VII SA/Wa 20/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Wojciech Białogłowski (spr.) Protokolant: referent stażysta Oliwia Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r., sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 października 2024 r., znak: KOC/1410/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2024 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I 1. W dniu 5 grudnia 2024 r. (data stempla pocztowego) spółka [....] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – zastępowania przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata – wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę na decyzję tego organu z 29 października 2024 r. (znak: KOC/1410/Ar/24). 2. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. Decyzją z 31 stycznia 2024 r. (nr 16/AM/SRD/WZ/2024/O) Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm.; dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej (wówczas występującej pod firmą "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie") z 26 października 2023 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z garażem podziemnym i usługami, planowanej do realizacji na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w Dzielnicy S. m. W., z powodu niespełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ wskazał, że parametry planowanej inwestycji są następujące: 1) powierzchnia terenu inwestycji: ok. 9837 m2; 2) powierzchnia zabudowy: a) minimalna: ok. 2700 m2, b) maksymalna: ok. 3000 m2; 2) powierzchnia całkowita: ok. 17900 m2, a) podziemna: ok. 5500 m2, b) nadziemna: ok. 12400 m2, 3) powierzchnia użytkowa usług: ok. 400 m2; 4) powierzchnia użytkowa mieszkań: ok. 7350 m2; 5) powierzchnia biologicznie czynna: a) minimalna: ok. 3000 m2 (30%), b) maksymalna: ok. 4200 m2 (43%); 6) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: a) od ul. Szwoleżerów: 17,5 m, b) od ul. 29 Listopada: 16,5 m; 7) maksymalna wysokość budynku: 17,5 m; 8) rodzaj dachu: dach płaski; 9) powierzchnia użytkowa garażu i parkingów: ok. 5500 m2; 10) liczba miejsc postojowych: a) garaż podziemny (minimalna/maksymalna): 150/170, b) parking (minimalna/maksymalna): 0/10. W ocenie organu niżej przedstawione wskaźniki i parametry zaproponowane przez skarżącą są zgodne z wymaganiami ustalonymi na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2003 r.), określone w wynikach analizy zagospodarowania obszaru (stanowiącej załącznik nr 2a do decyzji), w zakresie: – kontynuacji funkcji, albowiem zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. funkcja mieszkaniowa wielorodzinna z usługami będzie stanowić kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym; – wskaźnika powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu, albowiem zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. została określona w przedziale od 0,27 do 0,41; – szerokości elewacji frontowej, albowiem zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. określono ją na poziomie 45 m z tolerancją do 20% od ul. Szwoleżerów oraz od ul. 29 Listopada; – geometrii dachu, albowiem jest zgodna z kryterium określonym w § 8 rozporządzenia z 2003 r. Natomiast w ocenie organu niżej przedstawione wskaźniki i parametry wnioskowanej zabudowy są niezgodne z wymaganiami ustalonymi na podstawie rozporządzenia z 2003 r., w zakresie: – obowiązującej linii zabudowy od ul. [...] i ul. [...] oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...], albowiem deklarowane linie zabudowy we wniosku od strony ul. [...] oraz ul. [...] nie wypełniają kryteriów z § 4 rozporządzenia z 2003 r.; – wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od ul. [...] oraz ul [...], albowiem deklarowana we wniosku wskazana wysokość nie wypełnia kryteriów z § 7 rozporządzenia z 2003 r.; – wysokości zabudowy dla planowanej inwestycji, albowiem zgodnie z przeprowadzoną analizą została wyznaczona strefa zabudowy wynoszącą maksymalnie 17,5 metra. Zaproponowane we wniosku wysokości zabudowy są sprzeczne z wysokościami wynikającymi z przeprowadzonej analizy obszarowej; – gabarytów i formy architektury obiektu budowlanego w zakresie podziału elewacji od ul [....] poprzez cofnięcie centralnej części elewacji frontowej oraz lokalizacji dwóch skrzydeł zabudowy o określonych szerokościach, nawiązując do charakterystycznej grzebieniowej zabudowy po północnej stronie ul. [...] (pkt 1.4. oraz 1.7. analizy stanowiącej załącznik nr 2b do decyzji). W związku z tym planowana inwestycja nie spełnia wymogu ustawowego zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. 2.2. Od powyższej decyzji skarżąca () w piśmie z 19 lutego 2024 r. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła temu rozstrzygnięciu obrazę: – art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia z 2003 r. w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie szczegółowej analizy zabudowy działek sąsiednich do działek planowanej inwestycji, zawarcie błędnych informacji w załączniku graficznym do decyzji i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenia odnośnie do linii zabudowy ul. [...] oraz ul. [...]; – art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 7 rozporządzenia z 2003 r. w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie zawężenia minimalnej i maksymalnej wysokości elewacji, błędnie wyznaczono wysokość elewacji frontowej dla elewacji od strony ul. [...], która nie jest elewacją frontową, gdyż elewacja frontowa planowana była od strony ul. [...], a także nie wskazano w analizie zagospodarowania obszaru żadnego uzasadnienia dotyczącego uwarunkowań w zakresie wysokości zabudowy ani wniosków z uzasadnieniem. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 2.3. Decyzją z 29 października 2024 r. (znak: KOC/1410/Ar/24) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję z 31 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami analizy urbanistycznej co do linii zabudowy od południowej strony ul. [...] (doszłoby do wykroczenia poza dopuszczalną linię zabudowy) oraz północnej strony ul. [...] (doszłoby do zaburzenia tzw. zabudowy grzebieniowej). 3. W skardze na decyzję organu odwoławczego zarzucono temu rozstrzygnięciu obrazę art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia z 2003 r. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. "przez ich niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie z urzędu wszelkich niezbędnych czynności dowodowych i wyjaśniających w świetle ww. przepisów prawa materialnego, w ten sposób że: (...) Organ dokonał nieprawidłowych ustaleń w zakresie ustalenia linii zabudowy oraz zaaprobował w tym zakresie nieprawidłowe ustalenia Organu I instancji w Decyzji Organu I instancji, w tym wyrażone w załączniku graficznym oraz Analizie zagospodarowania obszaru wykonanej na podstawie art. 60 ust. 4, w związku z art. 5 u.p.z.p. (»Analiza«) tj. dokonał ustalenia obowiązującej linii zabudowy od ul. Szwoleżerów na podstawie § 4 pkt. 3 Rozporządzenia [z 2003 r.] nie dokonując żadnej pogłębionej analizy zabudowy na działkach sąsiednich o bardzo zróżnicowanej, niejednorodnej zabudowie oraz nie odniósł się w ogóle w uzasadnieniu Decyzji do większości argumentów i zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącej – podczas gdy organ w sytuacji istnienia niejednorodnej i bardzo zróżnicowanej linii zabudowy na bardzo ważnym kulturowo i przestrzennie obszarze (przedłużenie ul. [...], okolica Parku [...]) powinien dokonać szczegółowej analizy zabudowy działek sąsiednich celem rozważenia odstąpienia na podstawie § 4 pkt. 4 Rozporządzenia [z 2003 r.] od mechanicznego zastosowania zasady wyrażonej w § 4 pkt. 3 Rozporządzenia [z 2003 r.] i po dokonaniu szczegółowej i pogłębionej analizy przyjąć do określenia linii zabudowy część istniejącej, rzeczywistej zabudowy w granicy ul. [...], która w największym stopniu zapewni ład przestrzenny na tym obszarze i ustalić linię zabudowy jako przedłużenie linii tej zabudowy zgodnie z § 4 Rozporządzenia i art. 61 ust.1 pkt. 1 u.p.z.p. co jako jedyne zapewniałoby ład przestrzenny w pasie ul. [...], a co najmniej organ jeżeli nie uznaje za zasadne uwzględnienia odwołania Inwestora, powinien w uzasadnieniu Decyzji szczegółowo i przekonująco odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania. (...) Organ nieprawidłowo zaaprobował ustalenie obowiązującej linii zabudowy oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. 29 listopada w drodze odstąpienia od zasady wyrażonej w § 4 pkt. 3 Rozporządzenia [z 2003 r.], stosując § 4 pkt. 4 Rozporządzenia [z 2003 r.] w sytuacji w gdy w Analizie Organu I instancji popełnione zostały m.in. następujące błędy (do których organ II instancji w ogóle się nie odniósł w uzasadnieniu Decyzji): – w załączniku graficznym do Decyzji Organu I instancji znajduje się nieprawidłowa informacja graficzna o powstałym w ostatnich latach budynku o adresie ul. [...] (na podstawie pozwolenia na budowę nr 033818 z 9.08.2018 r.), który stanowi bardzo bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji. Na Analizie wrysowany został nieprawidłowy obrys budynku. W rzeczywistości budynek ten zrealizowany jest na pełną szerokość działki, posiadając dwie ślepe ściany w granicach działki. Nieprawidłowe oznaczenie na załączniku graficznym budynku powoduje nieuprawniony wniosek zawarty w części opisowej Analizy, jakoby istniejąca zabudowa od ul. [...] była co do zasady zabudową grzebieniową (szczytami zwróconą do ulicy), a zabudowa ul. [...], stanowiąca bezpośredni kontekst dla pierzei od ulicy [...] dla wnioskowanej inwestycji, jest zabudową pierzejową, – wysokości pierzei od ulicy [...], wskazana w Analizie została na 16 m – 5 kondygnacji. W rzeczywistości pierzeja ta ma na całej długości 4 kondygnacje z 5 kondygnacją wycofaną od ulicy o ok. 2 m na ok. 60% długości elewacji, a projektowany budynek objęty wnioskiem o decyzję zabudowy określający w pierzei ul. 29 Listopada budynek o szerokości elewacji 46,7 m (zbieżną z szerokością elewacji bud nr. 10 (przy różnicy ok. 10%) z wysokością zabudowy 4 kondygnacje i wycofaną 5 kondygnacją na fragmencie budynku, – na rysunku Analizy błędnie oznaczono wysokość budynku ul. [...] (oznaczono wysokość jako 7 kondygnacji) podczas gdy budynek jest 5 kondygnacyjny (co uwzględniono w zestawieniu tabelarycznym danych o zagospodarowaniu), – Organ wskazał jako kontekst nieistniejący od 2012 r. budynek garażowy w pierzei pomiędzy budynkami ul. [...] a [...]. który nie powinien być uwzględniany w analizie urbanistycznej szczególności w zakresie analizy kształtowania pierzei ul. [...]". W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 4. W odpowiedzi na powyższą skargę, zawartej w piśmie procesowym z 12 grudnia 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie. 5. Do dnia wydania niniejszego wyroku stanowiska pisemnego w sprawie nie przedstawili uczestnicy postępowania, tj. Ambasada M. w Rzeczypospolitej Polskiej, Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. oraz Spółdzielnia [...] w W. II Na rozprawę w dniu 2 kwietnia 2025 r. stawił się pełnomocnik procesowy skarżącej, który podtrzymał skargę oraz złożył do akt sprawy cztery fotografie obrazujące południową stronę ul. [...] i jedną fotografię obrazującą nieruchomość przy ul. [...]. W imieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz uczestników postępowania nie stawił się zaś nikt. III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a skonkretyzowane m.in. w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. m.in. kontroli zgodności decyzji organu administracji publicznej z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. 2. Przed przystąpieniem do oceny decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 29 października 2024 r. (znak: KOC/1410/Ar/24) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 31 stycznia 2024 r. (nr 16/AM/SRD/WZ/2024/O) Sąd zwraca uwagę, że – pomimo uchwały Nr LVI/1406/2017 Rady m.st. Warszawa z dnia 19 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] [...] oraz zakreślenia do 26 czerwca 2018 r. terminu na zgłaszanie ewentualnych wniosków do planu miejscowego [...] – do dnia wydania niniejszego wyroku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] nie wyszedł poza etap koncepcyjny, co wynika wprost z ostatniej informacji odnośnie do tego planu, zamieszczonej w dniu 22 września 2023 r. na stronie Urzędu m. st. Warszawy.: [...]. Okoliczność ta wiąże się z prostą konsekwencją prawną: dopóki nie zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dopóty możliwe jest ubieganie się przez zainteresowane podmioty o wydanie na ich rzecz decyzji o warunkach zabudowy odnośnie do nieruchomości położonych na obszarze pomiędzy ul. [...] a ul. [...]. 3. W ocenie Sądu wydane w sprawie skarżącej decyzje administracyjne organów obu instancji podlegają uchyleniu. 3.1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z garażem podziemnym i usługami, planowanej do realizacji na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W. 3.2. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.; dalej: u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji, niż inwestycje celu publicznego, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zatem decyzje o warunkach zabudowy wydaje się, co do zasady, dla realizacji nowych inwestycji na terenach nieobjętych obowiązującym planem miejscowym. Wyjątkowo decyzja ta może być wydana także dla inwestycji faktycznie już zrealizowanej, ale tylko wtedy, gdy jest niezbędna dla legalizacji obiektu, z tym, że sytuacja ta dotyczy tylko obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688, ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: – co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); – teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); – istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 u.p.z.p., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); – teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, ze zm.) (pkt 4); – decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5); – zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273, ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy (pkt 6 lit. a); – zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2 u.p.z.p. (pkt 6 lit. b); – zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu (pkt 6 lit. c). Należy zauważyć, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku spełnione zostały warunki wymienione w cytowanym art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wiąże się z koniecznością przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe zasady unormowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, ze zm., dalej: rozporządzenie z 2003 r.). Teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie musi stanowić całej działki ewidencyjnej. Terenem objętym wnioskiem może być wyznaczony graficznie mniejszy obszar, w zależności od potrzeb oraz konkretnego stanu faktycznego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. 3.3. Wymaga podkreślenia, że jednym z atrybutów prawa własności jest korzystanie z rzeczy, w tym nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa tyle tylko, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, Dz.U. z 2024 r. poz. 1061, ze zm.). Rozwinięciem tej zasady jest regulacja zawarta w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w myśl której każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. O ile zatem wyraźny przepis ustawy nie stoi temu na przeszkodzie, właściciel ma prawo do zagospodarowania i zabudowy nieruchomości zgodnie z jego wolą. Odmowa wydania właścicielowi decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyodrębnionego terenu, niewymagającego zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne mogłaby być uznana jako naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji) – (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 24 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1733/23, jeszcze niepubl.). 3.4. Zgodnie z § 4 rozporządzenia z 2003 r. obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Z kolei w § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. dopuszczono "inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a [u.p.z.p.]". 3.5. Odnośnie do południowej strony ul. [...] skarżąca wnosiła o ustalenie linii zabudowy w granicy terenu inwestycji z działką drogową. W toku kontrolowanego postępowania ustalono, że linia zabudowy od południowej strony ul. [...] jest związana z budynkiem na działce ew. nr [...] (adres: ul. [...]), który jest zlokalizowany ok. 33 m od granicy działki drogowej. Sąd przypomina, że linia zabudowy ustalana jest od strony drogi publicznej. Chodzi tutaj o linię zabudowy ustalaną od frontu działki, a więc na tej jej części, która przylega do drogi, z której jest główny wjazd lub wejście na działkę. Ustalenie linii zabudowy – po pierwsze – służy zachowaniu odpowiedniego odstępu od drogi publicznej celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a po drugie – ma za zadanie zapewnienie walorów ładu przestrzennego. Wyznaczenie linii nowej zabudowy nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującą się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. Linia zabudowy nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione fronty budynków, lecz jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy, aniżeli pas drogowy, linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, a więc określa nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji (por. np. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 967/07, CBOSA oraz 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 789/07, CBOSA). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że teren inwestycji znajduje się między drogą publiczną (ul. [...]) a istniejącą linią zabudowy. Przyjęcie – jak chce tego autor analizy urbanistycznej – a w ślad za nim organy obu instancji, że dla tej nieruchomości nie można w ogóle ustalić linii zabudowy, która byłaby "odstępstwem" od usytuowania budynku przy ul. [...], skutkowałoby faktycznym pozbawieniem podmiotu władającego terenem inwestycji możliwości jej zabudowy, tj. uniemożliwiłoby korzystanie z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem; tym bardziej, że po tej samej stronie ul. [...] – u zbiegu z ul. [...] – umiejscowiony na działce nr [...] budynek (adres: ul. [...]) wykracza znacznie w stronę ul. [...] poza punkt odniesienia, jakim byłby budynek przy ul. [...]. Sąd podkreśla, że ustalenie linii zabudowy służy spełnieniu zasady dobrego sąsiedztwa, której nadrzędnym celem jest zapewnienie ładu przestrzennego. Temu zaś celowi nie musi zawsze służyć budowanie podobnie czy identycznie jak w sąsiedztwie, lecz w taki sposób, który z jednej strony będzie można traktować jako pozostający w granicach ładu przestrzennego, z pozostawieniem jednak inwestorowi, a może przede wszystkim projektantowi, który będzie realizował projekt budowlany, odpowiednich możliwości. Podkreślenia zatem wymaga, że § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. – mający zastosowanie w niniejszej sprawie – stanowi właśnie zabezpieczenie na wypadek wystąpienia takiej sytuacji, której nie da się rozstrzygnąć z uwzględnieniem unormowań dla typowych przypadków (§ 4 ust. 1-3). Zdaniem Sądu ocena organów obu instancji prowadzi do skutków nieakceptowalnych z perspektywy ogólnych zasad prawa, w szczególności treści prawa własności i użytkowania wieczystego oraz wolności zabudowy i zagospodarowania nieruchomości budowlanych. Oznacza bowiem generalny zakaz zabudowy nieruchomości spełniającej wymogi prawa budowlanego, lecz położonej między drogą publiczną a przyjętą przez organy istniejącą linią zabudowy (abstrahując od jej wątpliwego wyznaczenia, co wskazano wyżej). W związku z tym – w ocenie Sądu – Prezydent m.st. Warszawy powinien był przeanalizować, czy w stanie faktycznym sprawy możliwe jest wyznaczenie "nowej" linii zabudowy, za punkt odniesienia przyjmującej "otwierający" południową stronę ul. [...] od skrzyżowania z ul. [...] północny kraniec budynku umiejscowionego na działce nr [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że interpretacja przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy powinna uwzględniać ochronę własności i wolność zagospodarowania. Zwrócić tu należy uwagę, że prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Administracyjny zakaz uniemożliwiający wykonanie tego prawa, niejednokrotnie prowadzi do faktycznego pozbawienia właściciela (lub użytkownika wieczystego) przysługującego mu prawa. W praktyce sytuacja taka może prowadzić do tego, że wykonywanie prawa własności (użytkowania wieczystego) w stosunku do nieruchomości, sprowadzać się może wyłącznie do obowiązku ponoszenia przez właściciela danin publicznych związanych z posiadaniem nieruchomości, bez możliwości faktycznego jej wykorzystania zgodnie ze swą wolą i gospodarczą potrzebą. W wyroku z 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 239/06 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wprawdzie regulacja zawarta w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ma na celu zagwarantowanie określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. ładu przestrzennego, co jednak nie oznacza, iżby przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dbałość o ład była realizowana przez bardzo restrykcyjne rozumienie przepisów prowadzące do odmowy ustalenia warunków zabudowy, wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych, uniemożliwiając realizację zagwarantowanego konstytucyjnie prawa własności, w tym – stanowiącego element treści tego prawa. Stanowisko to należy podzielić. Wydanie decyzji określającej warunki zabudowy jest bowiem obowiązkiem organów, jeżeli tylko postępowanie wykaże, że wniosek o jej wydanie spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przesłanki warunkujące wydanie przez organ decyzji o warunkach zabudowy określone zostały bowiem wyłącznie tym przepisem. Co więcej, przytoczyć też należy stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1944/08 (CBOSA), który orzekł, że spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., łącznie z możliwością wyznaczenia linii zabudowy tyle, że w sposób odbiegający od ustaleń rozporządzenia z 2003 r., nie może i nie powinno przesądzać o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji. Ergo – jeżeli przesłanki, o których mowa we wskazanym przepisie są spełnione, organ ma obowiązek ustalić warunki zabudowy, a przepisy wykonawcze nie mogą tego obowiązku ograniczyć. Sąd przypomina również, że § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r. – oprócz ustalania linii zabudowy stanowiącej niejako kontynuację linii zabudowy istniejącej już na działkach sąsiednich – dopuszcza możliwość wyznaczenia innej linii zabudowy, nie statuując organom żadnych ograniczeń odnośnie do jej wyznaczania, pod warunkiem, że wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Brak podstaw, aby przyjąć, że ta inna linia zabudowy, o której mowa w § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r., musi nawiązywać do linii zabudowy działek po tej samej stronie albo stanowić odwzorowanie linii zabudowy działek leżących po przeciwnej stronie drogi (por. wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1854/11, CBOSA). Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że w odniesieniu do linii zabudowy na południowej stronie ul. [....], a konkretnie – w przedmiocie projektowanego budynku na działce ew. nr 20/3 z obrębu 5-06-13, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 289/24 (CBOSA), który wskazał, co następuje: "[Z] wniosków analizy urbanistycznej z 9 stycznia 2023 r. wynika, że działka nr 20/3 jest w istocie wyłączona spod zabudowy mieszkaniowej tylko dlatego, że zabudowa istniejąca po tej samej stronie ul. [...], w tym przede wszystkim zabudowa zlokalizowana na tyłach działki objętej wnioskiem, jest znacznie oddalona od drogi publicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego rodzaju wniosek nie ma oparcia w zasadach ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju (art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p. w zw. z art. 5 i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP) oraz godzi w sposób istotny w walory ekonomiczne przestrzeni oraz prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Należy zgodzić się z autorem analizy, że budynek przy ul. [...] nie może stanowić punktu odniesienia do wyznaczenia linii zabudowy. Otóż budynek ten stanowi element odrębnego obszaru urbanistycznego, tj. element [...], a nadto jest znacznie oddalony od terenu inwestycji, od którego oddziela go ponadto zieleń parkowa. Równocześnie należy wskazać, że parametr linii zabudowy winien m.in. zagwarantować, że budynki są sytuowane w równej lub zbliżonej odległości od drogi publicznej. Dotyczy to przede wszystkim zabudowy po tej samej stronie drogi, ale w realiach danej sprawy istotna może okazać się również zabudowa po przeciwnej stronie drogi (por. np. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2905/20, CBOSA). Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdzie występuje nietypowa sytuacja urbanistyczna. Z reguły bowiem zabudowa powstaje w pierwszej kolejności najbliżej istniejącej drogi publicznej, a następnie dokonuje się zabudowy terenów położonych w głębi danego obszaru urbanistycznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było podstaw do odrzucenia a limine w analizie, jako uzasadnienia do wyznaczenia linii zabudowy na zasadzie § 4 ust. 4 rozporządzenia WZ [z 2003 r.], budynku przy ul. [...], zlokalizowanego właśnie po przeciwnej stronie ul. Szwoleżerów (zob. s. 11-12 analizy). Reasumując, w odniesieniu do planowanej inwestycji możliwie było wyznaczenie linii zabudowy pozwalającej na zabudowę działki nr [...] budynkiem mieszkalnym. Kwestia, w jakiej konkretnie odległości od ul. Szwoleżerów linia ta powinna być wyznaczona, a w szczególności, czy powinna to być odległość zaproponowana we wniosku, nie może być rozstrzygana na tym etapie postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zagadnienie to powinno być bowiem uprzednio przedmiotem wypowiedzi organów administracji publicznej, poprzedzonych sporządzeniem analizy urbanistycznej opartej na założeniu, że w sprawie możliwe było wyznaczenie linii zabudowy na zasadzie § 4 ust. 4 rozporządzenia WZ [z 2004 r.]. Wyznaczenie konkretnego przebiegu tej linii winno być efektem rzetelnego, poddającego się weryfikacji oraz wolnego od arbitralności, wyważenia interesu indywidualnego inwestora oraz interesu publicznego, jakim jest konieczność zachowania ładu przestrzennego". Konsekwencją wskazanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest utrzymanie w mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 października 2023 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1733/23), w którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 10 maja 2023 r. (znak: KOC/894/Ar/23) utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy S m. W. z [...] stycznia 2023 r. (nr [...]) o odmowie ustalenia warunków zabudowy na działce ew. nr [...]. Reasumując, nie ma przeciwskazań co do wytyczenia na południowej stronie ul. [...] linii w oparciu o inny punkt odniesienia, aniżeli budynek pod adresem ul. [...]. 3.6. Odnośnie do północnej strony ul. [...] – w kontekście zarzutów skarżącej dotyczących najbliższej nieruchomości sąsiedniej względem planowanej inwestycji – należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności: – po pierwsze – budynek stojący pod adresem ul. [...] w świetle fotografii satelitarnej, na którą została naniesiona siatka geodezyjna, zamieszczonej w portalu Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii https://geoportal.gov.pl na stronie https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html?identifyParcel=146510_8.0613.24/3 ma inne umiejscowienie i kształt przy linii ul. [...], aniżeli zostało to przedstawione w obrysie na mapach stanowiących odpowiednio załącznik nr 1 oraz załącznik nr 2B do decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 31 stycznia 2024 r.; – po drugie – z fotografii satelitarnej zamieszczonej na stronie https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html?identifyParcel=146510_8.0613.24/3 wynika ewidentnie, że budynek pod adresem ul. [...] stanowi wyłom w tzw. zabudowie grzebieniowej budynków pod adresami ul. [...] i [...]; – po trzecie – co podniosła skarżąca w skardze, a czemu organ odwoławczy nie zaprzeczył – odnośnie do budynku przy ul. [...] wydano w dniu 9 sierpnia 2018 r. pozwolenie na budowę, co bez uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy byłoby przecież niemożliwe, a jednak bryła tegoż budynku stanowi już wyłom w tzw. zabudowie grzebieniowej. Reasumując, w świetle danych ujawnionych przez Główny Urząd Geodezyjny i Kartograficzny, które należy w ocenie Sądu traktować na zasadzie art. 106 § 4 p.p.s.a., nie jest prawdą, iżby tzw. zabudowa grzebieniowa stanowiła jedyną determinantę linii zabudowy północnej strony ul. [...]. 3.7. W świetle powyższych uwag odnośnie do ul. [...] oraz ul. [...] Sąd stwierdza, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 31 stycznia 2024 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 29 października 2024 r. naruszają art. 61 ust. 1 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 4 rozporządzenia z 2003 r. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.). Organy obu instancji nie rozpatrzyły bowiem wątku ustalenia obu linii zabudowy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, tzn. taki, jaki jest wymagany od organu merytorycznie orzekającego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Organ pierwszej instancji pominął istotną okoliczność dotyczącą linii zabudowy: południowej strony ul. [...] (budynek na działce nr [...] nie powinien stanowić punktu odniesienia) oraz północnej strony ul. [...] (budynek na działkach nr [...], [...] i [...] stanowi odstępstwo od tzw. zabudowy grzebieniowej); z kolei organ odwoławczy ograniczył się w tym względzie do "kasacyjnej" akceptacji poglądu organu pierwszej instancji. 3.8. Niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, że organy obu instancji uchybiły także art. 8 § 1 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a. Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 652/97 (ONSA 1999, nr 1, poz. 27) zajął stanowisko, iż zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli. Stanowisko to zostało podtrzymane m.in. w wyroku NSA z 8 września 2020 r., sygn. akt II GSK 4275/17 (Legalis), zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania działania organów. W celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. W kontekście powyższego Sąd zwraca uwagę, że organy obu instancji "przeszły do porządku dziennego" nad kwestią "wyłomu" w linii tzw. zabudowy grzebieniowej od północnej strony ul. [...], jaką jest wybudowanie budynku na działkach nr [...], [...] i [...] w oparciu o pozwolenie na budowę z 2018 r. Brak odniesienia się do wszystkich kwestii istotnych dla sprawy lub dowodów przedłożonych przez stronę jest naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. (por. prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 507/19, LEX nr 2728884 oraz prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 20 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/23, jeszcze niepubl.). Nadto – co najistotniejsze – brak ustosunkowania się przez organ do kwestii, które są (mogą być) prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym także istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 827/15, CBOSA oraz prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 20 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/23). Wskazać należy, że bezwzględnym obowiązkiem organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego jest odniesienie się tak do wszystkich zarzutów i twierdzeń podnoszonych w środku prawnym wnoszonym przez stronę, jak i ewentualnych wniosków dowodowych, załączonych dokumentów czy innych zagadnień podnoszonych np. przez stronę albo – co należy uwypuklić – znanych organowi z urzędu. Bezspornie Prezydent m.st. Warszawy musiał mieć wiedzę o budynku przy ul. [...] (odbiegającego od linii tzw. zabudowy grzebieniowej), gdyż bez decyzji tego organu (ewentualnie – z jego upoważnienia – decyzji Zarządu Dzielnicy S m. W.) o ustaleniu warunków zabudowy nie zostałoby wydane pozwolenie na budowę rzeczonego budynku. 3.9. Przedstawione wyżej okoliczności świadczą również o ewidentnym naruszeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem organ odwoławczy rozpatrzył sprawę powierzchownie i arbitralnie. 3.10. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. – należało orzec, jak w punkcie 1 sentencji. 4. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. Prezydent m.st. Warszawy obowiązany jest zastosować się do przedstawionej wyżej oceny prawnej i ponownie rozpoznając wniosek skarżącej: 1) uwzględni okoliczność, że nie uchwalono do dzisiaj miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to akt dopiero mógłby in abstracto wykluczyć jakąkolwiek zabudowę na odnośnych działkach lub ich częściach przy ul. Szwoleżerów oraz ul. [...]; 2) odnośnie do południowej strony ul. [...] uwzględni okoliczność, że: a) od strony wschodniej, czyli skrzyżowania z ul. [...], najdalej wysuniętym w kierunku drogi jest budynek na działce [...], b) od strony zachodniej, czyli skrzyżowania z ul. [...], Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 289/24 (CBOSA) wypowiedział się w przedmiocie możliwości zabudowy działki nr 20/4, – co oznacza, że budynek położony na działce nr [...] nie może stanowić determinanty przy wyznaczaniu linii zabudowy od strony ul. [...]; 3) odnośnie do północnej strony ul. [...]: a) zweryfikuje w szczególności w oparciu o dane z Urzędu Geodezji i Kartografii faktyczny kształt budynku wzniesionego na działkach [...], [...] i [...] i dokona właściwego odwzorowania jego kształtu i położenia na mapach stanowiących część graficzną nowej decyzji, b) uwzględni okoliczność wzniesienia na działkach nr [...], [...] i [...] budynku, którego kształt odbiega od dotychczasowej tzw. zabudowy grzebieniowej, a co za tym idzie – ten właśnie budynek weźmie pod uwagę, jako nieruchomość sąsiadującą z terenem planowanej inwestycji w zakresie wyznaczenia linii zabudowy od strony ul. [...]. 5. Rozstrzygnięcie w punkcie 2 sentencji wynika z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.) i obejmuje: wpis sądowy (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).