VII SA/Wa 1957/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Aneta Żak (spr.) Protokolant: referent stażysta Oliwia Nawrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r. sprawy ze skargi Piotra Cybuli na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 24 kwietnia 2023 r. znak: DRKN.Z5.410.12.2022 w przedmiocie nadanie stopnia naukowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2023 r. znak: [...] Rada Doskonałości Naukowej (dalej jako: RDN), na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 ze zm.), dalej jako: u.s.n., w związku z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania dr. X. Y. , utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Prawne Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z 1 lutego 2022 r. o odmowie nadania dr. X. Y. stopnia doktora [...] . W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia RDN podała, że zapadło ono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy. Dr X. Y. uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych na mocy uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu J. z dnia [...] marca 2006 r. Podstawą nadania stopnia była rozprawa doktorska "Umowa o imprezę [...]". RDN wyjaśniła, że zgodnie z art. 179 ust. 2 ww. ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zastosowanie znalazła w tej sprawie u.s.n. Zgodnie z jej przepisami art. 16 ust. 1 i 2, do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Osiągnięciem naukowym stanowiącym podstawę ubiegania się skarżącego o nadanie stopnia doktora habilitowanego jest cykl publikacji pt. [...] . W postępowaniu o nadanie stopnia doktora habilitowanego powołano komisję habilitacyjną w składzie: przewodniczący - prof. dr hab. E. B. , sekretarz - dr hab. J. Z. , recenzenci: prof. UwB dr hab. A. D. , prof. UW dr hab. C. B. , prof. UŚ dr hab. W. K. , członkowie: prof. UŚ dr hab. K. F. oraz prof. UŚ dr hab. M. A.. Komisja habilitacyjna na posiedzeniu w 23 września 2020 r. podjęła uchwałę wyrażającą negatywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że przedstawione przez habilitanta osiągnięcie naukowe nie stanowi cyklu publikacji powiązanych tematycznie ani nie cechuje się znacznym wkładem w rozwój nauki. Zdaniem Komisji habilitacyjnej, zgłoszony do oceny zespół publikacji: (i) nie stanowi kompletnego, aktualnego, usystematyzowanego i napisanego jasno z punktu widzenia jego celu opracowania całościowego - brak jest tematycznego powiązania między pozycjami cyklu, a jedynym spoiwem łączącym przedstawione publikacje jest poświęcenie ich szeroko ujętemu prawu [...]; (ii) zawiera treść nieodpowiadającą tytułowi cyklu, a ponadto (iii) nie ma wartości merytorycznej, która wnosi znaczący wkład w rozwój nauki. W dniu 3 listopada 2020 r. Rada Naukowa Instytutu Nauk Prawnych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Ś. w K. podjęła uchwałę nr [...] odmawiającą nadania dr. X. Y. stopnia doktora habilitowanego. W uchwale tej stwierdzono, że habilitant spełnia wprawdzie dwa ustawowe warunki uzyskania stopnia doktora habilitowanego, tj. posiada stopień doktora nauk prawnych oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową, ale nie spełnia trzeciego ustawowego warunku w postaci znacznego wkładu w rozwój nauki prawa. Zdaniem Rady Naukowej, cykl publikacji habilitanta nie spełniał kryteriów ustawowych. Od ww. uchwały habilitant złożył odwołanie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W postępowaniu odwoławczym przed RDN (która przejęła tę sprawę po Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) wydana została opinia dr hab. M. S. . Prof. S. uznała wszystkie zarzuty podnoszone w odwołaniu za niezasadne, a jednocześnie wyraziła sugestię, aby Rada dokonała interpretacji pozaustawowego zwrotu używanego przez prof. C. B. w jego recenzji, a mianowicie zwrotu: "Jednotematyczny cykl publikacji". Takie sformułowanie mogło bowiem wpłynąć na dokonanie oceny cyklu publikacji przez członków komisji habilitacyjnej w tej sprawie. Odwołanie dra X. Y. zostało uwzględnione przez RDN, która w dniu [...] maja 2021 r. wydała decyzję nr [...] o uchyleniu uchwały nr [...] z [...] listopada 2020 r. w sprawie odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia Uniwersytetowi im. [...] w P.. Powodem uchylenia zaskarżonej uchwały były wątpliwości co do tego, czy przy podejmowaniu tej uchwały oraz przy formułowaniu opinii przez komisję habilitacyjną wzięto pod uwagę właściwe brzmienie przepisów określających wymogi nadania stopnia doktora habilitowanego, tj. czy wzięto pod uwagę treść art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. w wersji sprzed nowelizacji z 2014 r. czy też w wersji po tej nowelizacji. Przed nowelizacją dla uzyskania stopnia doktora habilitowanego konieczne było przedstawienie jednotematycznego cyklu publikacji, natomiast po nowelizacji wystarczało przedstawienie cyklu publikacji powiązanych tematycznie. Rada Naukowa Dyscypliny Nauki Prawne Wydziału Prawa i Administracji [...] (dalej jakże jako: RNDNP WPiA [...] ) w dniu [...] lutego 2022 r. podjęła uchwałę nr [...] o odmowie nadania dr. X. Y. stopnia doktora habilitowanego. Spośród 46 osób uczestniczących w głosowaniu za podjęciem uchwały zagłosowało 27 osób, przeciw 8, zaś 11 osób wstrzymało się od głosu. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od tej uchwały, RDN zaskarżoną decyzją z 24 kwietnia 2023 r. utrzymała w mocy uchwałę RNDNP WPiA [...] z [...] lutego 2022 r. RDN wskazała po pierwsze, że stwierdziła brak podstaw do przyjęcia, iż komisja habilitacyjna zastosowała w tej sprawie niewłaściwe kryteria. RDN wyjaśniła, że komisja habilitacyjna w dniu [...] września 2020 r., działając na podstawie art. 18a ust. 8 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, podjęła uchwałę w której sformułowała opinię negatywną w sprawie nadania dr. X. Y. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie nauki prawne, biorąc pod uwagę przedstawione recenzje oraz stanowiska członków Komisji. W głosowaniu jawnym za opinią negatywną oddano 4 głosy, zaś przeciw - 3 głosy. Komisja uznała, że zgłoszony do oceny zespół publikacji przedstawiony jako cykl: 1) nie stanowi kompletnego, aktualnego, usystematyzowanego i napisanego jasno z punktu widzenia jego celu opracowania całościowego. Publikacje nie układają się ani w chronologiczny, ani w tematyczny cykl. Brak jest tematycznego powiązania między pozycjami cyklu, a jedynym spoiwem łączącym przedstawione publikacje jest poświęcenie ich szeroko ujętemu prawu [...], cykl zawiera treść nieodpowiadającą tytułowi cyklu. W wyniku dokonanej analizy Komisja większością głosów uznała, że przedstawione osiągnięcie - cykl publikacji "[...]" nie spełnia wymogu ustawowego, określonego w art. 16 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 u.s.n., ponieważ nie cechuje się znacznym wkładem w rozwój nauki i nie stanowi powiązanego tematycznie cyklu publikacji. Komisja habilitacyjna stwierdziła nadto, że na pozostały dorobek publikacyjny (tj. nieobjęty osiągnięciem naukowym) habilitanta składają się 24 pozycje autorskie lub współautorskie w różnych formach wypowiedzi naukowej (artykuły, glosy, recenzje, komentarz) oraz 8 redakcji lub współredakcji monografii. Pozycje te składają się na działalność naukową o zróżnicowanej formie. Poziom naukowy przedstawionych prac jest niejednolity, niewątpliwie jednak wiele z przedstawionych prac miało istotne znaczenie dla praktyki stosowania prawa. W odniesieniu do konkluzji recenzji sporządzonych w toku postępowania, RDN stwierdziła, że recenzent dr hab. A. D. pozytywnie ocenił dorobek naukowy habilitanta oraz osiągnięcie naukowe podkreślając, że kandydat jasno określił cel badawczy. Zdaniem recenzenta, cykl publikacji jest powiązany tematycznie oraz stanowi osiągnięcie naukowe stanowiące znaczny wkład w rozwój nauki prawa [...]. Recenzent dr hab. C. B. stwierdził, że oceniany cykl publikacji stanowi dość luźny zbiór tekstów poświęconych nieobowiązującemu już prawu [...]. Zdaniem recenzenta, prace te pojawiły się tam przypadkowo, nie tworząc spójnej całości. W ocenie końcowej recenzent stwierdził, że cykl publikacji nie stanowi materiału, który wnosiłby w rozwój nauki znaczące pod względem wartości naukowej poglądy, oceny, czy konstrukcje teoretyczne, cykl ten nie stanowi kompletnego, aktualnego, usystematyzowanego i napisanego jasno z punktu widzenia jego celu opracowania całościowego. Recenzent dr hab. W. K. uznał, że habilitant spełnił wszystkie przesłanki określone w art. 16 u.s.n. oraz uszczegóławiającym je rozporządzeniu z 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Pozostali członkowie Komisji habilitacyjnej sporządzili następujące opinie: Przewodnicząca Komisji prof. dr hab. E. B. w swojej opinii pomimo pewnych zastrzeżeń do jednotematyczności cyklu oraz definicji konsumenta ostatecznie oceniła całokształt sylwetki kandydata pozytywnie. W konkluzji stwierdziła jednak, że "przedstawionemu do oceny przedsięwzięciu w postaci cyklu publikacji brakuje odpowiedniego stopnia oryginalności i twórczości naukowej. Jej zdaniem, cykl nie spełnia wymogu ustawowego wynikającego z art. 16 u.s.n. Sekretarz Komisji dr hab. J. Z. wyraził opinię, że nie da się wyodrębnić zbioru publikacji habilitanta jako cyklu. Członek Komisji dr hab. M. A. sformułowała opinię negatywną wobec dokonań habilitanta. Jej zdaniem, cykl publikacji nie stanowi wystarczająco istotnego wkładu w rozwój nauki prawa i nie powinien być podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Członek Komisji dr hab. K. F. zakończyła swoją opinię konkluzją pozytywną stwierdzając, że przedstawiony cykl publikacji oraz pozostały dorobek naukowy wykazują się znacznym stopniem oryginalności i samodzielności a jednocześnie stanowią znaczny wkład w rozwój nauki prawa [...]. Po drugie RDN oceniła, że wśród członków RNDNP WPiA [...] obecnych na jej posiedzeniu w dniu [...] lutego 2022 r. wszyscy obecni reprezentowali nauki społeczne, dyscyplinę: nauki prawne. W posiedzeniu Rady uczestniczyły osoby, które swoimi kompetencjami odpowiadają specjalizacji naukowej reprezentowanej przez kandydata. RDN wskazała następnie, że w postępowaniu odwoławczym opinię przedstawiło dwóch rzeczoznawców powołanych w tej sprawie: prof. dr hab. A. P. (Uniwersytet G. ) oraz dr hab. J. D. (Uniwersytet W. w O. ). Obaj rzeczoznawcy uznali zarzuty podniesione w odwołaniu za w całości bezzasadne i opowiedzieli się wyraźnie i jednoznacznie za utrzymaniem w mocy przez RDN zaskarżonej uchwały z [...] lutego 2022r. W dniu 5 grudnia 2022 r. wpłynęło do RDN pismo procesowe X. Y. zawierające wniosek o wyłączenie prof. P. z funkcji rzeczoznawcy z uwagi na jego pracę na tym samym uniwersytecie co przewodnicząca Komisji habilitacyjnej. RDN wyjaśniła, że wyłączenie rzeczoznawcy jest kompetencją Przewodniczącego RDN, który w tym przypadku z tego prawa nie skorzystał. Powołany został natomiast drugi rzeczoznawca w osobie Profesora D. , który w swojej opinii szczegółowo wykazał nietrafność poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu i nie stwierdził istotnych nieprawidłowości procesowych ani prawnomaterialnych, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej uchwały. Zespół RDN po zapoznaniu się z recenzjami sporządzonymi w postępowaniu odwoławczym i pełną dokumentacją sprawy, w dniu 11 kwietnia 2023 r., w wyniku tajnego głosowania (TAK: 1 NIE: 25, WSTRZYMUJĄCE: 3), wyraził negatywną opinię w sprawie odwołania skarżącego od uchwały RNDNP WPiA [...] z dnia [...] lutego 2022 r. o odmowie nadania mu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych w dziedzinie nauk społecznych. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po wcześniejszym zapoznaniu się z pełną dokumentacją sprawy i po wysłuchaniu opinii Zespołu V Nauk Społecznych, podjęło decyzję o odmowie poparcia odwołania dr. X. Y. od uchwały z [...] lutego 2022 r. o odmowie nadania dr. X. Y. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych w dziedzinie nauk społecznych (wynik głosowania tajnego: TAK: 1i NIE: 8 / WSTRZYMUJĄCE; 1). Tym samym Prezydium RDN utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę RNDNP WPiA [...] . Zdaniem RDN, RNDNP WPiA [...] w ramach podjętego przez siebie rozstrzygnięcia odniosła się do całości zgromadzonego materiału dowodowego, przede wszystkim do uchwały Komisji habilitacyjnej i protokołu z posiedzenia tej Komisji. RNDNP WPiA [...] podjęła wszelkie niezbędne czynności zmierzające do podjęcia uchwały o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, a przy podejmowaniu uchwały uwzględniła treść art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. Przed podjęciem uchwały odbyła się dyskusja i przedstawienie stanowisk członków Rady i zaproszonych członków Komisji habilitacyjnej. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji RDN odniosła się do poszczególnych zarzutów odwołania, a w konkluzji swojego rozstrzygnięcia wskazała, że uchwała z [...] lutego 2022 r. była procedowana z uwzględnieniem wszystkich stanowisk, opinii i recenzji, tak pozytywnych jak i negatywnych, które zostały włączone do dokumentacji postępowania habilitacyjnego, dając członkom RNDNP WPiA [...] możliwość zapoznania się z całą zgromadzoną dokumentacją. RDN podkreśliła, że zaskarżona uchwała została podjęta większością głosów, po przeprowadzeniu dyskusji prezentującej stanowiska członków Rady. RDN zaakcentowała również, że sprawa postępowania habilitacyjnego dra X. Y. była trzykrotnie przedmiotem dyskusji na posiedzeniach Rady w dniach: 26 października 2021 r., 21 grudnia 2021 r. oraz 1 lutego 2022 r., co zagwarantowało jej członkom możliwość szczegółowego zapoznania się z problematyką sprawy i jej dokumentacją. RDN nie uznała zasadności zarzutu odwołania dotyczącego tego, że na etapie postępowania przed Komisją habilitacyjną, w oparciu o treść art. 16 ust. 1 i 2 w związku z 18a ust. 11 u.s.n. przyjęto błędną wykładnię pojęcia "cykl publikacji powiązanych tematycznie", a także, że wystąpiły wątpliwości związane z zastosowaniem tego pojęcia. W ocenie Rady, dokumentacja postępowania habilitacyjnego w żaden sposób nie potwierdza zasadności tego zarzutu. W ocenie RDN, zarzuty habilitanta mają charakter ocenny, dotyczą w części kwestii niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub niemogących wpłynąć na jej rozstrzygnięcie, wymagałyby wchodzenia w merytoryczną polemikę z recenzjami sporządzonymi w tej sprawie i z merytorycznym stanowiskiem Komisji habilitacyjnej. RND podniosła, że w toku rozpatrywania tej sprawy przez RNDNP WPiA [...] członkowie tego organu zwracali, m. in., uwagę na to, że dr X. Y. nie zrealizował żadnych grantów naukowych, na 24 zgłoszone przez niego publikacje jedynie 2-3 zostały opublikowane w renomowanych czasopismach naukowych, w swoich publikacjach dotyczących prawa [...] - czyli w przedstawionym cyklu publikacji – habilitant nie dokonał żadnej syntezy regulacji prawnych, a jedynie ich opisu, publikacje te mają charakter sektorowy czy popularyzatorski, a nie naukowy, habilitant nie sięgął do dogmatyki prawa cywilnego, mocno związanego z prawem [...]. RDN zaznaczyła, że ocena dorobku naukowego wynika z opinii recenzentów, które są podstawową częścią materiału dowodowego w postępowaniach o nadanie stopnia naukowego. W odniesieniu do recenzji, sporządzonych w ramach przedmiotowego postępowania habilitacyjnego RDN stwierdziła, że są one rzetelne, a prezentowane w nich oceny odpowiednio uzasadnione, zaś obowiązujące przepisy dyskusji kandydata z recenzjami nie przewidują. RDN podkreśliła, że recenzja nie ma na celu ustalenia obiektywnego stanu faktycznego - posiada walor subiektywny, gdyż ta sama kwestia może zostać oceniona przez dwie osoby w różny sposób. Zauważyła, że wszczynając postępowanie habilitacyjne kandydat poddał ocenie swój dorobek przez środowisko naukowe i powinien przyjąć taką, a nie inną jego ocenę. W tej sytuacji RDN postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę z [...] lutego 2022 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję RDN z 24 kwietnia 2023 r. wniósł X. Y., zaskarżając ją w całości. Skarżący zarzucił wydanie tej decyzji z naruszeniem: 1) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu habilitacyjnym, w szczególności przez: a) nieuwzględnienie tego, że w toku dyskusji członków RNDNP WPiA [...] pominięte zostało stanowisko recenzentki - rzeczoznawczyni Rady Doskonałości Naukowej dr hab. M. S. j, prof. Uczelni Ł. , odnośnie do tego, że według rzeczoznawczyni prace naukowe habilitanta stanowią istotny wkład w rozwój polskiej nauki prawa, i to mimo kilkukrotnie skierowanego przez skarżącego (habilitanta) wniosku do przewodniczącego RNDNP WPiA [...] o przedstawienie tego stanowiska rzeczoznawczyni na posiedzeniach tej Rady; b) nieuwzględnienie tego, że RNDNP WPiA [...] nie podjęła wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanowiska przewodniczącej Komisji habilitacyjnej prof. dr hab. E. B. , przedstawionego na posiedzeniu RNDNP WPiA [...] w dniu 26 października 2021 r., z którego wynika, że Komisja habilitacyjna swoją opinię przedstawiła w oparciu o art. 219 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania, a w sposób istotnie odmienny określa wymagania do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, co z jednej strony ma znaczenie w kontekście oceny pracy Komisji habilitacyjnej, a z drugiej strony taka informacja mogła wpłynąć na wynik głosowania członków RNDNP WPiA [...] z uwagi na wskazaną wadliwą podstawę oceny; c) brak odpowiedniego wyjaśnienia i oceny stanowiska recenzenta dr. hab. C. B. , prof. UW, zawartego w szczególności w jego recenzji, która odwoływała się do nieobowiązujących przepisów prawa i była oparta na błędnej wykładni pojęcia cyklu publikacji powiązanych tematycznie; d) nieuwzględnienie tego, że nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oświadczenia prof. dr. hab. M. G. na posiedzeniu RNDNP WPiA [...] w dniu [...] lutego 2022 r. iż: " W tym postępowaniu są aż 3 negatywne recenzje" - w sytuacji gdy dwie z trzech sporządzonych recenzji są pozytywne; e) brak odpowiedniego wyjaśnienia krytycznych wypowiedzi odnoszących się do cyklu publikacji jako podstawy postępowań habilitacyjnych (m.in. wypowiedzi prof. dr. hab. M. G. : "[...] przyznanie stopnia naukowego doktora habilitowanego powinno nastąpić na podstawie monografii habilitacyjnej, a nie cyklu publikacji, który należy traktować jako wyjątkowy sposób uzyskania stopnia"); f) niewyjaśnienie prawidłowego charakteru relacji uchwały Komisji habilitacyjnej do uchwały RNDNP WPiA [...] w kontekście wypowiedzi prof. dr. hab. M. G. : "stanowisko wyrażone przez komisję habilitacyjną w tym postępowaniu było jednoznaczne i Rada Naukowa Dyscypliny powinna je uwzględnić. W odmiennej sytuacji dyskusji powinny zostać poddane zarzuty personalne powołane w odwołaniu habilitanta, ale wyda je się, że Rada w tym zakresie nie ma możliwości zajęcia stanowiska" - - wskazany zarzut mógł mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, bowiem istotne dla rozstrzygnięcia kwestie nie stały się przedmiotem dokładnego wyjaśnienia i odpowiedniego rozpatrzenia, co mogło wpłynąć na wynik głosowania i postępowania; 2) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. - poprzez nieuwzględnienie tego, że RNDNP WPiA [...] sporządziła wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w postaci braku jego obowiązkowych elementów, a w szczególności: a) z pominięciem informacji o opinii recenzentki - rzeczoznawczyni RDN odnośnie do tego, że prace naukowe habilitanta stanowią istotny wkład w rozwój polskiej nauki prawa; b) całkowitego braku wskazania oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie przyczyn odmowy dania wiarygodności sporządzonych przez członków Komisji habilitacyjnej pozytywnym recenzjom (dwóm z trzech przedstawionych w niniejszej sprawie) i pozytywnej opinii, c) wiarygodności opinii rzeczoznawczyni RDN, która oceniła pozytywnie spełnienie przez habilitanta wymogów w postępowaniu habilitacyjnym, a także pozytywnych stanowisk przedstawionych przez członków RNDNP WPiA [...]na trzech posiedzeniach, które się odbyły w tej sprawie; d) przyczyn nieuwzględnienia wyżej wskazanych wniosków habilitanta dot. opinii dr hab. M. S., prof. Uczelni Ł. a składanych w toku postępowania do przewodniczącego RNDNP WPiA [...] oraz niepoinformowania habilitanta o sposobie ich rozpatrzenia - wskazany zarzut mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wady uzasadnienia decyzji pokazują, że nie doszło w sprawie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, sporządzenie uzasadnienia nie odegrało funkcji autokontrolnej, a ponadto utrudniło skorzystanie skarżącemu z prawa do złożenia środka odwoławczego; 3) art. 2 Konstytucji RP, art. 7, art. 8, art. 73, art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. - poprzez obrazę zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej przez nieudostępnienie zapisu nagrania z posiedzenia Komisji habilitacyjnej z 23 września 2020 r. oraz jego zniszczenie mimo złożonego przez habilitanta w dniu 25 września 2020 r. wniosku o jego udostępnienie, wspartego stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, przy wskazywaniu przez władze WPiA UŚ i rektora UŚ zróżnicowanych przyczyn odmowy udostępnienia, czego RDN nie uwzględniła w odpowiedni sposób przy ocenie pracy Komisji habilitacyjnej i RNDNP WPiA [...] - wskazany zarzut mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skarżący nie mógł zapoznać się z rzeczywistym przebiegiem posiedzenia Komisji habilitacyjnej, co ograniczało zasadę jawności postępowania i miało ujemny wpływ na możliwość obrony praw habilitanta, a ponadto RDNDNP WPiA [...] oraz RDN nie mogły dokonać oceny tego zapisu w kontekście pozostałego materiału dowodowego w tej sprawie; 4) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. - przez niepowołanie do Komisji habilitacyjnej recenzenta lub innego członka specjalizującego się w prawie [...], tj. dyscyplinie naukowo-dydaktycznej, której poświęcony był cykl publikacji habilitanta i w której habilitant się specjalizuje (większość jego dorobku poświęcona jest temu obszarowi) - wskazany zarzut mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem niepowołanie specjalisty z zakresu prawa [...] jako członka Komisji habilitacyjnej uniemożliwiło rzetelną ocenę co do wkładu habilitanta do nauki prawa, co wpłynęło na jej ocenę i ocenę RNDNP WPiA i RDN; 5) art. 219 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - przez jego zastosowanie na etapie postępowania przed Komisją habilitacyjną (stosownie do informacji przekazanej przez przewodniczącą Komisji habilitacyjnej prof. dr hab. E. B. na posiedzeniu w dniu 26 października 2021 r.) - wskazany zarzut miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przepis ten nie znajduje do tej sprawy zastosowania, a w sposób istotnie odmienny określa wymagania do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, w stosunku do przepisów, które w niniejszej spawie znajdują zastosowanie; 6) art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. - przez błędne przyjęcie, że stopień doktora habilitowanego w oparciu o cykl publikacji może być przyznany wyjątkowo - wskazany zarzut miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem cykl publikacji jest równorzędną monografii podstawą habilitacji i tak powinien być oceniany; 7) art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. - przez wadliwą wykładnię pojęcia cyklu publikacji powiązanych tematycznie - wskazany zarzut miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przyjmowana bezkrytycznie błędna interpretacja tego przepisu prowadziła do przyjęcia wadliwego rozstrzygnięcia; 8) zarzut naruszenia prawa materialnego w recenzji dr. hab. C. B. , prof. UW zarówno zakresie wskazywanych podstaw awansowych jak również prawa [...], którego dotyczył cykl publikacji skarżącego - wskazany zarzut miał wpływ na wynik sprawy, bowiem recenzja ta jest wadliwa (nie spełnia ona wymogów ustawowych) w szczególności opiera się na nieobowiązujących przepisach prawnych, zawiera twierdzenie o nieobowiązywaniu podstawowego aktu prawnej omawianego w publikacjach objętych cyklem publikacji powiązanych tematycznie i przyjmuje wadliwą interpretację pojęcia cyklu publikacji powiązanych tematycznie. W odniesieniu do powyższych zarzutów, szczegółowo uzasadnionych w dalszych częściach skargi, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: p.p.s.a.) skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie wskazanej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od RDN kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę RDN ustosunkowała się do zarzutów skargi i podtrzymała stanowisko dotychczas zajęte w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem postępowania w tej sprawie jest decyzja RDN z 24 kwietnia 2023 r., którą RDN na podstawie art. 21 ust. 2 u.s.n. w związku z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) utrzymała w mocy uchwałę [...] z [...] lutego 2022 r. o odmowie nadania dr. X. Y. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych w dziedzinie nauk społecznych. Sąd zaznacza, że nie jest sporne, że zgodnie z art. 179 ust. 2 ww. ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zastosowanie znalazły w tej sprawie przepisy u.s.n., zaś zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja RDN (następcy prawnego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) z dnia 24 kwietnia 2023 r., utrzymująca w mocy ww. uchwałę [...] z [...] lutego 2022 r., ani ostatnio wskazane rozstrzygnięcie nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Tryb kontrolowanego postępowania habilitacyjnego określają m.in. przepisy art. 18a u.s.n., z których wynika, że postępowanie to przeprowadza komisja habilitacyjna, w skład której wchodzą m.in. recenzenci, o których mowa w art. 18a ust. 5, którzy oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje. Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 8 u.s.n.). W przedmiotowej sprawie została powołana komisja habilitacyjną w składzie: przewodnicząca - prof. dr hab. E. B. , sekretarz - dr hab. J. Z. , recenzenci: prof. UwB dr hab. A. D. , prof. UW dr hab. C. B. , prof. UŚ dr hab. W. K. , członkowie: prof. UŚ dr hab. K. F. oraz prof. UŚ dr hab. M. A.. Wskazani powyżej recenzenci w przygotowanych recenzjach oceniali, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 u.s.n., tj. w rozważanym przypadku zobowiązani byli ocenić, jak prawidłowo wskazała RDN, czy habilitant posiada osiągnięcia naukowe uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej (nauki prawne) oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową. W niniejsze sprawie jako osiągnięcie naukowe stanowiące podstawę ubiegania się przez dra X. Y. o nadanie stopnia doktora habilitowanego analizowany był cykl publikacji jego autorstwa pt. [...] , który podlegał ocenie przez pryzmat przesłanki z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. jako cykl publikacji powiązanych tematycznie. Jak wskazała RDN w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, recenzent dr hab. A. D. pozytywnie ocenił dorobek naukowy habilitanta oraz osiągnięcie naukowe i uznał, że cykl publikacji jest powiązany tematycznie oraz stanowi osiągnięcie naukowe stanowiące znaczny wkład w rozwój nauki prawa [...] (recenzja pozytywna). Recenzent dr hab. C. B. stwierdził, że oceniany cykl publikacji stanowi dość luźny zbiór tekstów poświęconych nieobowiązującemu już prawu [...]. Zdaniem recenzenta, prace te pojawiły się tam przypadkowo, nie tworząc spójnej całości. W ocenie końcowej recenzent stwierdził, że cykl publikacji nie stanowi materiału, który wnosiłby w rozwój nauki znaczące pod względem wartości naukowej poglądy, oceny, czy konstrukcje teoretyczne, cykl ten nie stanowi kompletnego, aktualnego, usystematyzowanego i napisanego jasno z punktu widzenia jego celu opracowania całościowego (recenzja negatywna). Recenzent dr hab. W. K. uznał, że habilitant spełnił wszystkie przesłanki określone w art. 16 u.s.n. (recenzja pozytywna). Procedując w odniesieniu do tych recenzji Komisja habilitacyjna na posiedzeniu w 23 września 2020 r., podjęła na podstawie art. 18a ust. 8 u.s.n. uchwałę wyrażającą negatywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne, uznając, że przedstawione przez habilitanta osiągnięcie naukowe nie stanowi cyklu publikacji powiązanych tematycznie ani nie cechuje się znacznym wkładem w rozwój nauki. W głosowaniu jawnym za opinią negatywną oddano 4 głosy, zaś przeciw - 3 głosy. Zdaniem Komisji habilitacyjnej, zgłoszony do oceny zespół publikacji: (i) nie stanowi kompletnego, aktualnego, usystematyzowanego i napisanego jasno z punktu widzenia jego celu opracowania całościowego - brak jest tematycznego powiązania między pozycjami cyklu, a jedynym spoiwem łączącym przedstawione publikacje jest poświęcenie ich szeroko ujętemu prawu [...]; (ii) zawiera treść nieodpowiadającą tytułowi cyklu, a ponadto (iii) nie ma wartości merytorycznej, która wnosi znaczący wkład w rozwój nauki. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących tego etapu postępowania – tj. przed Komisją habilitacyjną - Sąd stwierdza, że nie dają one podstaw do uwzględnienia skargi. Odniesienie się do poszczególnych zarzutów skargi Sąd za zasadne uznaje poprzedzić przypomnieniem zakresu dokonywanej przez sąd administracyjny kontroli poszczególnych etapów postępowania habilitacyjnego. Otóż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy i czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W konsekwencji, nie jest rolą sądu oceniać trafność opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08). W dotychczasowym orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r. I OSK 212/08; wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r. I OSK 1586/18). Sąd administracyjny bada jedynie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolowane są zatem aspekty formalne postępowania habilitacyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 stycznia 2022 r. III OSK 4833/21; z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11; z 17 grudnia 2010 r. I OSK 1700/10), przy czym nie można pomijać, że z uwagi na specyfikę postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, w postępowaniu tym, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.n., przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w u.s.n. W piśmiennictwie trafnie konstatuje się, że postępowanie wyjaśniające w sprawach stopni naukowych odpowiada założeniom modelu eksperckiego. Oznacza to, że dokonywane w nim ustalenia są rezultatem ocen będących pochodną wiedzy specjalistycznej osób uczestniczących w podejmowanych czynnościach, przede wszystkim recenzentów. Ich udział w postępowaniu ma dostarczyć materiału stwarzającego wyczerpującą podstawę do sformułowania jasnych w swojej treści wniosków na temat kwalifikacji i osiągnięć osoby ubiegającej się o awans naukowy, a w konsekwencji – przyznania przez właściwy organ uprawnienia jednostce lub odmowy jego przyznania. Ten sposób przeprowadzania ustaleń co do faktów (zachowanie określonej sekwencji działań, z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji, przy jednoczesnym poważnym ograniczeniu zakresu stosowania zasady wynikającej z art. 10 k.p.a.) wykracza poza tradycyjny schemat dowodzenia w postępowaniu administracyjnym, a w każdym razie jest z nim trudno porównywalny. Z tych przyczyn stosowanie większości przepisów rozdziału 4 działu II k.p.a. jest wyłączone. Wprost albo z modyfikacjami mogą być stosowane przepisy art. 76 i – z pewnymi zastrzeżeniami – art. 76a, a także art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 § 2 w zw. z art. 7 (zasada dochodzenia prawdy obiektywnej) – zob. Z. K. , J. W. , Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu profesora /PiP 2021/3/3-21/. Kluczowym środkiem dowodowym w postępowaniu habilitacyjnym jest opinia komisji habilitacyjnej. Jako że w niniejszej sprawie skarżący sformułował zarzuty dotyczące składu osobowego Komisji habilitacyjnej, to zarzuty te podlegały ocenie Sądu w pierwszej kolejności. Pierwszy z nich, sformułowany w pkt 4 petitum skargi, dotyczy niepowołania do komisji habilitacyjnej recenzenta lub innego członka specjalizującego się w prawie [...], tj. dyscyplinie naukowo-dydaktycznej, której poświęcony był cykl publikacji habilitanta i w której habilitant się specjalizuje, co w ocenie skarżącego uniemożliwiło rzetelną ocenę jego wkładu do nauki prawa. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że o ile można zgodzić się ze skarżącym, który odwołując się do poglądu wyrażonego przez A. J. w Glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2014 r. I OSK1423/14 (OSP 2015/7-8/70, s. 1066) podnosi, że "(...) w pierwszej kolejności powołani powinni być recenzenci reprezentujący najbliższą kandydatowi szczegółową specjalizację naukową, mogący wydać obiektywny sąd. W przypadku ich niedostępności do roli recenzentów mogą być brani pod uwagę naukowcy reprezentujący ogólną specjalizację naukową, w które mieszczą się zainteresowania kandydata (...)", o tyle pamiętać należy, że sąd administracyjny może uwzględnić skargę w przypadkach wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a., a więc jeśli dojdzie do naruszenia prawa w sposób określony przepisami p.p.s.a. To zaś, kto może być recenzentem określa art. 20 ust. 6 u.s.n. i na gruncie tej sprawy nie ma podstaw do uznania, że przepis ten został naruszony, skoro członkowie komisji habilitacyjnej, reprezentanci relewantnej w tej sprawie dyscypliny naukowej, kompetencje wymagane ww. przepisem prawa niewątpliwie posiadają, co bezsprzecznie uprawniało ich do oceny osiągnięcia skarżącego pod kątem tego, czy stanowi ono "znaczny wkład" w rozwój dyscypliny naukowej, której dotyczy kontrolowane postępowanie habilitacyjne (przesłanka art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n.). Podkreślić jednocześnie należy, że w aktualnym orzecznictwie trafnie, zdaniem tut. Sądu, przyjmuje się, że art. 18a ust. 5 u.s.n. wymaga, aby członkowie Komisji habilitacyjnej posiadali uznaną renomę naukową, zaś ocena, czy wobec konkretnego członka komisji przedmiotowa przesłanka została spełniona nie może być podważana przez habilitanta, ani weryfikowana przez sąd administracyjny w ramach sprawowanej przez niego kontroli (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2022 r. III OSK 1414/21). Kolejnym jednym z najdalej idących zarzutów skargi jest zarzut dotyczący braku bezstronności jednego z członków Komisji habilitacyjnej - dr hab. C. B. , prof. UW, który w ocenie skarżącego powinien zostać wyłączony od udziału w niniejszym postępowaniu z uwagi na to, że skarżący publicznie krytycznie oceniał, także w publikacjach naukowych, działalność Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w zakresie działań dotyczących praw konsumentów usług [...] w czasie, kiedy jego ówczesnym prezesem był ww. recenzent (w latach 2001-2007 r.). Zarzutu tego Sąd nie podziela, wskazując, że - jak podnosi sam skarżący - krytyka ta nie miała nigdy charakteru personalnego, a jedynie instytucjonalny, a ponadto skutkowała podjęciem przez UOKiK określonych działań, odpowiadających stanowisku skarżącego (skarżący wskazuje w tym zakresie, że po jego zapytaniu dotyczącym zawartej w raporcie UOKiK informacji o tzw. potrąceniach ryczałtowych, habilitant otrzymał w 2011 r. z UOKiK informację o tym, że UOKiK zgadza się z jego stanowiskiem odnośnie do podniesionych wątpliwości i z tego powodu podjęta została decyzja o wycofaniu odnośnego raportu ze strony internetowej UOKiK.). Sąd przyjmuje, że wymóg obiektywizmu członka komisji habilitacyjnej na gruncie postępowania w sprawie nadania tytułu naukowego postrzegać należy w szczególny sposób, mając na uwadze przedmiot tego postępowania, w ramach którego poddawana jest krytyce działalność naukowa habilitanta. Nie uzasadnia wyłączenia członka komisji czy recenzenta twierdzenie, że w swojej działalności zawodowej czy naukowej prezentował on poglądy inne poglądy niż habilitant i poglądy te były przedmiotem krytyki naukowej ze strony habilitanta. Gdyby chcieć stosować kryterium bezstronności uczestników przewodu habilitacyjnego oceniane przez pryzmat poglądów naukowych przez nich prezentowanych, to za obiektywnych ekspertów nie można by było uznać także tych członków komisji, których poglądy naukowe odpowiadają poglądom naukowych habilitanta. Sąd zauważa, że dostrzegając w relewantnym w tej sprawie stanie prawnym złożoną pozycję procesową recenzenta, wynikającą z faktu pełnienia przez recenzenta nie tylko funkcji eksperckiej, lecz również członka komisji habilitacyjnej, w piśmiennictwie postuluje się traktować recenzenta jako quasi-biegłego wchodzącego w skład organu kolegialnego, którego wyłączenie powinno nastąpić na podstawie przepisów art. 24 k.p.a. (Z. K. , J. W. , op. cit.). Żadna z przesłanek wyłączenia, przyjętych w ww. przepisie, nie zachodzi w tej sprawie. Nie należy także zapominać, że na gruncie k.p.a. instytucja wyłączenia pracownika organu kolegialnego służy realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) poprzez wyłączenie pracownika od określonej sprawy z uwagi na jego osobiste zainteresowanie w określonym sposobie jej załatwienia. W tym przypadku trudno dostrzec tego rodzaju zagrożenie. Przyjąć trzeba, że na obiektywizm członka komisji mogłyby wpływać okoliczności związane z pokrewieństwem bądź inną bliską relacją łączącą go z habilitantem lub przypadek, gdyby członek komisji był współautorem publikacji składających się na dorobek naukowy habilitanta (P. D. [w:] A. J., A. W., Prawo nauki. Zagadnienia wybrane, XIII. Charakter prawny komisji habilitacyjnej i podejmowanych przez nią czynności, 2. Skład komisji i wątpliwości dotyczące sposobu jej powoływania). Kolejne daleko idący zarzuty skargi dotyczą wadliwości recenzji autorstwa dr. hab., prof. UW C. B. . W tym zakresie wskazać należy, że jeśli chodzi o merytoryczną treść recenzji (obojętnie czy pozytywnej, czy negatywnej), Sąd nie ma możliwości przeprowadzenia jej badania, ani tym bardziej dokonania oceny merytorycznej dorobku naukowego skarżącego, stąd odnośne zarzuty skargi do jej uwzględnienia prowadzić nie mogły. W dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczane wyjaśnieniami kandydata do tytułu czy do stopnia (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2012 r. sygn. I OSK 2052/11, LEX nr 11228810), a także podkreśla, że postępowanie habilitacyjne nie stwarza kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych ocen rozprawy habilitacyjnej, nawet jeżeli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące (por. wyroki NSA z 8 października 2007 r., sygn. I OSK 659/07; z 5 maja 2009 r., I OSK 531/08 oraz wyrok SN z 26 kwietnia 1996 r., sygn. III ARN 86/95). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących wadliwości sporządzonej recenzji RDN trafnie wskazała, że obowiązujące przepisy nie przewidują polemiki kandydata z recenzentami. Recenzja nie ma na celu ustalenia obiektywnego stanu faktycznego, gdyż posiada walor subiektywny, w związku z czym ta sama kwestia może zostać oceniona przez dwie osoby w różny sposób. W odniesieniu zaś do zarzutu dotyczącego przyjęcia w tej recenzji nieprawidłowych – w świetle treści art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. podstaw naukowych (jednotematycznego cyklu publikacji zamiast cyklu publikacji powiązanych tematycznie) Sąd stwierdza jednakże na marginesie, że na stronie 6 tej recenzji jej autor dokonuje najpierw interpretacji pojęcia "cyklu publikacji powiązanych tematycznie", by następnie w odniesieniu do niego stwierdzić, że założenia tego rodzaju cyklu "zostały spełnione w niewielkim stopniu przez przedstawiony przez habilitanta cykl publikacji". Podkreślić zarazem trzeba, że w tej sprawie dwie recenzje sporządzone na potrzeby postępowania habilitacyjnego skarżącego zawierały konkluzje pozytywne, a tylko jedna negatywną, a pomimo tego postępowanie habilitacyjne nie doprowadziło do nadania skarżącemu wnioskowanego stopnia naukowego. Jeśli chodzi o znaczenie recenzji w postępowaniu habilitacyjnym to wskazać należy, że stanowią one niezbędny asumpt do podjęcia uchwały przez komisję habilitacyjną, ale komisja nie jest nimi w żaden sposób związana. Zgodnie z art. 18a ust. 8 u.s.n., po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem, członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę, zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Recenzje służą więc przede wszystkim wyrobieniu sobie indywidualnego stanowiska przez pozostałych członków komisji, zanim przystąpią do głosowania nad ostateczną treścią opinii. Nie wyklucza to możliwości zajęcia przez członków niebędących recenzentami odmiennych stanowisk niż wyrażone w konkluzjach recenzji mogącym znaleźć swoje odbicie w uzasadnieniu opinii (P. D. [w:] A J. , A. W. , Prawo nauki. Zagadnienia wybrane, LexisNexis 2014). Ponadto, również treść uchwały w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego nie jest ani nie musi być odzwierciedleniem wniosków/konkluzji recenzentów (zob. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2019 r., II SA/Wa 584/18). W orzecznictwie trafnie podkreśla się, że o rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje prosta arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Opinie recenzentów (a w zasadzie konkluzje tych opinii) są oczywiście ważnym dowodem w postępowaniu przed Radą Naukową, co nie oznacza jednak "związania" danej jednostki naukowej takimi opiniami. Dana jednostka naukowa (Rada Naukowa) jest w tym zakresie w pełni autonomiczna (zob. wyrok WSA w Warszawie z 11 października 2023 r. VII SA/Wa 1531/23). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy przypomnieć następnie należy, że stanowiska pozostałych członków Komisji habilitacyjnej były następujące: 1) przewodnicząca Komisji oceniła, że cykl publikacji habilitanta nie spełnia wymogu ustawowego wynikającego z art. 16 u.s.n.; 2) wg sekretarza Komisji dr hab. J. Z. nie da się wyodrębnić zbioru publikacji habilitanta jako cyklu; 3) wg członek Komisji dr hab. M. A.- cykl publikacji nie stanowi wystarczająco istotnego wkładu w rozwój nauki prawa i nie powinien być podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych; 4) wg członka Komisji dr hab. K. F. przedstawiony cykl publikacji oraz pozostały dorobek naukowy wykazują się znacznym stopniem oryginalności i samodzielności a jednocześnie stanowią znaczny wkład w rozwój nauki prawa [...]. W tych okolicznościach nie można uznać, że wynik głosowania przez Komisję habilitacyjną na posiedzeniu w dniu 23 września 2020 r., a którym Komisja podjęła uchwałę wyrażającą negatywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne, zapadł w postępowaniu wadliwie procedowanym. Podkreślić trzeba, że uzgadniając przyjętą opinię Komisja habilitacyjna podała, iż uznała, że przedstawione przez habilitanta osiągnięcie naukowe nie stanowi cyklu publikacji powiązanych tematycznie ani nie cechuje się znacznym wkładem w rozwój nauki. Zdaniem Komisji habilitacyjnej, zgłoszony do oceny zespół publikacji: (i) nie stanowi kompletnego, aktualnego, usystematyzowanego i napisanego jasno z punktu widzenia jego celu opracowania całościowego - brak jest tematycznego powiązania między pozycjami cyklu, a jedynym spoiwem łączącym przedstawione publikacje jest poświęcenie ich szeroko ujętemu prawu [...]; (ii) zawiera treść nieodpowiadającą tytułowi cyklu, a ponadto (iii) nie ma wartości merytorycznej, która wnosi znaczący wkład w rozwój nauki. Sąd za zasadne uznaje wskazać na zasadnicze trudności w skutecznym podważeniu w postępowaniu sądowym opinii ekspertów z danej dziedziny co do tego, że przedstawione przez habilitanta osiągnięcie nie ma wartości merytorycznej, która wnosi znaczący wkład w rozwój nauki. Sąd administracyjny nie ma możliwości zakwestionowania opinii Komisji habilitacyjnej ani wyrażenia własnej opinii w tym zakresie. Zarazem podkreślić trzeba, że samo stwierdzenie, iż osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednej z przesłanek z art. 16 u.s.n. przesądza o zasadności odmowy nadania stopnia naukowego. Sąd stwierdza jednakże, że nieudostępnienie skarżącemu zapisu nagrania z posiedzenia Komisji habilitacyjnej, w przypadku, gdy takie nagranie zostało sporządzone, stanowiło naruszenie prawa przepisów postępowania, jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Kolejno daleko idące zarzuty skargi dotyczą naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n., przez, po pierwsze, błędne przyjęcie, że stopień doktora habilitowanego w oparciu o cykl publikacji może być przyznany wyjątkowo, a ponadto, po drugie, wadliwą wykładnię pojęcia cyklu publikacji powiązanych tematycznie. Również i te zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Wskazać należy, że pierwszy z nich skarżący stawia nawiązując do następujących wypowiedzi trzech uczestników postępowania habilitacyjnego: prof. dr. hab. C. B. : "Pan dr X. Y. doskonale zna opisywaną materię Prawa [...]. Tym bardziej należy żałować, że uczynił wysiłku i nie napisał monografii z tej dziedziny", prof. dr. hab. M. S. : "argument dotyczący zmian legislacyjnych w obszarze prawa [...] nie usprawiedliwia braku podjęcia próby syntezy tych regulacji przez habilitanta", a przede wszystkim prof. dr. hab. M. G. : "Przyznanie stopnia naukowego doktora habilitowanego powinno nastąpić na podstawie monografii habilitacyjnej, a nie cyklu publikacji, który należy traktować jako wyjątkowy sposób uzyskania stopnia". W ocenie Sądu, pierwszej i drugiej z zacytowanych wypowiedzi nie sposób postrzegać tak, jak czyni to skarżący, a więc jako modyfikowania ustawowej przesłanki nadawania stopnia doktora habilitowanego, dyskwalifikujących przedstawiony przez skarżącego a priori cykl publikacji jako podstawę postępowania habilitacyjnego, jeśli zaś chodzi o przywołaną pojedynczą wypowiedź prof. dr. hab. M. G. nie ma żadnych podstaw do uznania, że zaważyła ona na wyniku postępowania habilitacyjnego, jeśli zważyć, że prowadzone jest ono przez liczne grono ekspertów. Eksponowanie tej wypowiedzi przez skarżącego nie jest w ocenie Sądu wystarczające by uznać, że odmowa nadania skarżącemu stopnia naukowego opierała się na uznaniu, że przyznanie stopnia naukowego doktora habilitowanego powinno nastąpić na podstawie monografii habilitacyjnej, a nie cyklu publikacji, który należy traktować jako wyjątkowy sposób uzyskania stopnia. Akta sprawy dowodzą bowiem, że dokonywana w toku postępowania ocena cyklu publikacji autorstwa skarżącego pt. "[...]" ukierunkowana była na rozstrzygnięcie, czy cykl ten stanowi "cykl publikacji powiązanych tematycznie" – zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. Wbrew zarzutom skargi, nie ma podstaw do uznania, że w sprawie przyjęto błędną wykładnię tego pojęcia. Zgodzić należy się z RDN, że stanowisko RNDNP WPiA [...] wyrażone w zaskarżonej uchwale z dnia [...] lutego 2022 r. oparte zostało na prawidłowej, właściwej podstawie prawnej w zakresie oceny cyklu publikacji powiązanych tematycznie. Wynika to ze sporządzonych protokołów z posiedzeń Rady, w których zawarte zostały wypowiedzi członków Rady i zaproszonych członków Komisji habilitacyjnej. W odniesieniu do akt sprawy, mając na uwadze treść uchwały Komisji habilitacyjnej z dnia 23 września 2020 r. i uzasadnienie do tej uchwały, nie ma też podstaw do przyjęcia, że w kontrolowanym postępowaniu habilitacyjnym zastosowany został art. 219 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, co zarzuca w skardze skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza ponadto, że nie podziela stanowiska skarżącego, iż kontrolowane w tej sprawie rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w sposób wskazany przez skarżącego w zarzutach skargi oznaczonych jako pkt 1 lit. a – f, poprzez, jak podnosi strona, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu habilitacyjnym. W tym zakresie, w odniesieniu do ww. zarzutów skargi, stwierdzić należy, co następuje: Ad 1a – nie ma podstaw do uznania, że istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia miał brak dokładnego wyjaśnienia i odpowiedniego rozpatrzenia stanowiska recenzentki - rzeczoznawczyni RDN dr hab. M. S. , prof. Uczelni Ł. według której prace naukowe habilitanta stanowią istotny wkład w rozwój polskiej nauki prawa. Sąd przychyla się do stanowiska RDN, która w sposób uprawniony podnosiła, że nie sposób zarzucać Radzie podjęcia uchwały z [...] lutego 2022 r. z pominięciem tego stanowiska, skoro zostało ono włączone do akt postępowania i udostępnione w formie elektronicznej członkom Rady (przed terminem trzeciego posiedzenia – na co wskazuje sam skarżący w skardze – s. 14), w związku z czym przyjąć należało, że każdy z członków Rady miał możliwość zapoznania się z nim i odniesienia się do niego na forum Rady. Aczkolwiek w skardze skarżący wywodzi, że przedstawiając członkom Rady to stanowisko Przewodniczący Rady powinien zaakcentować (uwypuklić) jego istotne znacznie dla wyniku postępowania, jednakże z żadnego przepisu prawa tego rodzaju obowiązek Przewodniczącego w zakresie postępowania z materiałem dowodowym postępowania habilitacyjnego (niezależnie zresztą od tego, czy materiał ten zawiera stanowisko korzystne czy niekorzystne dla wnioskodawcy) nie wynika. Przewodniczący nie jest w szczególności podmiotem reprezentującym wnioskodawcę (habilitanta), stąd jego roli nie da się postrzegać jako swoistego "adwokata" habilitanta. Przypomnieć też należy odnośnie do tej kwestii, że odnosząc się do przedmiotowego zarzutu RDN podkreśliła, że stanowisko dr hab. M. S. zostało przygotowane na potrzeby pierwszego postępowania prowadzonego przez RDN - w wyniku odwołania kandydata od uchwały Rady Naukowej Instytutu Wydziału Prawa i Administracji UŚ - zaś konkluzja tego stanowiska jest negatywna, gdy chodzi o uwzględnienie zarzutów sformułowanych przez kandydata wobec tej uchwały. Ad 1b - nie ma również podstaw do uznania, że istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia miało, jak ujmuje to skarżący w skardze, "niepodjęcie przez RNDNP WPiA [...] wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanowiska przewodniczącej Komisji Habilitacyjnej prof. dr hab. E. B. , przedstawionego na posiedzeniu RNDNP WPiA [...] w dniu 26 października 2021 r.". Skarżący wskazuje w tym zakresie, że ze stanowiska przewodniczącej Komisji wynika, że Komisja habilitacyjna swoją opinię przedstawiła w oparciu o art. 219 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania, a w sposób istotnie odmienny określa wymagania do uzyskania stopnia doktora habilitowanego. Zdaniem skarżącego, ma to znaczenie w kontekście oceny pracy Komisji habilitacyjnej, a z drugiej strony taka informacja mogła wpłynąć na wynik głosowania członków Rady Naukowej. Odnosząc się do tej kwestii zgodzić należy się z oceną RDN, że przywołanie przez prof. E. B. niewłaściwej podstawy prawnej oceny dorobku kandydata nie miało wpływu na ostateczną ocenę dorobku naukowego skarżącego, gdyż nie wpłynęło na treść opinii Komisji habilitacyjnej w sprawie odmowy nadania Kandydatowi stopnia doktora habilitowanego, jak i na stanowisko RNDNP WPiA [...] wyrażone w uchwale z [...] lutego 2022 r. Z treści uzasadnienia uchwały Komisji habilitacyjnej, z którą mógł się zapoznać każdy z członków Rady, wynika jednoznacznie, że przedstawione przez kandydata osiągnięcie nie spełnia wymogu ustawowego, ponieważ nie cechuje się znacznym wkładem w rozwój nauki i nie stanowi powiązanego tematycznie cyklu publikacji. Poza tym, zdaniem Komisji habilitacyjnej "brak jest tematycznego powiązania między pozycjami cyklu, a jedynym spoiwem łączącym przedstawione publikacje jest poświęcenie ich szeroko ujętemu prawu [...]". Rację ma RDN wnioskując, że brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że na negatywną ocenę dorobku Kandydata, dokonaną przez Komisję habilitacyjną, a następnie RNDNP WPiA [...] mogły wpłynąć wątpliwości co do ustawowych kryteriów określonych w art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.n. Podzielenie stanowiska skarżącego byłoby równoważne uznaniu, że liczne grono ekspertów procedujących w tej sprawie przystępując do głosowania odpowiednio: nad opinią oraz nad uchwałą z [...] lutego 2022 r., bezrefleksyjnie oparło się na analizowanej przez skarżącego wypowiedzi przewodniczącej Komisji habilitacyjnej. Ad 1c – odniesienie się do zarzutu braku odpowiedniego wyjaśnienia i oceny stanowiska recenzenta dr. hab. C. B. , prof. UW nastąpiło we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia wyroku, w nawiązaniu do innych zarzutów skargi dotyczących tej kwestii. Ad 1d – nie można też zgodzić się ze skarżącym, że istotny wpływ na wynik sprawy mogła wywrzeć następująca wypowiedź prof. dr. hab. M. G. na posiedzeniu RNDNP WPiA [...] w dniu [...] lutego 2022 r.: "W tym postępowaniu są aż 3 negatywne recenzje." - w sytuacji gdy dwie z trzech sporządzonych recenzji są pozytywne. Zauważyć trzeba, że w złożonej skardze skarżący sam potwierdza, iż nietrafność tego stwierdzenia została od razu wychwycona przez dr hab. A. P. , prof. UAM, jednakże twierdzi, że było to wystarczające, gdyż oczekiwałby reakcji Przewodniczącego RNDNP WPiA [...] , który do ww. wypowiedzi prof. dr. hab. M. G. się nie odniósł. Skarżący wskazuje zarazem, iż podziela co do zasady zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko RDN, że "Członkowie Rady nie są zobowiązani do komentowania i odnoszenia się do każdej wypowiedzi sformułowanej na posiedzeniu Rady" (uzasadnienie decyzji RDN, s. 12). Odnośnie do tej kwestii stwierdzić należy, że co do zasady ma rację skarżący podnosząc, że jeśli jakieś stanowisko jest w sposób oczywisty sprzeczne z materiałem dowodowym, to wówczas Przewodniczący RNDNP WPiA [...] jako osoba prowadząca dyskusję powinien na to zwrócić uwagę. W tym przypadku trudno jednak przyjąć, że wypowiedź prof. dr. hab. M. G. będąca przedmiotem zarzutu skargi miała wpływ na wynik głosowania, skoro jak zauważa sam skarżący, została ona natychmiast wychwycona i sprostowana przez prof. UAM dr hab. A. P. , która na forum Rady podkreśliła, że tylko jedna z trzech recenzji jest negatywna, co stanowi istotną różnicę, a po tej wypowiedzi głos zabrał ponownie prof. dr hab. M. G. , który przeprosił za nieprecyzyjne wyrażenie się w poprzedniej wypowiedzi. W tych okolicznościach sprawy nie ma, zdaniem Sądu, podstaw by przyjąć, że przystępując do głosowania członkowie Rady działali w błędnym przekonaniu (zasugerowani przytoczona powyżej wypowiedzią prof. dr. hab. M. G. ), że wszystkie trzy recenzje były negatywne. Uznać należy, że reakcja prof. UAM dr hab. A. P. , po której nastąpiło kolejne wystąpienie prof. dr. hab. M. G. , zastąpiła reakcję Przewodniczącego RNDNP WPiA [...] , a mając na uwadze czas i miejsce tych zdarzeń – że nie umknęła ona uwadze członków Rady. Ad 1e – oceny potencjalnego wpływu krytycznych wypowiedzi odnoszących się do cyklu publikacji jako podstawy postępowań habilitacyjnych (m.in. wypowiedzi prof. dr. hab. M. G. : "(...) przyznanie stopnia naukowego doktora habilitowanego powinno nastąpić na podstawie monografii habilitacyjnej, a nie cyklu publikacji, który należy traktować jako wyjątkowy sposób uzyskania stopnia") Sąd dokonał w innym fragmencie uzasadnienia niniejszego wyroku. Ad 1f - Kolejny zarzut skargi dotyczy "niewyjaśnienia prawidłowego charakteru relacji uchwały Komisji Habilitacyjnej do uchwały RNDNP WPiA [...] w kontekście wypowiedzi prof. dr. hab. M. G. : "stanowisko wyrażone przez komisję habilitacyjną w tym postępowaniu było jednoznaczne i Rada Naukowa Dyscypliny powinna je uwzględnić. W odmiennej sytuacji dyskusji powinny zostać poddane zarzuty personalne powołane w odwołaniu habilitanta, ale wyda je się, że Rada w tym zakresie nie ma możliwości zajęcia stanowiska". W tym zakresie zgodzić należy się z RDN, że wszystkie wypowiedzi profesora M. G. zostały przedstawione na posiedzeniu Rady i każdy z członków Rady mógł się do nich odnieść, zaś członkowie Rady nie są zobowiązani do komentowania i odnoszenia się do każdej wypowiedzi sformułowanej na posiedzeniu Rady. Za niezasadne uznać należało zarzuty pominięcia pism dr hab. H. Z. i dr hab. J. G. oraz wniosku o przedstawienie stanowisk wynikających z tych pism na posiedzeniach Rady. Pisma te zostały włączone do akt postępowania przed dniem [...] lutego 2022 r. czyli przed podjęciem uchwały w sprawie odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Każdy z członków Rady miał możliwość z nimi się zapoznać i odnieść się do ich treści, podobnie jak z wskazanym przez skarżącego pismem Rzecznika Praw Obywatelskich. Przyjąć jednakże należy, że pisma dr hab. H. Z. i dr hab. J. G. zawierają prywatne opinie ich autorów, gdyż ww. osoby nie są związane z przedmiotowym postępowaniem habilitacyjnym, nie wchodziły w skład ani Komisji habilitacyjnej ani Rady, a w tym kontekście podkreślić zarazem, że w sprawach awansów naukowych zasada otwartej formuły środków dowodowych, którą wyprowadza się z art. 75 § 1 k.p.a., nie znajduje zastosowania (zob. Z. K. , J. W. , op. cit.). Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w związku z treścią zarzutów wskazanych pod nr 2, podniesionych w celu wykazania wadliwego sporządzenia uzasadnienia uchwały RNDNP WPiA [...] . Skarżący zarzuca brak wskazania oceny materiału dowodowego w zakresie przyczyn odmowy dania wiarygodności pozytywnym recenzjom, pozytywnej opinii sporządzonej przez członków Komisji habilitacyjnej, opinii Rzeczoznawczyni RDN, a także stanowisk członków Rady. Powyższe zarzuty skargi dotykają kwestii, o których była mowa powyżej i pomijają specyfikę postępowania, w którym uchwała RNDNP WPiA [...] została przyjęta oraz treść art. 29 ust. 2 u.s.n. Jak wyjaśniono powyżej, kluczowe znaczenie dowodowe w tej sprawie ma uchwała Komisji habilitacyjnej z 23 września 2020 r. wyrażająca negatywną opinię w sprawie nadania dr. X. Y. stopnia naukowego doktora habilitowanego, a skoro w pisemnych uzasadnieniu uchwały z [...] lutego 2022 r. podmiot habilitujący do uchwały z 23 września 2020 r. się odniósł, bezpośrednio nawiązując do motywów jej podjęcia, to jest to wystarczające dla Sądu do uznania, że uzasadnienie adekwatne dla potrzeb rozstrzygnięcia tej sprawy uchwała z [...] lutego 2022 r. zawiera. Akta sprawy zawierają załącznik w postaci wyników głosowania RNDNP WPiA [...] na posiedzeniu nr [...] , które odbyło się w dniu [...] lutego 2022 r. w sprawie przyjęcia tej uchwały, a treści w nim zawarte nie dają sądowi administracyjnemu podstaw do jej zakwestionowania. W ocenie Sądu, brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia tej uchwały w sposób odpowiadający wymogom jakie przepis art. 107 § 3 k.p.a. stawia decyzji administracyjnej - z uwagi na specyfikę kontrolowanego postępowania, nie może być uznane za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia, gdyż jest to rozstrzygnięcie kolegialne podejmowane w głosowaniu w którym udział wzięło 46 osób, w związku z czym wyników tego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r., I OSK 1226/09). Uzasadnienie kwestionowanej uchwały musi cechować pewna ogólnikowość, zważywszy, że zapadłe rozstrzygnięcie stanowi wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. To zaś, że w uzasadnieniu uchwały z [...] lutego 2022 r. RNDNP WPiA [...] nie odniosła się do pozostałych dwóch kryteriów uzyskania stopnia doktora habilitowanego (zarzuty opisane na str. 37-38 uzasadnienia skargi) nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, skoro odmowę nadania stopnia naukowego uzasadnia niespełnienie choćby jednego z wymagań określonych przepisem art. 16 ust. 1 u.s.n. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDN trafnie zatem wskazała, że stanowiska wyrażone przez recenzentów i członków Komisji habilitacyjnej były analizowane na posiedzeniu Komisji, która sformułowała i przyjęła uchwałę z dnia [...] września 2020 r. zawierającą negatywną opinię w sprawie nadania kandydatowi stopnia doktora habilitowanego. Uchwała została podjęta większością głosów. Została ona wyczerpująco uzasadniona, a w ramach uzasadnienia zaprezentowane zostały, także w sposób pełny stanowiska poszczególnych członków Komisji. Wszelkie pozytywne stanowiska, opinie i recenzje zostały włączone do dokumentacji postępowania habilitacyjnego i nie wystąpiły jakiekolwiek przeszkody dla ich zaprezentowania. Członkowie RNDNP WPiA [...] mieli zatem możliwość zapoznania się z całą zgromadzoną dokumentacją, w oparciu o nią przeprowadzili dyskusję, a następnie podjęli ingremio jako uchwałę o odmowie nadania kandydatowi stopnia doktora habilitowanego. Nie bez znaczenia, w ocenie Sądu, jest zaakcentowanie przez RDN, że sprawa nadania skarżącemu stopnia naukowego była trzykrotnie przedmiotem dyskusji na posiedzeniach RNDNP WPiA [...] , na posiedzeniach które odbyły się w dniach: 26 października 2021 r., 21 grudnia 2021 r. oraz 1 lutego 2022 r., co zagwarantowało jej członkom możliwość szczegółowego zapoznania się z problematyką sprawy i jej dokumentacją, zawierającą wszelkie niezbędne dokumenty istotne dla jej właściwego wyjaśnienia. W ocenie Sądu, również postępowanie prowadzone przez RDN nie cechuje się żadną wadliwością, która uzasadniałaby zastosowanie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja RDN nie narusza prawa materialnego ani procesowego, w jej uzasadnieniu RDN szczegółowo odniosła się do poszczególnych kwestii podniesionych w odwołaniu. RDN zachowała obowiązującą procedurę, jej członkowie mieli możliwość zapoznania się z całą dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Pamiętać należy, że RDN ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie. W razie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego przez radę wydziału kontrola ta sprowadza się do oceny prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość uzasadnia uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie (art. 21 ust. 2 u.s.n.). Powołani przez RDN recenzenci (rzeczoznawcy) mają za zadanie ocenić legalność postępowania przed radą wydziału. Legalność ta odnosi się też do oceny złożonego przez skarżącego odwołania. Recenzenci powołani w postępowaniu przed RDN takiej oceny dokonali. Ocena ta nie podlega jednakże badaniu przez sąd (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2016 r. II SA/Wa 183/16). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.