogiki w wyjaśnianiu procesów typowych dla badań tych dyscyplin, co jest szczególnie ważne w przypadku pedagogiki. W opinii profesora splot ekonomii, socjologii i pedagogiki powstał w pracy badawczej kandydata nie tylko poprzez zakreślenie pola empirycznego, ale również poprzez wskazanie teorii, które osadzają od strony teoretycznej fakty empiryczne. Zdaniem recenzenta kandydat wszedł w obszar teoretycznych zagadnień socjologicznych, które mogą naświetlić splot trzech wskazanych dyscyplin – zrobił to też w odniesieniu do ekonomii, powołując się na przełom ekonomiczny w polskiej gospodarce, który rozpoczął się w latach dziewięćdziesiątych XX w., którego dynamika i wariancja wpływały na sposób kształcenia kadry menedżerskiej. Recenzent przyznał, że badania skarżącego mają niedostatki metodologiczne, jednak w jego przekonaniu nie umniejszają wartości osiągnięcia. Odnosząc się do zarzutu, że dorobek kandydata nie jest dorobkiem pedagogicznym, recenzent stwierdził, że kandydat wyraźnie odnosi się do andragogiki, czyli subdyscypliny związanej z kształceniem dorosłych, gdyż menadżerowie przechodzą cały proces kształcenia, zmierzając do tzw. tożsamości dojrzałej osiągniętej, którą determinuje element roli zawodowej. Badania naukowe Kandydata dotykają zagadnień dotyczących teorii wychowania, poprzez nawiązanie do wychowania w rodzinie, do pedagogiki społecznej, poprzez omówienie procesów wpływu struktury społecznej na procesy wychowawcze. Prof. dr hab. K.R. nie podzielił również poglądu niektórych recenzentów, że praca kandydata nie rozwiązuje żadnego problemu badawczego. Pozytywna opinia prof. dr hab. K.R. z Uniwersytetu [...] nie przekonała Rady Doskonałości Naukowej, bowiem wykazane uchybienia dorobku naukowego kandydata nie mogą prowadzić do uznania posiadania przez kandydata osiągnięć naukowych znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Organ podniósł jednocześnie, że wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 28 czerwca 2023 r., bowiem zweryfikował stanowiska recenzentów oraz superrecenzentów, którzy wydawali opinie w przedmiotowym postępowaniu oraz poddała ocenie wniosek skarżącego o nadanie tytułu profesora nauk społecznych. Zauważono, że wykonanie ww. wyroku, wbrew założeniom odwołującego, nie wiąże się z koniecznością automatycznej zmiany decyzji organu i uwzględnieniem wniosku kandydata. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] stycznia 2025 r., Nr [...] złożył skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: naruszenie art. 26 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki – poprzez odmowę przedstawienia kandydatury skarżącego do tytułu profesora pomimo spełnienia wymogów określonych w ustawie; naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez brak bezstronności, naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz odstępstwa od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji [...] oraz wcześniejszej decyzji Rady Doskonałości Naukowej [...] z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoją argumentację wskazaną w decyzji z dnia [...] stycznia 2025 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej z [...] stycznia 2025r., utrzymująca w mocy własne rozstrzygnięcie z [...] maja 2024r. odmawiające wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. S.B. tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk społecznych. Wniosek S.B. o nadanie tytułu profesora nauk społecznych został złożony w dniu 29 marca 2019r., a więc w dacie obowiązywania ustawy z dnia 20 lipca 2018r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce( tj. Dz.U. z 2018r., poz. 1668 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 października 2018r. Zgodnie natomiast z art. 179 ust 2 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. , do dnia 30 kwietnia 2019r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Stąd w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm.). W konsekwencji z dniem 1 stycznia 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej wstępuje w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (art. 179 ust. 10 Przepisów wprowadzających P.s.w.n.). W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21 a, oraz: 1) posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym; 2) posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych; posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej: a) raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia oraz b) raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim, oraz c) dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego aktu, dorobek publikacyjny dr hab. S.B. wynosi 26 pozycji, m.in. Autorska monografia wskazana jako podstawowe osiągnięcie naukowe: [...], P., Wydawnictwo Naukowe U[...], [...]; Monografia pod redakcją S.B. i J. S., [...], P., Wydawnictwo Naukowe U[...], [...]; Artykuły w czasopismach naukowych (14, w tym jeden współautorski) z których 3/4 opublikowano w "[...]" U[...]; 10 artykułów w pracach zbiorowych. Skarżący kierował ponadto trzema projektami jako ekspert metodologiczny: przed habilitacją grant MNiSW Edukacja globalna w świecie (po)nowoczesnym w latach 2007-2010; Projekt F. dla Wielkopolski (2010-2011), po uzyskaniu habilitacji: Projekt Monografie powiatowe w ramach badania ekonomicznych uwarunkowań celów i kierunków alokacji nakładów na edukację realizowanych przez podmioty publiczne i prywatne w Polsce – instytucją zamawiającą był Instytut Badań Edukacyjnych (II.2013-IX.2013). Przed habilitacją zrealizował trzy wizyty studyjne w Stockholm University (2007), University of London (2008, 2010). Po habilitacji 5 kolejnych: TNSEAD Paris (2014), HEC Paris (2014), IESE Business School Barcelona (2015), University of London (2015), SDA Bocconi School of Managment Mediolan (2016). Wypromował on dwóch doktorów, a w trakcie postępowania o nadanie tytułu profesora - wszczętych zostało kolejnych siedem przewodów doktorskich. Trzykrotnie pełnił funkcję recenzenta w postępowaniu o nadanie stopnia doktora habilitowanego i jeden raz pełnił funkcję członka komisji. Skarżący prowadzi zajęcia dydaktyczne na kierunkach pedagogicznych, dotyczące metodologii badań społecznych, socjologii, zagadnień rynku pracy, elementów teorii organizacji i zarządzania oraz kształtowania umiejętności menedżerskich, a także warsztat badań społecznych oraz od 2012 r. jest kierownikiem Zakładu Metodologii Nauk o Edukacji na Wydziale Studiów Edukacyjnych, członkiem Rektorskiej Komisji ds. Strategii, zaś od 2010 r. kieruje Niestacjonarnym Studium Pedagogiki. Następnie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Jednocześnie należy wskazać, że postępowanie w sprawach o nadanie stopni i tytułów naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Rady Doskonałości Naukowej. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki, nie jest forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami RDN. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu o nadanie stopnia lub tytułu naukowego nie doszło do naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a. Zgodnie więc z art. 29 ust. 1 ww. ustawy do postępowania o nadanie tytułu profesora będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 7 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej (a takim jest przecież RDN), ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Postępowanie w przedmiocie nadania tytułu profesora na gruncie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. 2017 r. poz. 1789) nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, albowiem przepisy k.p.a. znajdują w nim zastosowanie jedynie odpowiednio i to wyłącznie w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym – art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. W literaturze przedmiotu powszechnie przyjmuje się, że "odpowiednie zastosowanie przepisów" oznacza, że przy rozważaniu, które przepisy regulujące postępowanie administracyjne będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy charakterystyczne postępowań w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego. Odpowiednie stosowanie k.p.a. w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora nie może jednak w żaden sposób zmienić charakteru tych postępowań, ponieważ przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów prawa modyfikacji mogą podlegać jedynie przepisy odpowiednio stosowane, a nie przepisy, które mają być przez nie uzupełniane – zob. J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 146; B. Adamiak, J. Borkowski, Zakład administracyjny w postępowaniu administracyjnym, "Studia Iuridica" 1996, nr 32, s. 23. "Odpowiednie" stosowanie k.p.a. w sprawach o nadanie stopnia naukowego albo tytułu naukowego ma zatem ścisły związek ze specyfiką postępowań poprzedzających podejmowanie przez właściwe jednostki organizacyjne uchwał w tych sprawach. Wyrażoną w art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych regułę należy rozumieć w ten sposób, że w omawianych sprawach przepisy k.p.a. mają zastosowanie tylko w kwestiach nieuregulowanych w ustawie i jest to tylko zastosowanie odpowiednie. Odpowiedniość stosowania k.p.a. oznacza, że jedne przepisy Kodeksu będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji, inne z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy, a niektóre w ogóle nie będą miały zastosowania - por. wyroki NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08 i z 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06; szerzej również J.P. Tarno, Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych (wybrane zagadnienia), ZNSA 2011, z. 6, s. 18 i 19. Okoliczność, że RDN podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/WA 1291/17, publ. Lex nr 2636924). W postępowaniu przed RDN obowiązuje zasada dwuinstancyjności, którą można ująć jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy przeanalizowano wszystkie argumenty, opinie, żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem, uzasadnionego w sposób jasny i klarowny, aby strona była w stanie dowiedzieć się, co było podstawą negatywnego rozstrzygnięcia. Kwestią zasadniczą w sprawie pozostaje okoliczność, że poprzednia decyzja Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] września 2022r., również odmawiająca przedstawienia prezydentowi RP dr hab. S.B. do tytułu profesora nauk społecznych, była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 28 czerwca 2023r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 157/23, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W tym miejscu wyjaśnić należy, że ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania, wyrażona przez Sąd w powyższej sprawie na podstawie art. 153 p.p.s.a. wiązała organ przy wydawaniu kolejnej decyzji w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 153 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Jak wyjaśnił Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 czerwca 2023r., w dniu 5 listopada 2019 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała 5 recenzentów do oceny wniosku kandydata do tytułu naukowego w osobach profesorów: D.U., K.K.2, A.R., K.K. oraz M.S.. Trzej recenzenci: prof. A.R., K.K. oraz M.S. wyrazili pozytywne konkluzje w swoich opiniach o dorobku naukowym, dydaktycznym i organizacyjnym dr hab. S.B.. Natomiast dwaj recenzenci, prof. D.U. oraz prof. K.K.2 sformułowali wnioski negatywne. Powołany Zespół Profesorski wyraził jednoznacznie pozytywne opinie w sprawie uruchomienia procedury awansowej i w dniu 7 grudnia 2020 r. po zapoznaniu się z poszczególnymi recenzjami rekomendował Radzie Naukowej pozytywne stanowisko w sprawie poparcia wniosku do tytułu profesora nauk społecznych. Wynik głosowania w dniu 15 grudnia 2020 r. był następujący: 41 osób za nadaniem tytułu, 5 głosów było przeciwnych i 12 wstrzymujących się. Senat U[...] w P. na posiedzeniu w dniu 5 stycznia 2021 r. poparł wniosek o nadanie tytułu profesora nauk społecznych dr hab. S.B.. Wynik głosowania był następujący: za nadaniem tytułu opowiedziało się 35 osób, przeciw 9, a 8 osób wstrzymało się od głosu. Rada Doskonałości Naukowej pismem z dnia 25 marca 2021 r. zwróciła się do prof. A.N.o opracowanie opinii dotyczącej wniosku o nadanie dr. hab. S.B. tytułu profesora nauk społecznych. W opinii z dnia 8 maja 2021 r. opiniujący nie poparł wniosku. Następnie Rada Doskonałości Naukowej pismem z dnia 12 maja 2021 r. zwróciła się do prof. dr hab. J.G. o opracowanie opinii dotyczącej wniosku o nadanie dr. hab. S.B. tytułu profesora nauk społecznych. W opinii z dnia 13 czerwca 2021 r. opiniujący również nie poparł wniosku. Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej, jak wynika z protokołu posiedzenia z dnia 14 września 2021 r., odmówił poparcia wniosku. Liczba osób uprawnionych do głosowania - 33, liczba obecnych na posiedzeniu 31 osób, brało udział w głosowaniu 25 osób, za - były 3 osoby, przeciw - 20 osób, wstrzymały się od głosu - 2 osoby. Rada Doskonałości Naukowej decyzją z [...] października 2021 r. nr BCK-1-P- 1/2021 odmówiła przedstawienia Prezydentowi RP dr hab. S.B. do tytułu profesora nauk społecznych. Wyniki głosowania tajnego w Prezydium Rady: za wnioskiem 0 głosów, przeciw wnioskowi 9 osób, jedna osoba wstrzymała się od głosu. Uprawnionych i obecnych na głosowaniu było 10 osób. Zdaniem organu, dr hab. S.B. nie spełnia wymagań ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie art. 26 ust. 1 pkt 1 dotyczących posiadania osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Mając na uwadze powyższe uznał, że nie występują podstawy do poparcia przedmiotowego wniosku. W związku z wnioskiem S.B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Rada Doskonałości Naukowej zwróciła się do prof. dr hab. B.S. o opracowanie opinii dotyczącej zasadności złożonego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Opiniujący w sporządzonej w dniu 7 czerwca 2022 r. opinii odmówił poparcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w głosowaniu w dniu 13 września 2022 r. ostatecznie odmówił poparcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wynik głosowania: za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - 5 głosów, przeciw uwzględnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - 24 głosy, wstrzymujących się - 0 głosów. Uprawnione do głosowania były 33 osoby, liczba obecnych na posiedzeniu 31 osób, zaś brało udział w głosowaniu 29 osób. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu, podjęło w dniu 26 września 2022 r. decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji (wynik tajnego głosowania: za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - 0 głosów, przeciw uwzględnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy -10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Uchylając kontrolowane rozstrzygnięcie, WSA wskazał, że RDN raz jeszcze winna poddać ocenie - na gruncie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - wniosek skarżącego o nadanie tytułu profesora nauk społecznych, dokonując ponownej oceny zarówno negatywnych jak i pozytywnych recenzji oraz odnosząc się do zarzutów formułowanych przez skarżącego. W toku ponownego rozpoznania sprawy i mając na uwadze wytyczne WSA zawarte w przywołanym wyroku z dnia 28 czerwca 2023r. , dnia 12 marca 2024 r. zwołane zostało posiedzenie Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej, na które zostali zaproszeni recenzenci powołani w postępowaniu awansowanym skarżącego celem wyjaśnienia rozbieżności występujących w recenzjach. Zespół wystąpił do recenzentów o uzupełnienie bądź skorygowanie ich opinii w związku ze stwierdzonymi brakami. Zarówno recenzenci pozytywnie opiniujący dorobek naukowy skarżącego, jak i ci oceniający go negatywnie, podtrzymali swoje opinie oraz złożyli szerokie wyjaśnienia takiego stanu rzeczy, który ostatecznie nie uległ zmianie w stosunku do wydanych recenzji. Następnie Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów powołała superrecenzenta w osobie prof. dr hab. J.G., który podzielił opinię recenzentów, którzy negatywnie ocenili dorobek naukowy S.B., gdyż jego zdaniem nie rozwinął on żadnej teorii pedagogicznej i nie podjął próby posadowienia siebie w jakimś aspekcie badań pedagogicznych. Zdaniem superrecenzenta skarżący, jako socjolog, mógł ubiegać się o tytuł profesora nauk socjologicznych, a mimo to wybrał drogę interdyscyplinarną i pedagogikę. Również prof. dr hab. B.S. zarekomendował Zespołowi odmowę poparcia wniosku skarżącego. Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej po zapoznaniu się z wnioskiem i zgromadzonym materiałem dowodowym, w głosowaniu tajnym, nie poparł wniosku o wystąpienie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie mu tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych (wyniki głosowania za przedstawieniem kandydata do tytułu profesora – 7 głosów, przeciw – 18 głosów, wstrzymujących się – 4 głosy). Z głosowania Zespołu wyłączyli się: prof. dr hab. A.C., prof. dr hab. B.S. i prof. dr hab. T.K.. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, podjęło decyzję o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych (wynik tajnego głosowania z dnia 25 marca 2024 r. za przedstawieniem kandydata – 0 głosów, przeciw – 13 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Podkreślenia wymaga , że wynik głosowania był jednomyślny i jednoznaczny, bowiem wszyscy członkowie Prezydium uznali, że skarżący nie spełniania ustawowych wymogów dla nadania tytułu profesora . Oceniając zarówno negatywne jak i pozytywne recenzje, zgodnie z wytycznymi Sądu, organ wyjaśnił , że te ostatnie nie wskazują na konkretne walory osiągnięć naukowych, które można uznać za przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 26 ust 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Nie stanowi osiągnięcia naukowego okoliczność współpracy z wybitnymi socjologami, ani fakt podjęcia przez skarżącego konkretnej problematyki badań, skoro nie wynika ono z zasadności i poprawności wywodów zawartych w tych badaniach. Zdaniem Rady, badania prowadzone przez skarżącego nie są zgodne ze współczesnym rozumieniem badań jakościowych, bowiem brakuje w nich założeń teoretycznych. Zamieszczone w opracowaniu duże fragmenty wypowiedzi, nie zostały przez autora zinterpretowane, a jedynie w odniesieniu do nich sformułowano konkluzję, na która nałożono zewnętrzne kategorie teoretyczne, co jest niezgodne z wykorzystywaną metodologią. Organ wskazał nadto, że badania przeprowadzone przez skarżącego sprowadziły się do wywiadu z przypadkową grupą 24 menadżerów, co nie gwarantuje reprezentatywności populacji polskich menadżerów. Ostatecznie skarżący nie rozwinął żadnej teorii naukowej, co powoduje, że jego osiągnięcia nie mogą być uznane za przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. W toku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wypowiedział się także prof.dr hab. A.N. w którego opinii dorobek skarżącego nie stanowi wybitnego wkładu w rozwój pedagogiki. Sam dorobek został oceniony jako słaby i nawet w minimalny sposób nie rewolucjonizuje pojęcia o świecie. Natomiast prof. dr hab. K.R. -autor pozytywnej recenzji stwierdził, że osiągnieciem przewyższającym osiągnięcia typowe dla dr habilitowanego, w przypadku skarżącego, jest stworzenie przez niego empiryczno-teoretycznego splotu obszarów, łączenie socjologii, ekonomii i pedagogiki, choć przyznaje, że sposób działania skarżącego może być uznany za dyskusyjny. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego o omawiane recenzje Prezydium Rady Doskonałości Naukowej ponownie podjęło decyzję o odmowie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie skarżącemu tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych ( wynika tajnego głosowania w dniu [...] stycznia 2025r. : za – 1 głos, przeciw- 13 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Odnosząc się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z 23 czerwca 2023r., Rada wyjaśniła, że powołaniu w postępowaniu recenzenci i superrecenzenci spełniają wymogi określone w art. 27 ust 5 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki tj. są to osoby posiadające tytuł profesora w zakresie danej lub pokrewnej dziedziny nauki. Recenzenci zostali wyznaczeni przez Przewodniczącego Zespołu na podstawie § 27 ust.2 Statutu Rady Doskonałości naukowej z dnia 9 października 2020r. I tak recenzenci , którzy sporządzili negatywne recenzje prof. K.K.2 i prof. D.U. uzyskali tytuł profesora w zakresie danej lub pokrewnej dziedziny nauki. Oboje są wybitnymi metodologami badań. Prof. K.K.2 jest autorem wielu publikacji, poświęconych miedzy innymi ocenianiu osiągnięć edukacyjnych, zaś prof. D.U. specjalizuje się w badaniach jakościowych. Również powołani przez Radę superrecenzenci prof. A.N., prof. J.G. oraz prof. K.R. są przedstawicielami dyscypliny, których kompetencje są najbliższe przedmiotowi prac skarżącego. Należy w tym kontekście podkreślić, że w postępowaniu przed Radą Doskonałości Naukowej recenzje złożone w postępowaniu prowadzonym przez Radę stanowią w sprawie pełnowartościowy dowód, do którego powinna ustosunkować się Rada zarówno na etapie postępowania opiniodawczego, jak również rozstrzygając sprawę. Rada Doskonałości Naukowej ocenia całokształt materiału dowodowego, w tym także zebranego w toku postępowania prowadzonego przez Radę . Na potrzebę odniesienia się do recenzji pozytywnych, które jednak nie przesądziły o wydanym rozstrzygnięciu, zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 157/23. Należy przypomnieć, za wyrokiem z 28 czerwca 2023r., iż postępowanie wyjaśniające w sprawach tytułu profesora (a także stopni naukowych) odpowiada założeniom modelu eksperckiego. Udział recenzentów w postępowaniu ma dostarczyć materiału stwarzającego wyczerpującą podstawę do sformułowania jasnych w swojej treści wniosków na temat kwalifikacji i osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy, a w konsekwencji - przyznania przez właściwy organ uprawnienia jednostce lub odmowy jego przyznania. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji, przy jednoczesnym poważnym ograniczeniu zakresu stosowania zasady wynikającej z art. 10 k.p.a.) wykracza poza tradycyjny schemat dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. Z tych przyczyn stosowanie większości przepisów rozdziału 4 działu II k.p.a. jest wyłączone jako bezprzedmiotowe (vide: Z. Kmieciak, J. Wegner, "Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu profesora", PiP 2021/3/3-21). O rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, poddanego ocenie Prezydium RDN i znajdującego odzwierciedlenie w wyniku tajnego (tak dla kandydata, jak i dla członków organu) głosowania. Postępowanie wyjaśniające w sprawach nadania tytułu profesora zakłada, że recenzenci wydadzą opinie eksperckie, dostarczające RDN materiał ułatwiający ocenę osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji) jest więc w tym znaczeniu odmienny od tradycyjnego sposobu dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. RDN nie jest jednak w żaden sposób związana recenzjami, w tym wnioskami końcowymi co do spełnienia przez kandydata na profesora wymagań art. art. 26 ust 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. O rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt zebranego materiału dowodowego, poddanego swobodnej ocenie RDN, znajdujący swe odzwierciedlenie w wyniku głosowania. Stąd też w niniejszej sprawie RDN nie była związana opiniami powołanych recenzentów, co oznaczało, że nawet gdyby znacząca większość sporządzonych recenzji były dla skarżącego pozytywne, to RDN mogła uznać, że kandydat nie spełnia warunku wybitności osiągnieć naukowych i Rada miała prawo w głosowaniu podjąć negatywną uchwałę, co do wystąpienia do Prezydenta RP nadania jej tytułu profesora. Wyjaśnić też należy, że ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym nie przewiduje możliwości podważania recenzji przez pretendenta do tegoż tytułu ani w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, ani w ewentualnym postępowaniu sądowym. Negatywne oceny recenzentów nie mogą być zakwestionowane wyjaśnieniami strony, ani twierdzeniami o wadliwości przyjętych przez ekspertów kryteriów w ocenie "wybitności osiągnięć naukowych". Ponownego podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny, w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie tytułu naukowego posiada wystarczające osiągnięcia i dorobek naukowy do nadania ww. tytułu. Sąd nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej złożonej dokumentacji (por. np. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08). W zakresie kognicji sądu pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych (...) oraz k.p.a. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10). Konkludując, Sąd nie stwierdził, aby w toku przedmiotowego postępowania doszło do naruszenia przepisów procesowych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy Rada przeprowadziła czynności postępowania zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) i podjęła stosowne uchwały w trybie określonym w art. 20 ust. 1 tej ustawy. Wskazać trzeba, że w postępowaniu przed Radą Doskonałości naukowej postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Zespołu. Dla uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji RDN warto również przywołać tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 30 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1411/08 , a mianowicie: "okoliczność, że strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące". W ocenie Sądu nieuzasadnione są pozostałe zarzuty skargi. W sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasada zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej), art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania). Nie można również uznać, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 9 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu braku bezstronności prof. B.S., to w ocenie Sądu okoliczność ta jak i przywołany fakt wpływania na decyzje Zespołu Nauk Społecznych RDN nie opierają się na dowodach i są jedynie wyrazem przekonania skarżącego. Nadto jak słusznie podniósł organ, decyzja RDN jest podejmowana przez określone gremium w tajnym głosowaniu, przy czym głosowanie to jest tajne zarówno dla kandydata jak i dla pozostałych członków Prezydium Rady. W tej sytuacji całkowicie uzasadnionym jest stanowisko Rady, że skarżący w żaden sposób nie wykazał w jaki sposób zachowanie prof. B.S. mogło wpłynąć na wynik głosowania RDN. Jak wynika z przedstawionej dokumentacji w prawidłowy sposób powołano recenzentów, którzy przygotowali umotywowane opinie, zachowany został wymagany prawem tryb głosowania nad uchwałami, protokoły z posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej oraz Prezydium Rady Doskonałości naukowej odzwierciedlają w sposób wystarczający przebieg posiedzeń i rezultaty głosowań, a wydane w ich wyniku decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W świetle powyższego podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej, rzetelnej i obiektywnej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, jak też poprzez dowolną ocenę tego materiału, nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.