VII SA/Wa 195/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów indywidualnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm ), po rozpatrzeniu wniosku M. G. oraz K. G. z dnia 18 lipca 2012 r., uzupełnionego pismem z dnia 12 sierpnia 2012 r., o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdów indywidualnych z dorgi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], m. [...], nie udzielił zezwolenia na lokalizację ww. zjazdów indywidualnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. droga krajowa nr [...] została zaliczona na całej swej długości do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP). Zaznaczył, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.), stosowanie zjazdów na drodze klasy GP jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie trudno dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem wniosku strony, gdyż do działek możliwy jest dojazd za pośrednictwem ul. [...], obsługującej obecnie zabudowę mieszkalną zlokalizowaną po północno-wschodniej stronie przedmiotowych działek. Zaznaczył, iż obie działki o nr [...] i nr [...] przylegają do ul. [...] poprowadzonej po działce nr [...]. Organ podniósł, iż z faktu graniczenia przedmiotowej nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] z drogą krajową nr [...] nie można wywodzić konieczności zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej, poprzez dwa odrębne bezpośrednie zjazdy z drogi krajowej. Wskazał, iż pojęcie dostępu do drogi publicznej zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), w świetle którego dostęp do drogi publicznej to bezpośredni dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Analogicznie zdefiniowane jest pojęcie dostępu do drogi publicznej w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.). Ponadto, podkreślił, iż droga krajowa jest przede wszystkim drogą publiczną, tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną" zaspakajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaznaczył, iż każdy zjazd stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności stwierdził, że jego stanowisko zostało podyktowane względami bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku M. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w obrębie [...], m. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. Zasada ta przejawia się m. in. w tym, iż w razie wszczęcia postępowania na wniosek organ ma obowiązek dokładnego ustalenia żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 4 pkt. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też możliwe jest jedynie wydanie decyzji na lokalizację zjazdu z drogi publicznej do działki, która bezpośrednio do tej drogi przylega. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że strona we wniosku z dnia 18 lipca 2012 r. wniosła o lokalizację zjazdu do działki nr [...] i zjazdu do działki [...]. Jednocześnie z dostarczonego przez stronę wyrysu z mapy ewidencyjnej wraz z zaznaczoną lokalizacją ww. zjazdów wynika, iż jedynie działka [...] przylega bezpośrednio do drogi krajowej nr [...]. Ponadto strona w piśmie z dnia 31 lipca 2012 r. stwierdziła, iż "w przyszłości zamierzam sprzedać działkę numer [...] i aby umożliwić do niej dojazd z drogi krajowej nr [...] zamierzam z działki nr [...] wydzielić powierzchnię gruntu około 200 m2 i przyłączyć do działki nr [...]". Organ uznał, iż strona wnosiła de facto o lokalizację dwóch zjazdów do działki nr [...]. Natomiast okoliczność, iż strona zamierza w przyszłości dokonać podziału działek nr [...] i nr [...] nie ma znaczenia w toczącym się postępowaniu, gdyż organ rozpatruje sprawę w istniejącym w dniu wydania decyzji stanie faktycznym i prawnym. W związku z powyższym należało, w ocenie organu, uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż droga krajowa nr [...] na rozpatrywanym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r., w sprawie klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Powołał się na dyspozycję § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym "w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Wskazał, iż w omawianej sprawie istnieje możliwość zapewnienia dojazdu do działki nr [...], za pośrednictwem i z wykorzystaniem już istniejącego zjazdu zlokalizowanego w km 269+547 z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], a dalej po tej działce do działki strony. Jak wynika bowiem z akt sprawy działka nr [...] przylega do drogi wewnętrznej położonej na działce nr [...]. Organ dodał, iż rozwiązanie takie wymagałoby zawarcia stosownego porozumienia z właścicielem ww. działki. Zaznaczył także, w odniesieniu do argument strony mówiącego o tym, iż ww. nieruchomość jest własnością Nadleśnictwa [...], które nie wyraziło zgody na poprowadzenie żadnej drogi po tej działce, natomiast istniejąca droga jest nielegalnie użytkowana, że w przypadku braku porozumienia strona może wnioskować o ustanowienie na działce nr [...] stosownej służebności gruntowej (droga konieczna) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c.). Wskazał przy tym na podgląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt VII SA/WA 1303/10, zgodnie z którym "(...) dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej strona może, w ostateczności, wnieść do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenia na lokalizację zjazdu". Organ zaznaczył, iż z samego faktu graniczenia nieruchomości z drogą krajową nr [...] nie można wywodzić konieczności zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej poprzez odrębny, bezpośredni zjazd z drogi krajowej. Wskazał, że definicji pojęcia "dostępu do drogi publicznej" brak jest wprawdzie w ustawie o drogach publicznych oraz w ww. rozporządzeniu, ale jest możliwe zastosowanie posiłkowe definicji tego pojęcia zawartej w innych aktach normatywnych. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub poprzez ustanowienie służebności drogowej. Analogicznie zdefiniowane jest pojęcie dostępu do drogi publicznej w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podniósł ponadto, iż zadośćuczynienie żądaniu strony oznaczałoby zgodę na usytuowanie wnioskowanych zjazdów w bliskiej odległości od już istniejącego zjazdu do ddziałki nr [...], a jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, "oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym". Reasumując, organ stwierdził, iż w omawianej sprawie przypadku obsługa komunikacyjna przedmiotowej nieruchomości winna być zapewniona poprzez wskazane w przedmiotowej decyzji rozwiązanie. Przychylenie się do wniosku strony i wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdów indywidualnych, oznaczałoby zaś działanie organu administracji publicznej wbrew obowiązującym przepisom prawa. Skargę na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. G.. W uzasadneniu skargi skarżący wskazał, iż nie jest prawdziwym twierdzenie organu, że tylko jedna działka przylega do drogi wewnętrznej, gdzie teren zajęty pod drogę jest właśnością Lasów Państowowych, które nigdy i w żadnej formie nie wyraziły zgody na istnienie takowej działki. Zaznaczył, iż w świetle przepisów prawa, wyżej wymieniona droga nie istnieje i w związku z powyższym nie ma i nie może posiadać statusu drogi publicznej. Wynika to m.in. z pism Urzędu Miasta i Gminy w [...] oraz Nadleśnictwa w [...]. Powstały ciąg komunikacyjny powstał na zasadzie zwyczajowego, nieopisanego prawa o skróceniu dostępu do nieruchomości przez zamieszkującą w pobliżu ludność. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły wobec czego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], mocą której organ uchylił wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2012 r. i orzekł o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w obrębie [...], m. [...]. Należy mieć na względzie, że postępowanie administracyjne w sprawie lokalizacji zjazdu wszczynane jest na wniosek inwestora i toczy się ono w trybie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wynika, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu lub jego przebudowę. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z powołanego przepisu wynika, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego lub jego przebudowę, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez ww. rozporządzenie. Charakter przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wskazuje na to, że ewentualne wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 1878062 oraz z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687). Wskazać również należy, że jak każde inne rozstrzygnięcie również i to powinno zapaść po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z zachowaniem wszystkich reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, m.in. w zgodzie z określoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie z nią organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ ma zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 77 k.p.a.), a samo postępowanie administracyjne prowadzić tak by pogłębiać zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.). W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 75 §1 k.p.a.), a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w sposób wymagany przez przepisy prawa. W ocenie Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż zapadła ona z naruszeniem wyżej wymienionych podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, postępowanie w sprawie lokalizacji zjazdu wszczynane jest na wniosek inwestora. W sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony), rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, określa treść zgłoszonego żądania. Żądanie to wyznacza również stosowną normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie miała znaczenie dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji żądaniem tym jest związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1059/10, Lex nr 749073). M. G. wnioskiem z dnia 18 lipca 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 sierpnia 2012 r. wystąpił o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...], m. [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2012 r., odmówił wydania zezwolenia na lokalizację ww. zjazdów. Następnie, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., uchylił w całości decyzję z dnia [...] września 2012 r. i orzekł o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w obrębie [...]. Organ wskazał, iż z dostarczonego przez stronę wyrysu z mapy ewidencyjnej wraz z zaznaczoną lokalizacją ww. zjazdów wynika, iż jedynie działka [...] przylega bezpośrednio do drogi krajowej nr [...], zaś wydanie decyzji na lokalizację zjazdu z drogi publicznej do działki, jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy działka bezpośrednio do tej drogi przylega. Uznał więc, iż strona wnioskowała o wydanie zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów do działki nr [...]. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k p a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Na gruncie niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż organ nie orzekł co do całości żądania wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdów indywidualnych do dwóch działek. Organ uchylając zaskarżoną decyzję w całości, odniósł się jedynie do działki nr [...], gdzie tymczasem obowiązany był odnieść się co do całości istoty sprawy, wyznaczonej wnioskiem strony. Skoro uznał, iż nie jest możliwe wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego do działki nr [...], winien był w tym zakresie postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Winien był dać temu wyraz w sentencji decyzji (rozstrzygnięciu), nie był zaś obowiązany samemu modyfikować wniosek strony. Ponadto, wskazać należy, iż organ podejmując odmowne rozstrzygnięcie, powołał się na dyspozycję § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którą stosowanie zjazdów na drodze klasy GP, (do takiej kategorii została zaliczona droga krajowa nr [...]), jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Zaznaczył, iż wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu, w tym gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał, iż w omawianej sprawie istnieje możliwość zapewnienia dojazdu do działki nr [...], za pośrednictwem i z wykorzystaniem już istniejącego zjazdu zlokalizowanego w km 269+547 z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], a dalej po tej działce do działki strony. Jak wynika bowiem z akt sprawy działka nr [...] przylega do drogi wewnętrznej położonej na działce nr [...]. Organ dodał, iż rozwiązanie takie wymagałoby zawarcia stosownego porozumienia z właścicielem ww. działki. W odniesieniu zaś do argumentu strony mówiącego o tym, iż ww. nieruchomość jest własnością Nadleśnictwa [...], które nie wyraziło zgody na poprowadzenie żadnej drogi po tej działce, natomiast istniejąca droga jest nielegalnie użytkowana, zaznaczył, że w przypadku braku porozumienia strona może wnioskować o ustanowienie na działce nr [...] stosownej służebności gruntowej (droga konieczna) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c.). W kontekście powyższego, należy zauważyć, iż na podstawie żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie można stwierdzić, aby na działce nr [...] znajdowała się jakakolwiek droga wewnętrzna (ul. [...] - według decyzji z dnia [...] września 2012 r.), po której byłaby możliwość przejazdu do działki nr [...]. Ze znajdującego się w aktach wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że działka nr [...] stanowi las (symbol Ls), z wyjątkiem małego fragmentu oznaczonego symbolem Tr. Z pisma Burmistrza [...] z dnia [...] października 2012 r. wynika, że działki nr [...] i [...] nie mają połączenia z drogą gminną, natomiast działka nr [...] (wcześniej nr [...]) nie jest własnością gminy [...] i nie stanowi drogi gminnej. Twierdzenie organu o możliwości przejazdu po drodze wewnętrznej poprowadzonej po działce nr [...], nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale. Gdyby rzeczywiście taka ulica istniała miałaby wydzieloną działkę oznaczoną odrębnym numerem. Nadto, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ poczynił jakiekolwiek ustalenia, czy istniejący zjazd zlokalizowany w km 269+547 z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] (stanowiący według organu drogę wewnętrzną), był zjazdem legalnym. Gdyby faktycznie tak było, uzasadnione byłoby twierdzenie organu, o ewentualnej możliwości ustanowienia służebności gruntowej (drogi koniecznej), w drodze umowy bądź w postępowaniu przed sądem powszechnym. Jednakże brak jest ustaleń na powyższą okoliczność, co uniemożliwia prawidłową weryfikację rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Ponownie rozpatrując sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu, rozpozna sprawę w jej całokształcie, z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie wyda w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stosowne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.