VII SA/Wa 1988/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Asesor WSA Anna Milicka - Stojek, Protokolant sekr. sąd. Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P.T. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy S. obejmującej wsie C., M.oraz Ś. postanawia : 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu P. T. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Uzasadnienie. Pismem datowanym na 30 sierpnia 2022 r. skarżący P. T. skierował do Wojewody Mazowieckiego "skargę na Uchwałę Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2022 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy S. obejmującej wsie C., M. oraz Ś.". W uzasadnieniu tego pisma skarżący wyjaśnił, że uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z [...] sierpnia 2021 r. przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części gminy S., obejmującej wsie C., M. oraz Ś.. W trybie kontroli nadzorczej Wojewoda Mazowiecki rozstrzygnięciem nadzorczym znak WNPI.4131.182.2021.JF z 2 września 2021 r. uchylił w części ww. uchwałę - w zakresie terenów oznaczonych symbolem "R" we wszystkich jednostkach planistycznych. Następnie, [...] listopada 2021 r., uchwałą nr [...] Rada Gminy S. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części gminy S. obejmującej wsie C., M. oraz Ś. obejmujący wyłącznie tereny oznaczone symbolem "R" - tereny rolnicze, która w trybie nadzorczym została całkowicie uchylona przez Wojewodę Mazowieckiego 16 grudnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2021 r. poz. 12095). Jak wyjaśnił skarżący, "Gmina S. korzystając z art. 28 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponownie "naprawiła" błędy w uchwale "podstawowej" tj. uchwała nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy S. obejmującej wsie C., M. oraz Ś.". Skarżący poinformował, że z portalu LEX powziął informację, że w obrocie prawnym pozostaje uchwała z [...] sierpnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. 2021 poz. 7230) wraz z adnotacjami o rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody Mazowieckiego i uchwała Nr [...] Rady Gminy S. z [...] listopada 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy S. obejmującej wsie C., M. oraz Ś., jako akt obowiązujący - pomimo jej uchylenia w całości przez Wojewodę Mazowieckiego 16 grudnia 2021 r. [...] sierpnia 2022 r. Rada Gminy S. podjęła następną uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego dla tego samego obszaru. Ta uchwała odnosi się tylko do obszarów oznaczonych literą "R", jednakże tytuł uchwały jednoznacznie wskazuje na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy S. obejmującej wsie C., M. oraz Ś.. Zdaniem skarżącego "zachodzi zatem pytanie co z pozostałym terenem objętym w obszarze wskazanym w uchwale nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2018 r.". Co prawda w uchwale z [...] sierpnia 2022 r. w podstawie prawnej wskazano art. 28 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mówiący o możliwości wprowadzenia tzw. systemu naprawczego, lecz zarówno treść planu oraz załączniki graficzne obejmują tylko tereny rolnicze. W tejże uchwale brak jakiegokolwiek odniesienia się do uchwały nr [...] Rady Gminy S. z [...] sierpnia 2021 r. co do pozostałych terenów. Biorąc pod uwagę "istnienie w obrocie prawnym dwóch uchwał tj. Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2021r. i Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2021 r.": skarżący stwierdził, że "istnieje bałagan legislacyjny w tym zakresie. Jeżeli pozostanie przyjęta uchwała z Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2022 r. to powstanie sytuacja obowiązujących trzech uchwal w tym samym zakresie. Ponadto uważam, że Gmina S. korzystając z art. 28 ust. 2 Ustawy o planowaniu przestrzennym o treści "Jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi" powinna dokonać naprawy błędów i uchwalić plan w całej treści dla całego obszaru. Po zapoznaniu się z częścią wyroków dotyczących skorzystania z ww przepisu prawa nie znalazłem opisu mówiącego o uchwaleniu tylko "naprawianej" części planu, bez jakichkolwiek opisów/adnotacji co do dalszej części, do której organ nadzorczy nie wniósł uwag. Mając na uwadze wyżej wymienioną sytuację życzę powodzenia wszystkim właścicielom nieruchomości położonych na obszarze mpzp, inwestorom oraz projektantom a przede wszystkim organom uzgadniającym dokumenty planowanych inwestycji oraz organowi wydającemu pozwolenia na budowę aby znaleźli się w gąszczu sprzecznych przepisów prawa miejscowego". Skarżący wyjaśnił ponadto, że "informację o podjętej uchwale Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2022 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy S. obejmującej wsie C., M. oraz Ś. powziąłem w dniu 8 sierpnia 2022 r.". Skarżący skierował do Wojewody Mazowieckiego kolejne pismo, nazwane "Niniejsza skarga jest uzupełnieniem do Wojewody Mazowieckiego z dnia 30.08.2022r., w sprawie skargi na Uchwałę Nr [...]Rady Gminy S.. Dotyczy: decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oraz decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Wójta Gminy S., dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 3 trzech kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości Ś. na działkach [...] i [...] obręb [...].". Z ww. pisma wynika, że "w dniu dzisiejszym, w trakcie pobytu w siedzibie gminy S., a dokładnie w biurze Kierownika Referatu Ochrony Środowiska Pana M. Ł., zostałem poinformowany, że mój i brata J. B. wniosek o przepisanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla opisanego powyżej przedsięwzięcia, właściwie jest zbędny. Powiedział, że dalsze działania z naszej strony nie mają sensu, z uwagi na to, że wiele się pozmieniało i będzie wygaszał decyzje, które wydano dla mojego brata oraz kolejną na mnie, w przedmiotowej planowanej inwestycji. Oczywiście ta wypowiedź musi mieć związek z uchwalonym planem miejscowym, Bo nie ma innej okoliczności dla której wiele miałoby się pozmieniać. Bardzo byłem zaskoczony taką postawą urzędnika organu administracji państwowej, z uwagi na fakt, że wystosowałem skargę, do Wojewody Mazowieckiego za pośrednictwem Rady Gminy S.". W ocenie skarżącego "uchwalony plan, który obejmuje moje nieruchomości w miejscowości Ś., zawiera wiele wad i w mojej opinii winien być uchylony przez właściwy organ czy Sąd zgodnie z właściwością w tej sprawie. Moja skarga znana jest organowi od wielu dni, zatem wiedzę na ten temat ma organ i upoważnione w gminie osoby. Zatem, postępowanie związane z moją skargą, powoduje, że Wójt Gminy S., nie może wygasić jak to określił Pan M. Ł. decyzji, ponieważ moja skarga, powoduje, że sprawa ważności uchwały Rady Gminy S. w sprawie planu miejscowego, dla między innymi miejscowości Ś. winna być zbadana przez odpowiedni organ. Jako obywatel Polski, jestem szczególnie zbulwersowany tym, że Pan Ł. tak bezpośrednio, informuje mnie, o tym, że będą wygaszane decyzje w przedmiotowej sprawie, nie informując mnie, o fakcie, że służy mi zgodnie z doktryną prawa w Polsce, prawo do sądu. Jest to w tym przypadku zamiar wyrażony bezprawnie w mojej ocenie przez osobę reprezentującą organ". Zdaniem skarżącego ww. urzędnik naruszył rażąco "Art. 6, Art. 7, Art. 8, Art. 9 i Art. 10", a "sprawa realizacji planowanej inwestycji jest dla mnie bardzo ważną":. Pismem datowanym na 8 września 2022 r. Rada Gminy S. zwróciła się do skarżącego o wyjaśnienie, czy składa ona skargę na uchwałę tego organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, czy też – w trybie skargowym – do Wojewody Mazowieckiego. W odpowiedzi skarżący poinformował, że skarga skierowana jest do sądu administracyjnego trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Dwoma pismami z 20 września 2022 r. Rada Gminy S. przekazała pisma skarżącego do tut. Sądu, wnosząc o oddalenie. Pismem z 7 października 2022 r. Rada Gminy S. przekazała wraz z aktami sprawy uzupełnienie skargi z 30 sierpnia 2022 r. P. T., ponownie wnosząc o jej oddalenie. Wyjaśniła też, że 12 września 2022 r. do Urzędu Gminy S. wpłynęło ww. uzupełnienie skargi, dotyczące decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oraz decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Wójta Gminy S., dla przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech kurników wraz z infrastrukturą tworzącą w miejscowości Ś. na działkach [...] i [...] obręb [...]. [...] września 2022 r. pismem [...] Przewodniczący Rady Gminy S. zwrócił się do P. T. o wyjaśnienie czy "uzupełnienie skargi" ma przekazać do sądu administracyjnego ze względu na to, iż treść i charakter tego "uzupełnienia" może wskazywać, że jest to skarga na Wójta lub pracownika urzędu, a zatem organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest Rada Gminy S. bądź Wójt Gminy S.. 6 października 2022 r. do Urzędu Gminy S. wpłynęła odpowiedź z 3 października 2022r., że skarżący prosi o przesłanie "Uzupełnienia skargi" do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Kontrola sądowa prawidłowości aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi być jednak każdorazowo poprzedzona badaniem tzw. legitymacji skargowej podmiotu domagającego się od sądu administracyjnego stwierdzenia nieważności takiego aktu lub jego części. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 40, dalej "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wynika z tego przepisu, warunkiem zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest to, że musi ona naruszać interes prawny lub uprawnienie osoby wnoszącej skargę. Dlatego też, zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę skarżący musi wykazać naruszenie własnego aktualnego i realnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 419/21, CBOSA). W orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się jednolicie, ze w przypadku zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej "u.p.z.p."), o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego wskutek uchwalenia lub zmiany planu miejscowego. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę, jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2845/21, CBOSA). W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zasady podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ponadto, stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przyjmowane więc w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 Kodeksu cywilnego, ale też art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Ustalenia planu miejscowego dotyczące sposobu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości sąsiednich mogą więc potencjalnie naruszać interes prawny właściciela nieruchomości, jeżeli będą miały wpływ na wykonywanie przez niego prawa własności (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., II OSK 1423/17). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniach wyroków z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06, OTK-A 2008/7/121 podzielił jednakże interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy przysługuje wyłącznie tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi więc określić normę prawa materialnego, z którego swój interes prawny wywodzi, przy czym nie mogą to być np. przepisy dotyczące zadań gminy. Tym samym, za podstawę ustalenia istnienia legitymacji do wniesienia skargi w oparciu o naruszenie interesu prawnego uznaje się tylko taką sytuację, w której istnieje możliwość wykazania zindywidualizowanego i skonkretyzowanego interesu o charakterze osobistym, dotyczącego danej osoby w sposób bezpośredni, wynikającego ze ściśle określonej normy prawa materialnego, który został naruszony (tak też NSA w wyroku z 17 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4476/21CBOSA). Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA w Warszawie z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Badanie legitymacji skargowej osoby domagającej się sądowej kontroli uchwały lub zarządzenia, podjętych przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej jest obowiązkiem sądu administracyjnego, Od wyników tego badania zależy, czy może on przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi, Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Kwestionując zatem uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba mieć na względzie, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis – na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wykazać, że zaskarżana uchwała godzi w tak rozumiany interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, w rezultacie prowadząc do zmiany lub uszczuplenia jej sfery prawnej (do zniesienia, ograniczenia lub uniemożliwienia korzystania z prawa). Naruszony interes musi być bezpośredni, aktualny i realny. W związku z tym, przyjmuje się, że do wniesienia skargi nie uprawnia istnienie jedynie potencjalnego zagrożenia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej. Po nowelizacji dokonanej w 2015 r. ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. dodana została nowa przyczyna odrzucenia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym, w razie ustalenia, iż uchwała lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia, sąd oddalał skargę i rozstrzygał o tym wyrokiem, aktualnie sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli interes prawny lub uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą lub aktem organu jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nadal bada, czy został spełniony warunek wniesienia skargi na uchwałę lub akt organu jednostki samorządu terytorialnego w postaci naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, a zmianie uległa jedynie forma rozstrzygania o tym, jeżeli warunek ten nie został spełniony. Wobec powyższego, kluczowym w rozpoznawanej sprawie było to, czy interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą. Wyjaśnić więc należy, ze skarżący w żaden sposób nie wykazał, jaki interes prawny lub uprawnienie (mający podstawę w prawie materialnym) naruszać miał plan miejscowy. Tym samym wykazać nie mógł, aby jego interes prawny lub uprawnienie został zaskarżoną uchwałą naruszony w taki sposób, który dawałby mu legitymację do wniesienia skargi – oczywiście w zakresie tej części planu, która na ten interes prawny lub uprawnienie miała wpływ. Biorąc więc pod uwagę, że w sprawach, w których podstawą skargi jest art. 101 ust. 1 u.s.g., ów interes prawny skarżącego musi być indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa – a tego skarżący w tej sprawie nawet nie próbował w jakikolwiek sposób wykazać, odnosząc się wyłącznie do swych wątpliwości co do braku przejrzystości planu wynikającej z jego kolejnych wersji oraz rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Mazowieckiego (a także sprzeczności kolejnych wersji planu) – nie sposób jest stwierdzić, że został on w tej sprawie rzeczywiście naruszony aktem prawa miejscowego. Argumentacja zawarta w pismach skarżącego wskazuje na to, że zgłaszane zastrzeżenia do planu miejscowego nie dotyczą jego interesu prawnego (gdyż takiego interesu nie powołuje), ale stanowią niedopuszczalną w tym wypadku skargę obywatelską (czyli tzw. actio popularis). Wyłącznie jednak stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwierałoby mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. np. wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Skarżący porusza w swych pismach, o których mowa była na wstępie uzasadnienia, liczne wątki, ale żadna ze wskazanych okoliczności nie daje podstaw do przyjęcia naruszenia interesu prawnego skarżącego, jako właściciela nieruchomości położonej na terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym – a więc przesłanki do zaskarżenia tej uchwały. Na podkreślenie zasługuje fakt, że skarżący nie skorzystał z możliwości udziału w wyznaczonej przez Sąd rozprawie – ani osobiście, ani w trybie zdalnym – pomimo prawidłowego zawiadomienia go o terminie rozprawy i umożliwienia mu skorzystania ze środków zdalnego uczestnictwa. W ten sposób, własnym zaniechaniem, pozbawił się możliwości procesowej wyjaśnienia Sądowi zarówno interesu prawnego, jak i sposobu jego naruszenia aktem planistycznym w tym postępowaniu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że ani interes prawny, ani uprawnienie skarżącego nie zostały zaskarżoną uchwałą naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego i odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.