VII SA/Wa 1965/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. i B. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] w sprawie ze skargi H. K. i B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...]. H. K. i B. K. ("skarżący") wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdzili w nim m.in., że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia im znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżących, działanie organów nadzoru budowlanego nie wzbudza ich zaufania, a więc istnieje możliwość, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, może skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę ww. budynku. To zaś spowodowałoby nieodwracalne skutki w postaci konieczności likwidacji legalizowanego budynku. Zdaniem skarżących, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, oraz decyzji ją poprzedzającej, jest także uzasadnione zasadą ekonomii procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11, LEX nr 864 188 oraz z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, LEX nr 1 412 495). Zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1 432 680). W niniejszej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu zwyczajnym, nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z tym, że decyzja ta nie podlega realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jej wykonania, czy też decyzji ją poprzedzającej, nie może być uwzględniony. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.