VII SA/Wa 1896/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. j. z siedzibą w [...], reprezentowanej przez radcę prawnego [...], oraz odwołania Miejskiego Zarządu Dróg w [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2017 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmawiał stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2017 r., znak: [...], na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], reprezentowanej przez radcę prawnego [...], stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. j. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych [...] z garażem podziemnym i infrastrukturą, na działkach o nr ew. [...] obręb [...], położonych w [...]. Rozpoznając odwołania od ww. decyzji organu pierwszej instancji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. przewidziano przesłankę "rażącego naruszenia prawa". W judykaturze podnosi się, że o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić gdy zachodzi łącznie: oczywistość naruszenia prawa, przemawia za tym charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki jakie to naruszenie wywołuje. Nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się do kwestii, która stanowiła podstawę do stwierdzenia przez organ wojewódzki nieważności kontrolowanego pozwolenia na budowę. I tak wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 W ocenie organu pierwszej instancji - Wojewody [...], kontrolowane w niniejszym postępowaniu nieważnościowym pozwolenie na budowę narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, ponieważ Prezydent Miasta [...] zatwierdził niekompletny projekt budowlany - brak opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego. Organ wojewódzki przywołał też art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane , zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać: w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Potrzeba zaś dołączenia powyższej dokumentacji do projektu budowlanego wynika z okoliczności zaliczenia przez projektanta projektowanych obiektów do drugiej kategorii geotechnicznej, co obligowało, zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych z 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 463) do opracowania dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r., w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną. W nawiązaniu do tak opisanego stanowiska organu pierwszej instancji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wymóg załączenia do projektu budowlanego wyników badań oraz geotechnicznych warunków posadowienia budynku nie ma charakteru bezwzględnego. Wyraźnie w treści powyższego przepisu zastrzeżono - "w zależności od potrzeb". Dokumentacja w postaci wyników badań geologiczno - inżynierskich i geotechnicznych warunków posadowienia budynku powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu i strumieniach wodnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 910/14; z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK1510/16; z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1740/11; oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 3 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 740/16). Brak uznania przez organ prowadzący sprawę, że zachodzi potrzeba uzyskania wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu, nie może być zakwalifikowany jako rażące naruszenie prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 793/10). Niezależnie od powyższej argumentacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że projektant, który zaprojektował część konstrukcyjno-budowlaną spornej inwestycji, przy założeniach przyjętych do swoich obliczeń oraz rozwiązań konstrukcyjnych powołał się na warunki gruntowo-wodne, według Dokumentacji badań podłoża gruntowego, opracowanej w marcu 2014 r przez [...] s.c. [...] (Projekt budowlany. Garaż - Część podziemna. Część konstrukcyjno- budowlana - str. 3). Tym samym warunki geologiczno-inżynierskie terenu inwestycyjnego były znane i także dlatego nie można formułować kwalifikowanego, rażącego naruszenia prawa. Uwzględniając powyższe rozważania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane . Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się też do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji. Wskazał, że stosownie do treści § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia "W przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Natomiast zgodnie z § 204 ust. 5 ww. ww. rozporządzenia "Wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania." Jak wynika z zestawienia powyższych przepisów rozporządzenia, oraz orzecznictwa sądowo-administracyjnego, sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi bezwzględnego obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 612/11). Ponadto zgodnie z poglądem judykatury, powyższe przepisy rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. posługują się wieloma określeniami ocennymi, które mogą być interpretowane w różny sposób, tym samym naruszenia tych norm nie można uznać za rażące, a w efekcie uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 793/10). Skoro z § 206 ust. 1 rozporządzenia w sposób jednoznaczny i precyzyjny nie wynika, kiedy taka ekspertyza jest konieczna, nie sposób mówić o rażącym naruszenia tego przepisu w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Ponadto, w § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia mowa jest o poprzedzeniu ekspertyzą techniczną "budowy", a nie "pozwolenia na budowę". Z powyższego wynika, że taka ekspertyza techniczna może zostać sporządzona w fazie realizacji inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1230/07, w którym stwierdzono, że przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji zamieszczone w dziale V (Bezpieczeństwo konstrukcji, § 203 - 206) odnoszą się zarówno do projektowania, jak i wykonywania budynków i urządzeń z nimi związanych. Oznacza to, że warunki techniczne dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji powinny być uwzględnione zarówno na etapie projektowania oraz postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jak i na etapie wykonywania robót budowlanych, ponieważ w fazie projektowania nie jest możliwe rozstrzygnięcie wszystkich kwestii technicznych, a zwłaszcza tych, które mogą ujawnić się w toku wykonywania robót budowlanych. Uwzględniając powyższe wskazania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że w kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie zostały w sposób rażący naruszone art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Na marginesie powyżej przedstawionych rozważań Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z dokumentacji załączonej w toku postępowania odwoławczego przez pełnomocnika wnioskodawcy, w szczególności z opinii biegłego sądowego grudnia 2017 r. wynika, że błędami rzutującymi na stwierdzone uszkodzenia budynku przy ul. [...] w [...] były błędy wykonawcze związane z realizacją pali żelbetowych w technologii CFA. Natomiast w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym inwestycja podlega ocenie jedynie w jej zaprojektowanym kształcie, a nie w zakresie związanym z faktycznie realizowanymi robotami budowlanymi. Przechodząc do dalszej merytorycznej oceny decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami o nr ew. : [...], obręb [...], położonych w [...]. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Powołując się na akta sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nieruchomości inwestycyjne objęte były w dacie wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Działki inwestycyjne o nr ew. [...], położone są na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem 42.03-MN24 - tereny mieszkaniowe (§ 23), natomiast ww. działka drogowa o nr ew. [...] (ul. [...]) położona jest na obszarze 42.03-KDX17 - tereny komunikacji (§ 47). Analiza akt sprawy wykazała, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń ww. uchwały Rady Miasta [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...]. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy; maksymalnej wysokości zabudowy budynków mieszkalnych - III kondygnacje nadziemne, nie więcej niż 12,0 m od istniejącego poziomu terenu (projektowana liczba kondygnacji nadziemnych budynków [...] - 3 kondygnacje, oraz projektowane wysokości budynków [...] - poniżej 12 m - Projekt budowlany. Budynek [...] - Część Nadziemna - str. 1; Przekrój D_D - Budynek [...], rys. nr A12; Przekrój C_C - Budynek [...], rys. nr A13); geometrii dachu - dachy spadowe, nachylenie połaci dachowej 30° - 45° (projektowane dachy spadowe o nachyleniu 30° - Projekt budowlany. Budynek [...] - Rzut Dachu - Budynek [...], rys nr A 9; Rzut Dachu - Budynek [...], rys nr A 8); minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego - 30% (projektowana - 43% - Projekt budowlany. Projekt zagospodarowania terenu - str. 3, rys. U1); minimalnego wskaźnika miejsc postojowych -1 miejsce/1 mieszkanie dla zabudowy wielorodzinnej (projektowana liczba miejsc - 39 miejsc postojowych na parkingu podziemnym + 5 miejsc postojowych na zewnątrz) / 40 lokali mieszkalnych - Projekt budowlany Projekt zagospodarowania terenu - str. 3, rys. U1; Projekt budowlany. Garaż - Część podziemna - Rzufgarażu podziemnego, rys. A1). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił również, że kontrolowana decyzja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu, projektowany budynek [...] został usytuowany w następujących odległościach od granic sąsiednich działek budowlanych: elewacja zachodnia z otworami usytuowana jest w odległości ok. 14,5m od granicy z działką nr ew. [...]; elewacja wschodnia z otworami w odległości 7 m od działki nr ew. [...] (ul. [...]); część elewacji północnej bez otworów przylega do budynku B, pozostała część elewacji północnej z otworami w odległości ok. 41, 5 m od granicy z działką nr ew. [...]; elewacja południowa bez otworów w granicy z zabudowaną także w granicy działką nr ew. [...]. Budynek [...] został usytuowany w następujących odległościach od granic sąsiednich działek budowlanych: elewacja zachodnia z otworami usytuowania jest w odległości 9,86 m od granicy z działkami o nr ew. [...]; elewacja wschodnia z otworami w odległości 12 m od działki nr ew. [...] (ul. [...]); elewacja północna z otworami w odległości od 4,03 do 4,06 m od granicy z działką nr ew. [...]; część elewacji południowej bez otworów przylega do budynku A, a pozostała część elewacji południowej z otworami w odległości ok. 24 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Budynek [...] został usytuowany w następujących odległościach: elewacja zachodnia z otworami usytuowania jest w odległości 7 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. [...]); elewacja wschodnia z otworami w odległości 20 m od projektowanego budynku [...]; elewacja północna z otworami w odległości od 4,40 m od granicy z działką nr ew. [...]; część elewacji południowej bez otworów usytuowana jest w granicy z zabudowaną także w granicy działką nr ew. [...], część elewacji południowej bez otworów w odległości 3 m od granicy z działką nr ew. [...], a pozostała część elewacji południowej z otworami w odległości 4,58 m od granicy z działką nr ew. [...]. Przy czym budynki [...] zostały zaprojektowane w granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi (budynek [...] z działką o nr ew. [...], budynek [...] z działką nr ew. [...]). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., budynek na działce budowlanej należy sytuować, co do zasady, w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto zgodnie z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zapisy ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w [...] nie wskazują w sposób jednoznaczny, że na terenie 42.03-MN24, można sytuować budynki bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Zgodnie bowiem z § 23 pkt 2 c i d ww. uchwały Rady Miasta [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...], postuluje się, by na niezagospodarowanych działkach położonych przy ul. [...] nr [...]oraz ul. [...] nr [...] realizowane było budownictwo wielorodzinne - jako kontynuacja istniejącego na działkach sąsiednich budownictwa wielorodzinnego, z zastrzeżeniem, dla nowej zabudowy wielorodzinnej nakazu dostosowania kompozycją do sąsiednich budynków wielorodzinnych, w zakresie formy architektonicznej, skali, bryły, głębokości zabudowy. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tym stanie dopuszczalne są dwie interpretacje powyższych zapisów miejscowego planu. Zgodnie z pierwszą interpretacją wskazanie kontynuacji istniejącego na działkach sąsiednich budownictwa wielorodzinnego odnosi się wyłącznie do przeznaczenia - zabudowy wielorodzinnej i nie dopuszcza sytuowania budynku przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Druga możliwa interpretacja powyższego zapisu miejscowego planu wiąże pojęcie kontynuacji także z możliwością sytuowania nowych budynków wielorodzinnych bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, gdy są one już zabudowane w granicy innymi budynkami wielorodzinnymi. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za interpretacją dopuszczającą możliwość usytuowania budynków wielorodzinnych w granicy przemawiają dwie kwestie. Po pierwsze, w § 3 pkt 23 ww. miejscowego planu zdefiniowano pojęcie "postuluje", w którym wskazano jako kryterium "względy funkcjonalne, estetyczne, mające na celu jak najkorzystniejsze wykorzystanie terenu pod określoną funkcję. Uwzględniając powyższe, zaprojektowanie budynków [...] w granicy z sąsiednimi działkami, które są już zabudowane w granicy budynkami mieszkalnymi, spełnia kryterium jak najkorzystniejszego wykorzystanie terenu pod określoną funkcję. Po drugie, w aktach sprawy znajduje się Opinia Planistyczna Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...], z której pkt 3 wynika, że "Projektowana zabudowa wielorodzinna nawiązuje do zrealizowanych dwóch kompleksów budynków mieszkalnych segmentowych (wielorodzinnych) przy ul. [...] oraz [...], z których ściany zewnętrzne bez okien zostały usytuowane na granicy działek nr [...] i [...] - wskazując tym samym na zasadność dobudowy kolejnych budynków i - w świetle zapisów planistycznych - umożliwienie kontynuacji istniejącej zabudowy wielorodzinnej." Uwzględniając powyższe rozważania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że nie można w sposób oczywisty stwierdzić, iż sporna inwestycja rażąco narusza § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Organ drugiej instancji wskazał także, że sporna inwestycja nie narusza rażąco § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. oraz warunków technicznych w zakresie usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - inż. [...] stwierdził zgodność ww. projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, co zostało potwierdzone jego podpisem i pieczątką na projekcie zagospodarowania terenu. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym ww. przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, zatwierdzony projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektanci złożyli oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za nieuzasadnione uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7, 8 i 77 k.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Wyjaśnił w szczególności, że strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. winna wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych oraz że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane przesłanki nie zostały spełnione w okolicznościach niniejszej sprawy. Tym samym zarzut dotyczący ww. kwestii nie zasługuje na uwzględnienie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], znak: [...], nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...], reprezentowana przez radcę prawnego [...]. Wniosła o uchylenie w całości decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], z uwagi na jej wydanie z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Skarżąca Wspólnota zarzuciła, że zaskarżona decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem: 1. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 tej ustawy oraz w zw. z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, poprzez cyt. "błędne przyjęcie przez organ II instancji, że brak uznania przez organ architektoniczno- budowlany w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, że zachodzi potrzeba uzyskania wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu, nie może być zakwalifikowany jako rażące naruszenie prawa, w sytuacji gdy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy do projektu budowlanego winna być dołączona dokumentacja badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, z uwagi na zakwalifikowanie mających powstać obiektów budowlanych do drugiej kategorii geotechnicznej, co tym samym oznaczało, iż przedmiotowa dokumentacja stanowiła obligatoryjny element projektu budowlanego, a jej brak świadczy o istotnej niekompletności projektu budowlanego i tym samym rażącym naruszeniu ww. przepisów prawa" – koniec cytatu; 2. art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 tej ustawy i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez cyt. "bezzasadne uznanie przez organ II instancji, iż zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo braku sporządzenia przez inwestora i dołączenia do dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej stanu obiektu budowlanego istniejącego przy ul. [...] w [...], stwierdzającej stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, a także uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowej zabudowy wielorodzinnej przez inwestora nie stanowi rażącego naruszenia prawa, w przypadku gdy przedmiotowa ekspertyza winna stanowić obligatoryjny element projektu budowlanego, a jej brak skutkuje rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa" – koniec cytatu; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 23 pkt 2 lit. d uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z [...] listopada 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w [...] poprzez cyt. "błędne uznanie przez organ II instancji, iż zamierzenie inwestycyjne inwestora jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę nie narusza rażąco prawa w sytuacji, gdy projekt budowlany jest niezgodny z ww. aktem prawa miejscowego, gdyż realizacja zamierzenia inwestycyjnego narusza nakaz dostosowania kompozycją do sąsiednich budynków wielorodzinnych, w zakresie formy architektonicznej, skali, bryły, głębokości zabudowy, a tym samym decyzja Prezydenta Miasta [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę rażąco narusza ww. przepisy prawa" - koniec cytatu; 4. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez cyt. " uznanie przez organ II instancji, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy faktycznie narusza jasny i jednoznaczny przepis dotyczący sytuowania na działce 'budowlanej budynku w odległości od granicy z sąsiednią działką nie mniejszej niż 3 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, natomiast w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy budynki [...] zostały zaprojektowane w granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i [...], a w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano możliwości sytuowania budynku przy granicy, co tym samym oznacza, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę rażąco narusza ww. przepisy prawa" – koniec cytatu; 5. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez cyt. "uznanie przez organ II instancji, iż zamierzenie inwestycyjne inwestora jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano obligatoryjnego elementu planu, a mianowicie maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, co tym samym oznacza wydanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa" – koniec cytatu; 6. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 29 ww. rozporządzenia z 2002 r. cyt. "poprzez uznanie przez organ II instancji, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy podwyższenie poziomu terenu objętego inwestycją, a także wyniesienie garażu ponad poziom terenu, który będzie zdecydowanie wykraczał poza bryłę budynku mieszkalnego, a także fakt, iż na stropie garażu zostanie urządzona zieleń, spowoduje zmianę naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości, natomiast rozwiązania projektowe są niewystarczające w zakresie możliwości zagospodarowania wód opadowych i roztopowych na terenie inwestycji, przy czym przedmiotowa kwestia w ogóle nie była przedmiotem analizy organów administracji publicznej" – koniec cytatu; 7. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy poprzez cyt. "uznanie przez organ II instancji, iż Prezydent Miasta [...] wydając decyzję z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę w sposób prawidłowy ustalił zakres oddziaływania planowanej do realizacji inwestycji i krąg stron przedmiotowego postępowania, w sytuacji gdy w sposób nieprawidłowy został ustalony zakres oddziaływania planowanej do realizacji inwestycji, co tym samym spowodowało nieuprawnione ograniczenie w tej sprawie stron postępowania, poprzez uniemożliwienie wzięcia udziału w tym postępowaniu właścicielom budynku przy ul. [...] (działka nr [...]), a także wspólnocie mieszkaniowej przy ul. [...] (działka [...]) oraz właścicielom zabudowań sąsiednich przy ul. [...], co oznacza, iż wydanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę nastąpiło z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa" – koniec cytatu. Ponadto, skarżąca wspólnota zarzuciła, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez cyt. "jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zostały naruszone liczne przepisy prawa materialnego oraz prawa miejscowego, a rażące naruszenie prawa polega jia wydaniu przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę pomimo niekompletności projektu budowlanego, jego niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" – koniec cytatu; 2. art. 6 i 7 k.p.a. cyt. "polegającego na naruszeniu zasady legalności i praworządności poprzez nieprawidłowe i bezpodstawne postępowanie organu II instancji, a mianowicie uznanie, iż wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę nie nastąpiło z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego oraz prawa miejscowego, w sytuacji gdy przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest: - niekompletny, gdyż nie została dołączona do niego ekspertyza techniczna stanu obiektu budowlanego istniejącego przy ul. [...] w [...], a także dokumentacja geotechniczna, której sporządzenie było obligatoryjne ze względu na zakwalifikowanie mających powstać budynków mieszkalnych wielorodzinnych do drugiej kategorii geotechnicznej, niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi z tego względu, iż nie została zachowana minimalna odległość projektowanych budynków mieszkalnych od granicy z sąsiednimi działkami, która winna wynosić 3 m oraz niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym niezgodność ta polega na tym, iż realizacja zamierzenia inwestycyjnego naruszy nakaz dostosowania kompozycją do sąsiednich budynków wielorodzinnych, w zakresie formy architektonicznej, skali, bryły, głębokości zabudowy, dlatego też postępowanie organu II instancji stanowi naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa" – koniec cytatu; 3. art. 8 k.p.a. poprzez cyt. "wydanie przez organ drugiej instancji decyzji pozbawiającej obywatela zaufania do organów państwa, z uwagi na naruszenie przez organ obowiązku zarówno dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy, jak i prawidłowego rozważenia stanu prawnego tej sprawy" - koniec cytatu; 4. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez cyt. "dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w przypadku gdy weryfikowany akt jest dotknięty wadą wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż przedłożony projekt budowlany jest niekompletny, niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" koniec cytatu; 5. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez cyt. "brak wszechstronnego oraz wyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego i pominięcie istotnej okoliczności potwierdzającej wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie faktu, iż realizacja zamierzenia inwestycyjnego narusza nakaz dostosowania kompozycją do sąsiednich budynków wielorodzinnych, w zakresie formy architektonicznej, skali, bryły, głębokości zabudowy; m.in. powierzchnia zabudowy dotycząca projektowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz kubatura mających powstać budynków mieszkalnych wielorodzinnych jest zdecydowanie większa od powierzchni zabudowy działek sąsiednich i kubatury budynków mieszkalnych wielorodzinnych znajdujących się na tych działkach." koniec cytatu. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych [...] z garażem podziemnych i infrastrukturą została wydana z rażącym naruszeniem materialnego prawa budowlanego i prawa miejscowego. Wbrew zarzutom skargi, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając jak w zaskarżonej decyzji zadośćuczynił zasadom postępowania administracyjnego opisanym w art. 7, 77, 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Badanie kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji miało miejsce z dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Choć podkreślić należy, że nie było obowiązkiem organu ponowne rozpoznanie sprawy o zatwierdzenie projektu i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Rolą organu było bowiem dokonanie kontroli tej decyzji li tylko z punktu widzenia wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.. Jak trafnie wskazywał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego tylko punktu widzenia tj. czy decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśniono także, że wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest "rażące naruszenie prawa", o którym decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, skutki które wywołuje decyzja. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższe wskazania w pełni uwzględnił i prawidłowej ocenił, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.. W szczególności nie zapadła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa – art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Jak słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego użyte w tym przepisie "w zależności od potrzeb" wyklucza, że doszło do oczywistego naruszenia prawa. Wymóg załączenia do projektu budowlanego wyników badań oraz geotechnicznych warunków posadowienia budynku nie ma charakteru bezwzględnego. Dokumentacja w postaci wyników badań geologiczno - inżynierskich i geotechnicznych warunków posadowienia budynku powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu i strumieniach wodnych. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań. Ponadto, jak słusznie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego projektant, który zaprojektował część konstrukcyjno-budowlaną spornej inwestycji, przy założeniach przyjętych do swoich obliczeń oraz rozwiązań konstrukcyjnych powołał się na warunki gruntowo-wodne, według Dokumentacji badań podłoża gruntowego, opracowanej w marcu 2014 r., przez [...] s.c. [...] (Projekt budowlany. Garaż - Część podziemna. Część konstrukcyjno- budowlana - str. 3). Tym samym warunki geologiczno-inżynierskie terenu inwestycyjnego były znane. W uzasadnieniu skargi prawidłowo przywołano treść § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 206 ust. 1 tego rozporządzenia. Nie są jednak uzasadnione wnioski skarżącej, przedstawione na tle ww. przepisów. Kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie zapadła z rażącym naruszeniem prawa - § 206 ww. rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane i w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tym zakresie jest prawidłowe i wyczerpujące Powtórzmy tylko. Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji zamieszczone w dziale V (Bezpieczeństwo konstrukcji, § 203 - 206) odnoszą się zarówno do projektowania, jak i wykonywania budynków i urządzeń z nimi związanych. Oznacza to, że warunki techniczne dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji powinny być uwzględnione zarówno na etapie projektowania oraz postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jak i na etapie wykonywania robót budowlanych, ponieważ w fazie projektowania nie jest możliwe rozstrzygnięcie wszystkich kwestii technicznych, a zwłaszcza tych, które mogą ujawnić się w toku wykonywania robót budowlanych. Ponadto, z § 206 ust. 1 rozporządzenia w sposób jednoznaczny i precyzyjny nie wynika, kiedy taka ekspertyza jest konieczna, nie można zatem mówić o oczywistym zatem rażącym naruszenia tego przepisu w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Ekspertyza techniczna może jednak zostać sporządzona w fazie realizacji inwestycji, o ile okaże się to celowe. Sąd podziela także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - projekty spornej inwestycji nie naruszają rażąco, podkreślmy – rażąco, zatem w kwalifikowany sposób, ustaleń uchwały Rady Miasta [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w [...]. Zgodnie z § 23 pkt 2 lit. d uchwały nr [...] dla nowej zabudowy wielorodzinnej na działkach położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] przewidziano nakaz dostosowania kompozycją do sąsiednich budynków wielorodzinnych, w zakresie formy architektonicznej, skali, bryły, głębokości zabudowy, itp. Nie można przyjąć, jak postrzega to skarżąca, że zamierzenie inwestycyjne rażąco narusza ustalenie przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż projektowane budynki nie zostały dostosowane kompozycją do sąsiednich budynków wielorodzinnych. Ma rację skarżąca - organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę każdorazowo, gdy tylko projekt budowlany nie jest zgodny z treścią planu miejscowego i innych aktów prawa miejscowego. Nie można jednak pomijać, że decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana jest obecnie w trybie nieważnościowym. Jak wskazano powyżej kryteria tego postępowania znacznie ograniczają zakres kontroli. Z pewnością zachowanie ładu przestrzennego stanowi naczelną zasadę przy projektowaniu inwestycji budowlanych. Jednak to dalece ocenne kryterium wymyka się ocenie z punktu widzenia oczywistego naruszenia jakim jest rażące naruszenie prawa, nie mówiąc już o przesłance skutków społeczno gospodarczych, które miałoby wywoływać. Na sądową oceną zaskarżonej decyzji nie mogło mieć wpływu stanowisko skarżącej, zgodnie z którym cyt. "w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano obligatoryjnego elementu planu, a mianowicie maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Dlatego też, należy uznać, iż naruszony został przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co tym samym oznacza, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisu prawa." koniec cytatu. Podniesiona jak wyżej okoliczność nie może stanowić o wadliwości kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a li tylko ewentualnie o wadzie uchwały w przedmiocie ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd w pełni podziela także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w sposób rażący. Analiza projektu budowlanego bezsprzecznie wskazuje, że budynki [...] zostały zaprojektowane w granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i [...]. Jak trafnie wykazał organ drugiej instancji, w tym kontekście nie doszło jednak do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. Sąd podziela stanowisko organu - możliwe są dwie interpretacje zapisów ww. planu miejscowego. W szczególności, z przewidzianego w planie sformułowania co do postulatu realizacji budownictwa wielorodzinnego jako kontynuacji istniejącego na działkach sąsiednich budownictwa wielorodzinnego można wywieźć możliwości sytuowania nowych budynków przy granicy z sąsiednimi działkami. Nade wszystko nie można postrzegać dopuszczenia takiego usytuowania projektowanej inwestycji jako rażąco naruszającej ww. przepisy. Argumenty skarżącej co do wadliwego kręgu stron postępowania w sprawie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę wiążą się z przesłanką wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zaś, z którąkolwiek z wad nieważnościowych z art. 156 § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej organ drugiej instancji nie naruszył zatem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).