VII SA/Wa 1960/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki Sędziowie: sędzia WSA Michał Podsiadło asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 czerwca 2025 r. znak: KOC/2349/Ar/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Zarządu Dzielnicy P.-P. [...] z [...]., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z 24 czerwca 2025 r., nr KOC/2349/Ar/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, powoływane dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy" po rozpatrzeniu zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej G. w W. na postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...]marca 2025r., nr [...]zawieszające z urzędu postępowanie do dnia 7 lipca 2026 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego N. na terenie oznaczonym jako działki nr [...] oraz nr [...], obręb [...]przy ul. [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy postanowieniem z [...]marca 2025r., nr [...]zawiesił z urzędu do dnia 7 lipca 2026 r. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego "N. 1" na terenie oznaczonym jako działki nr [...] oraz nr [...], obręb [...]przy ul. [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa G.. Rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że podstawą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie był przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1190 dalej "ustawa", "u.p.z.p."), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, konstrukcja art. 62 ust. 1 ustawy daje organowi prowadzącemu postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Oznacza to, że w tym zakresie, co do samego zawieszenia postępowania organ taki działa w ramach swoistej władzy dyskrecjonalnej. Kolegium podkreśliło, że użyty w art. 62 ust. 1 ustawy zwrot "można zawiesić" nie powinien być interpretowany jako przyznający organowi niczym nieograniczoną swobodę (dowolność) decydowania o wstrzymaniu (zawieszeniu) biegu postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, stosownie do którego uznaniowość zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy nie przeradza się w dowolność, jeżeli stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia planu pozwala z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, że w terminie zawieszenia postępowania dojdzie do uchwalenia planu. Kolegium zaznaczyło, że w ramach analizy zastosowania art. 62 ust. 1 ustawy w okolicznościach konkretnego wniosku konieczne jest rozważenie przez organ administracji wstrzymania toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy z perspektywy jego celowości, rozumianej jako potencjalne prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu. W przeciwnym razie, a więc gdy brak jest takiej potencjalnej sprzeczności, skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Granicę tego uznania wyznacza tak dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego z jednej strony oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela (w tym inwestora), gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym. Kolegium podało, że dla danego obszaru przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z uchwałą Nr XXXVI/894/2012 z dnia 17 maja 2012 r. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] cz. IV został wyłożony do publicznego wglądu (kwiecień 2016 r). Zgodnie z wyłożonym projektem planu teren inwestycji znajduje się na obszarze C5.1 MW/U (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług), C6.1 ZP (tereny zieleni urządzonej) i 5KDDP (teren inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym - droga publiczna). Zgodnie z treścią ww. projektu planowana inwestycja pozostaje w całkowitej sprzeczności w zakresie przeznaczenia terenu C6.1 ZP. Dodatkowo planowane parametry inwestycji m.in. intensywności zabudowy są niezgodne (większe niż dopuszczalne) z ustaleniami projektu planu. Z tego względu, organ uznał, że projektowana inwestycja koliduje z projektowanym planem. Wystąpiła zatem przesłanka zawieszenia z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy. Odnosząc się do treści zażalenia organ wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawia się pogląd, iż samo podjęcie prac nad przystąpieniem do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowana jest inwestycja w pełni uzasadnia zawieszenie postępowania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jednakże w niniejszej sprawie analiza wyłożonego planu wykazuje potencjalne sprzeczności z projektowaną inwestycją, co dodatkowo uzasadnia zawieszenie przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do kwestii zaawansowania prac oraz szans uchwalenia planu w zakreślonym przez organ I instancji terminie, Kolegium wskazało, że projekt planu został przygotowany i wyłożony do publicznego wglądu. Uzasadnieniem zaś dla zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest sytuacja, w której prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, a więc co najmniej podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu, a tym bardziej jeśli powstał już projekt planu. Skargę na postanowienie Kolegium z 28 lipca 2025 r., nr KOC/2349/Ar/25 wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "G." w W.. Zaskarżonemu postanowieniu Spółdzielnia zarzuciła : 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci przepisu art. 62 ust. 1 ustawy i w konsekwencji przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji tj. Zarządu Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy nr [...]z [...]marca 2025r. zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w sposób dowolny, bez przeprowadzenia żadnych ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania tj.: 1) z całkowitym pominięciem, że wbrew przyjętym przez Organ ustaleniom faktycznym objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy planowana inwestycja "N. 1" nie pozostaje w sprzeczności z projektowanymi ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego ul. [...] cz. IV: 2) całkowitym pominięciem, że procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ul. [...], na którym znajduje się teren planowanej inwestycji pn. "N. 1" toczy się od 2012 roku (uchwała o przystąpieniu nr XXXVI/894/2012 z dnia 17.05.2012 r.), ale pomimo wyłożenia do publicznego wglądu w kwietniu 2016 r. projektu miejscowego zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] cz. IV, rok później została podjęta uchwała podziałowa LIV/1312/2017 z 31.08.2017 r, na podstawie, której obszar miał zostać objęty nowym projektem planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego ul. [...] cz. IV (dalej "Plan Miejscowy") wobec zmiany założeń, co spowodowało, że poprzednie wyłożenie stało się bezprzedmiotowe. Od dnia 31.08.2017 r. ww., plan nie został uchwalony, a nawet nie ma żadnego terminu wyłożenia przedmiotowego planu do konsultacji społecznych, co wynika z konieczności uchwalenia przez Prezydenta m.st. Warszawy nowego Studium Uwarunkowań, a po wejściu w życie Ustawy z dn. 07.07.2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, przerwaniu prac nad tym Studium Uwarunkowań i uzależnieniu rozwiązań Planu Miejscowego od uchwalenia Planu Ogólnego: 3) całkowitym pominięciem, że procedura przygotowania Planu Miejscowego, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji pn., "N. 1" nie zostanie zainicjowana przed uchwaleniem Planu Ogólnego dla obszaru w skład, którego wchodzi obszar objęty Planem Miejscowym, który zgodnie z nowelizacją ustawy z dnia 4 kwietnia 2025 r. roku o zamianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2025 poz. 527) (dalej: "Nowelizacja") został ustalony na dzień 30 czerwca 2026 r.; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci przepisu art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 126 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzeniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności wskazanego przez Skarżącego przy zażaleniu na postanowienie Organu I instancji, a ponadto dokonanie wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to pominięcie przebiegu całej procedury planistycznej oraz zmieniających się w jej trakcie uwarunkowań faktycznych i prawnych; III. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci przepisu art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania Skarżącego do władzy publicznej, z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz z odstąpieniem bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym tj. zawieszenie postępowania pomimo, że Skarżący uzyskiwał dla analogicznych inwestycji obejmujących warunki zabudowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych na ww. terenie, a zatem zgodnie z utrwaloną praktyką rozstrzygania przez Organ I instancji, Skarżący miał prawo oczekiwać, że brak jest przeszkód do wydania decyzji o warunkach zabudowy; W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w całości oraz o rozważnie zastosowania przepisu art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również postanowienia organu I instancji. Ponadto, wniosła na podstawie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu uzupełaniającego z dokumentów: 1) projekt Stałej Organizacji Ruchu - Zatwierdzenie nr ZR/403/21 z dnia 18.05.2021 na fakt, że: organ planistyczny wprowadzał zmiany (wg deklaracji Organu zrezygnowano m.in. z lokalizacji w tym rejonie Trasy [...](TOG) i lokalizacji węzła z Trasą [...]). Rezygnację z lokalizacji na przedmiotowym terenie TOG i węzła Organ potwierdził przesyłając Skarżącemu do wglądu - Projekt Stałej Organizacji Ruchu zatwierdzenie nr ZR/403/21 z 18 maja 2021 projektowanej drogi [...] łączącej ul. [...] z ul. [...]. 2) Protokół z posiedzenia Zespołu Konsultacyjno-Negocjacyjnego z dnia 21.11.2024 r., na fakt, że: Skarżący równolegle jest w trakcie innych uzgodnień dotyczącej ww. inwestycji z m.st. Warszawa w zakresie planowanej inwestycji, m.in. procedowanie wniosku o zawarcie umowy drogowej; 3) Decyzja nr 44/WZ/PPd/2018 o warunkach zabudowy z dnia 18.09.2018 r.; 4) Decyzja nr 358/19 z dnia 16.09.2019 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę; 5) Decyzja nr 14/WZ/PPd/2023 o warunkach zabudowy z dnia 14.07.2023 r.; 6) Decyzja nr 96/PPD/PB/2024 z dnia 24.06.2024 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. wszystkich z pkt. 3) - 6) powyżej na fakt, że: w takim samym stanie faktycznym i prawnym Skarżący uzyskiwał dla analogicznych inwestycji warunki zabudowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych na ww. terenie, a zatem zgodnie z utrwaloną praktyką rozstrzygania przez Organ I instancji, Skarżący miał prawo oczekiwać, że brak jest przeszkód do wydania decyzji o warunkach zabudowy również w tym przypadku. Skarżąca wskazała, że przeprowadzenie dowodu z powyższych dokumentów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżąca wniosła także o zwrot od Organu na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw wg. norm prawem przepisanych oraz o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła zarzuty skargi i podała argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżony m postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 t.j.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 24 czerwca 2025 r., nr KOC/2349/Ar25, którym organ utrzymał w mocy postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...]marca 2025r., nr [...]zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego N. na terenie oznaczonym jako działki nr [...] oraz nr [...], obręb [...], przy ul. [...]. Dokonując oceny prawidłowości postanowienia wydanego przez Kolegium wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1190 dalej "ustawa", "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Zaznaczyć należy, że Organ, który korzysta z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., powinien mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, uwzględniając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu - to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r.; sygn. akt II OSK 2685/15, z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 866/22, wyroki WSA w Gdańsku z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 281/23, sygn. akt II SA/Gd 897/23, sygn. akt II SA/Gd 899/23, wyrok WSA w Kielcach z 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 390/20, publ. Baza NSA). Inaczej jednak oceniać należy przypadek, gdy prace nad planem miejscowym znajdują się dopiero w początkowym stadium, jak również, gdy prace nad nim trwają jak w niniejszej sprawie od wielu lat i nie określono choćby przybliżonej perspektywy ich zakończenia. W takiej sytuacji, znając sekwencję koniecznych w tej procedurze czynności i ich czasochłonność, nie istnieją argumenty przemawiające za odraczaniem w czasie uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, niezbędnej w procesie inwestycyjnym. W przypadku, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, iż prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie, to skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 15 maja 2025 r., sygn. II OSK 1039/24, LEX nr 3908993). Granicę tego uznania wyznacza tak dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela (w tym inwestora), gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym (tak wyrok WSA w Poznaniu z 3.04.2025 r., IV SA/Po 975/24, LEX nr 3850052). W kontrolowanej sprawie organ I, jak i II instancji jako przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego wskazał fakt przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z uchwałą Rady m. st. Warszawy z 17 maja 2012 r., Nr XXXVI/894/2012 oraz sprzeczność projektowanej inwestycji z ustaleniami projektowanego planu w zakresie przeznaczenia terenu C6.1 ZP. Organy zupełnie jednak pominęły fakt, że procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ul. [...], na którym znajduje się teren planowanej inwestycji pn. "N. 1" została podjęta w 2012 r., tj. prawie 13 lat temu. Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła uchwałę z 17 maja 2012 r., nr XXXVI/894/2012 o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Pomimo wyłożenia do publicznego wglądu w okresie od 3 marca 2016 r. do 4 kwietnia 2016 r. (tj. ok. 9 lat temu) projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego procedura uchwalania planu nie została zakończona. Rok później została podjęta uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 31 sierpnia 2017 r., nr LIV/1312/2017 zmieniająca uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] na podstawie, której plan będzie sporządzany w czterech częściach : rejonu ulicy [...] część I, rejonu ulicy [...] część II, rejonu ulicy [...] część III, rejonu ulicy [...] część IV. Przedmiotowa inwestycja znajduje się w granicach rejonu ul. [...] część IV dla którego nie został jeszcze uchwalony miejscowy plan. Zaznaczyć należy, że od 31 sierpnia 2017 r. ww. plan nie został uchwalony, ani nawet nie został podany żaden termin wyłożenia przedmiotowego planu do konsultacji społecznych. Zauważyć należy, że procedura przygotowania planu miejscowego, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji pn., "N. 1" nie zostanie zainicjowana przed uchwaleniem planu ogólnego dla obszaru w skład, którego wchodzi obszar objęty planem miejscowym, który zgodnie z nowelizacją ustawy z 4 kwietnia 2025 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2025 r., poz. 527) został ustalony na dzień 30 czerwca 2026 r. Stwierdzić zatem należy, że wyłożenie nowego projektu planu miejscowego do publicznego wglądu jest dopiero planowane, a prace nad nim zostaną wznowione dopiero po uchwaleniu planu ogólnego, co według ww. ustawy nowelizacyjnej nastąpi nie wcześniej niż 30 czerwca 2026 r. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności wskazanego przez Skarżącą przy zażaleniu na postanowienie Organu I instancji, a ponadto dokonały wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim pominęły przebieg całej procedury planistycznej oraz zmieniających się w jej trakcie uwarunkowań faktycznych i prawnych. Odnosząc się do przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego ze względu na fakt przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracyjny oceny, czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego. Podmiot wnioskujący o wydanie warunków zabudowy nie może bez końca wyczekiwać na uchwalenie planu miejscowego (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2025 r., II OSK 2705/24, CBOSA). Należy także zwrócić uwagę, że wspomniany powyżej przepis wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy, ze względu na długotrwałe przerwanie tego postępowania. Organ powinien zatem ustalić, na jakim etapie jest procedura sporządzania planu, w jakim tempie się toczy i uprawdopodobnić w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, że plan może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia. Za niezasadne należy uznać zawieszanie postępowań w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie albo została dawno temu przerwana. Prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy (por. Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, K. Kucharski, A. Szmytt, Ł. Złakowski [w:] Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 14, 2026, art. 62, wydanie elektroniczne opublikowane w programie Legalis). W niniejszej sprawie za niezasadne należy uznać zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy procedura planistyczna jest na wstępnym etapie. Wyłożenie nowego projektu planu miejscowego do publicznego wglądu jest dopiero planowane, a prace nad nim zostaną prawdopodobnie wznowione dopiero po uchwaleniu planu ogólnego, co według nowelizacji ustawy nastąpi nie wcześniej niż 30 czerwca 2026 r. Odnosząc się do drugiej przesłanki zawieszenia postępowania, tj. potencjalnej sprzeczności inwestycji z ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że Kolegium nie dokonało należytej oceny okoliczności sprawy w kontekście wystąpienia tej przesłanki do zawieszenia postępowania. Zaznaczyć należy, że wskazana przez organ sprzeczność inwestycji z projektem planu dotyczyła projektu planu wyłożonego do wglądu w 2016 r. Organy pominęły jednak fakt, że 31 sierpnia 2017 r. została podjęta uchwała Rady m.st. Warszawy nr LIV/1312/2017 zmieniającą uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Rejon ulicy [...] został podzielony na cztery części dla których będą odrębnie uchwalane miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Podnoszenie zatem przez Kolegium sprzeczności planowanej inwestycji z projektem planu wyłożonym do wglądu w 2016 r., który został zmieniony uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 31 sierpnia 2017 r., nr LIV/1312/2017 poprzez dokonanie podziału rejonu ulicy [...] na 4 części dla których będą przygotowywane i uchwalane odrębne miejscowe plany jest bezzasadne. Dodatkowo wskazać należy, że w stosunku do innych działek sąsiadujących z terenem nieruchomości objętej ww. wnioskiem Skarżąca uzyskała w okresie od 2017 r. ostateczne decyzje ustalające warunki zabudowy i udzielające pozwolenia na budowę dla podobnych inwestycji. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca w 2018 r. uzyskała decyzję z 18 września 2018 r., nr 44/WZ/PPd/2018 o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalno-usługowego "[...]" z garażem w podziemiu, na gruncie oznaczonym jako część działki nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...]. Następnie 16 września 2019 r. uzyskała decyzję nr 358/19 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Z kolei 14 lipca 2023 r., Skarżąca uzyskała decyzję nr 14/WZ/PPd/2023 o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego "[...]" z garażem w przyziemiu oraz miejscami parkingowymi naziemnymi, na części działek ew. nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...]. Natomiast w dniu 24 czerwca 2024 r., uzyskała decyzję Prezydenta m.st Warszawy nr 96/PPD/PB/2024 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. W świetle powyższych informacji skorzystanie przez organ z przewidzianej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. możliwości zawieszenia postępowania jawi się tym bardziej jako dowolne, a nie poparte rzeczywistymi przesłankami, wskazującymi na sprzeczność planowanej inwestycji z przygotowywanym do uchwalenia planem miejscowym przestrzennego rejonu ul. [...] część IV. W ocenie Sądu, takie działanie Organów narusza zasadę zaufania do władzy publicznej oraz zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Podkreślić należy, że Skarżąca dla analogicznych inwestycji obejmujących warunki zabudowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych na ww. terenie uzyskała decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o pozwoleniu na budowę i miała prawo oczekiwać, że brak jest przeszkód do wydania decyzji o warunkach zabudowy również w tym przypadku. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane w rezultacie nierzetelnej i niepełnej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy dopuściły się nie tylko naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. ale także art. 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również nie ustalenie czy stan zawansowania prac w procedurze sporządzenia planu, zwłaszcza że od 31 sierpnia 2017 r. plan nie został uchwalony, stwarza realne i wysokie prawdopodobieństwo uchwalenia planu do końca okresu zawieszenia postępowania. Organy nie wyjaśniły także, czy planowana inwestycja będzie niezgodna z projektem planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] część IV. Powoływanie się natomiast na niezgodność planowanej inwestycji z projektem planu sporządzonym na podstawie uchwały Rady m.st. Warszawy z 17 maja 2012 r., nr XXXVI/894/2012, która została następnie zmieniona wskutek wydanej przez Radę m.st. Warszawy uchwały z 31 sierpnia 2017 r. zmieniającej ww. uchwałę z 17 maja 2012 r. w ten sposób, że przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu rejonu ulicy [...] w czterech częściach, które będą odrębnie uchwalane jest nieuzasadnione. Rozpoznając sprawę ponownie organ ustali stopień zaawansowania prac planistycznych oraz oceni czy rzeczywiście istnieją przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Organ ponownie rozważając zastosowanie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. powinien wykazać, że nie tylko podjęto niezbędne działania planistyczne, lecz także czy istnieje realna perspektywa zakończenia procesu planistycznego w przewidzianym terminie ustawowym. Organ dokona także ustaleń, czy projektowana inwestycja koliduje z projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] część IV mając także na względzie wydane dotychczas decyzje ustalające dla Skarżącej warunki zabudowy i udzielające pozwolenia na budowę dla analogicznych inwestycji znajdujących się na sąsiednich działkach. Sąd uwzględnił wniosek Skarżącej i dopuścił dowody wskazane w skardze na okoliczności podnoszone we wniosku, gdyż obejmują one dowody z dokumentów, których ocena przez Sąd mogła przyczynić się do wyjaśnienia wątpliwości w sprawie, a nie spowodowała nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Natomiast na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd na rzecz Skarżącej zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego (100 zł). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 3 P.p.s.a.