VII SA/Wa 1938/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. ze skargi I. K. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2013r., poz.267 z późn. zm) dalej k.p.a. oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm./ dalej Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania z I. K. i P. S. K. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...] znak [...] Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] SA na inwestycję obejmującą: odbudowę Stacji Paliw [...] SA Nr [...], na działce nr [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym [...] gm. [...]. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] SA uznając, że projekt jest kompletny , wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, posiada odpowiednie pozwolenia, uzgodnienia i opinie właściwych organów i jest zgodny z ustaleniami decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r. znak [...] Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy, oraz ustaleniami decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] Burmistrza [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że w związku z protestami mieszkańców zgłaszanymi do Burmistrza [...], na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestor uwzględnił wskazane postulaty i wprowadził do pierwotnej koncepcji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zmiany polegające na: - zmianie liczby zbiorników paliwa z 2 szt. o pojemności 50 m3 każdy - na 1 sztukę zbiornika o pojemności 60 m3, - rezygnacji z wysoko wydajnego dystrybutora ON dla TIR, w celu ograniczenia ruchu ciężkich pojazdów, - poszerzeniu pasa zieleni pomiędzy stacją paliw a ul. [...], - zmianie lokalizacji zbiornika LPG, dla ograniczenia hałasu zastosowaniu ekranów akustycznych, - zastosowaniu bariery drogowej zabezpieczającej przed przypadkowym wjazdem pojazdu na teren stacji przy skrzyżowaniu ulic [...] i ul. [...], - ograniczeniu przewidywanej wycinki drzew. Rozpatrując zarzuty zawarte w odwołaniu Wojewoda [...] wskazał, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, nie mogą być uwzględnione. Wojewoda wskazał, że Stacja Paliw została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do zarzutów strony w tym zarzutu, że w zatwierdzonym projekcie nie zachowano wymaganej w § 124 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 243, poz.2063/, odległości odmierzacza gazu płynnego LPG od budynków mieszkalnych i pawilonu stacji paliw, Wojewoda ocenił jako bezzasadny, gdyż w § 2 pkt 3 powołanego przepisu ustawodawca wskazał, że w przypadku zastosowania zbiorników podziemnych gazu płynnego, odległości wymienione w ust. 1 pkt 1-5 mogą być zmniejszone o połowę. W piśmie z dnia 20 stycznia 2006r. Ministerstwo Gospodarki Departament Polityki Przemysłowej wskazał, że wymaganie powyższe dotyczy również odmierzaczy gazu płynnego. Zatwierdzony skarżoną decyzją projekt budowlany wykonany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzgodniony został przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych. Stosowne uzgodnienie znajduje się na planszy projektu zagospodarowania, gdzie pokazane są również najważniejsze odległości między obiektami. Zdaniem Wojewody zarzut stron postępowania wskazujący, że w zatwierdzonym projekcie nie zachowano wymaganej w § 100 ww. rozporządzenia wysepki o szerokości 3m i wysokości 15 cm od drogi publicznej jest bezzasadny, gdyż w zatwierdzonym projekcie stacji paliw spełniono zapisy ww. przepisu w następujący sposób: projektowana stacja paliw jest oddzielona od drogi publicznej krajowej (strona wschodnia) wyspą wysokości 15 cm o szerokości od 12 do 5m, projektowana stacja paliw jest oddzielona od drogi gminnej (strona północna) wyspą wysokości 15cm o szerokości od 7 do 5m, projektowana stacja paliw jest oddzielona od drogi powiatowej (strona południowa) zjazdem (wjazd i wyjazd z separatorem drogowym - uzgodnione z zarządcą drogi). Ponadto wjazd w osi odmierzacza paliw ma głębokość 9,5m od tegoż odmierzacza co spełnia warunek zawarty w paragrafie 100 ww rozporządzenia, Kolejny zarzut stron postępowania wskazujący, że w zatwierdzonym projekcie nie zachowano wymaganej w § 101 ww. rozporządzenia odległości zbiorników i rurociągów technologicznych od fundamentów budynków - 3m i od przewodów kanalizacyjnych 2m, jest zdaniem Wojewody bezzasadny, gdyż zbiornik LPG został usytuowany 1 lm od fundamentów budynku pawilonu stacji paliw, natomiast zbiornik paliw płynnych został usytuowany 4, 5m od fundamentów budynku pawilonu stacji paliw, a przepis wymaga min. 3 m. Ponadto lekka obudowa śmietnika nie jest budynkiem i nie posiada fundamentów-jest lekkim kontenerem ustawionym na posadzce, w związku z czym nie występują tu elementy przytoczone w przepisie. Rurociągi technologiczne projektowanej stacji paliw są usytuowane w odległościach powyżej wymaganych min. 2m od przewodów kanalizacyjnych, kabli energetycznych i telekomunikacyjnych niesłużących do obsługi zbiorników, wodociągów oraz gazociągów niewymienionych w pkt 3 par. 101 ww. rozporządzenia. Ponadto pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że do obsługi zbiorników są doprowadzone przewody kanalizacji deszczowej, kable energetyczne i telekomunikacyjne, które zgodnie z pkt 4 paragrafu 101 ww. rozporządzenia, mogą być prowadzone w odległości mniejszej niż 2 m od zbiorników i rurociągów technologicznych. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015r oraz utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015r - nr [...] Starosty [...], wnieśli I. K. i S. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez: - błędne nieuwzględnienie art. 35 Prawa budowlanego w sytuacji gdy projekt budowlany i technologiczny Stacji Paliw [...] S.A. w [...] nie spełnia wymagań określonych w §100, § 101 i § 124 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacja paliw płynnych ( Dz. U. Nr 243 poz. 2063 z późn. zm.). Ponadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego wynik, mianowicie naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 KPA poprzez ich niezastosowanie i wobec braku zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych ( art. 9 ustawy Prawo budowlane ) wydania decyzji z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym związany granicami skargi (zawartymi w niej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną). W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość orzeczenia Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...] Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] SA na inwestycję obejmującą: odbudowę Stacji Paliw [...] SA Nr [...], na działce nr [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym [...] gm. [...]. Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez organ I instancji , uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę a decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu. Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor- właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666). W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Zdaniem Sądu w ramach swoich obowiązków, określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda [...] jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego, a zatwierdzony projekt czyni zadość wymogom określonych w przepisach prawa. Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z ustaleniami decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r. znak [...] Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy, oraz ustaleniami decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] Burmistrza [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Potwierdzić należy stanowisko Wojewody [...], że podnoszone przez Skarżących zarzuty nie mogą być uwzględnione bowiem Stacja Paliw została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zarzut stron postępowania wskazujący, że w zatwierdzonym projekcie nie zachowano wymaganej w § 124 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /Dz. U. Ni 243, poz.2063/, odległości odmierzacza gazu płynnego LPG od budynków mieszkalnych i pawilonu stacji paliw, jest bezzasadny, gdyż w § 2 pkt 3 powołanego przepisu ustawodawca wskazał, że w przypadku zastosowania zbiorników podziemnych gazu płynnego, odległości wymienione w ust. 1 pkt 1-5 mogą być zmniejszone o połowę. W piśmie z dnia 20 stycznia 2006r. Ministerstwo Gospodarki Departament Polityki Przemysłowej wskazał, że wymaganie powyższe dotyczy również odmierzaczy gazu płynnego. Zatwierdzony skarżoną decyzją projekt budowlany wykonany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzgodniony został przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych. Stosowne uzgodnienie znajduje się na planszy projektu zagospodarowania, gdzie pokazane są również najważniejsze odległości między obiektami. Zarzut stron postępowania wskazujący, że w zatwierdzonym projekcie nie zachowano wymaganej w § 100 ww. rozporządzenia wysepki o szerokości 3 m i wysokości 15 cm od drogi publicznej jest również bezzasadny, gdyż w zatwierdzonym projekcie stacji paliw spełniono zapisy ww. przepisu w następujący sposób: - projektowana stacja paliw jest oddzielona od drogi publicznej krajowej (strona wschodnia) wyspą wysokości 15 cm o szerokości od 12 do 5m, - projektowana stacja paliw jest oddzielona od drogi gminnej (strona północna) wyspą wysokości 15 cm o szerokości od 7 do 5m, projektowana stacja paliw jest oddzielona od drogi powiatowej (strona południowa) zjazdem wjazd i zjazd z separatorem drogowym - uzgodnione z zarządcą drogi). Ponadto wjazd w osi odmierzacza paliw ma głębokość 9,5m od tegoż odmierzacza, co spełnia warunek zawarty w paragrafie 100 ww rozporządzenia, Kolejny zarzut stron postępowania wskazujący, że w zatwierdzonym projekcie nie zachowano wymaganej w § 101 ww. rozporządzenia odległości zbiorników i rurociągów technologicznych od fundamentów budynków - 3m i od przewodów kanalizacyjnych 2m, jest również chybiony, gdyż zbiornik LPG został usytuowany 11 m od fundamentów budynku pawilonu stacji paliw, natomiast zbiornik paliw płynnych został usytuowany 4, 5m od fundamentów budynku pawilonu stacji paliw, a przepis wymaga min. 3 m. Ponadto lekka obudowa śmietnika nie jest budynkiem i nie posiada fundamentów - jest lekkim kontenerem ustawionym na posadzce, w związku z czym nie występują tu elementy przytoczone w przepisie. Rurociągi technologiczne projektowanej stacji paliw są usytuowane w odległościach powyżej wymaganych min. 2m od przewodów kanalizacyjnych, kabli energetycznych i telekomunikacyjnych niesłużących do obsługi zbiorników, wodociągów oraz gazociągów niewymienionych w pkt 3 par. 101 ww. rozporządzenia. Ponadto w ocenie Sądu wszystkie strony postępowania miały zapewniony czynny udział na wszystkich jego etapach, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami i z zachowaniem zasad postępowania, w tym z poszanowaniem art. 10, 40 i 61 k.p.a. Oczywiście, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Kończąc powyższe rozważania Sąd zauważa, że planowana inwestycja może spowodować szereg utrudnień dla otoczenia w tym dla osob skarżących. W zasadzie każda inwestycja tego rodzaju powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.