VII SA/Wa 2002/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu T. F. od postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów postanawia: I. odrzucić sprzeciw; II. zwrócić T. F. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Skarżący – T. F., reprezentowany przez radcę prawego A. F., w dniu 2 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [....], wydanego na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a., w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsze postępowanie sądowe zostało wszczęte w dniu 2 sierpnia 2017 r., a więc po wejściu w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), które weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Ustawa nowelizująca wprowadziła zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwana dalej p.p.s.a. Przepisem art. 9 pkt 7 dodano nowy rozdział 3a w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 czerwca 2017 r., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. W myśl § 2 ww. przepisu, sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji. Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy (§ 3). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 lipca 2017 r., zatem 14 - dniowy termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 17 lipca 2017 r. Sprzeciw od zaskarżonego postanowienia został nadany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w placówce pocztowej w dniu 2 sierpnia 2017 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego 14 - dniowego terminu do jego wniesienia. Ponieważ skarżący uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu, sprzeciw należało odrzucić. Zauważyć wprawdzie należy, że zaskarżone postanowienie zawiera błędne pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnoszona za pośrednictwem [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, jednak powyższa okoliczność nie miała wpływu na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Z przepisu tego nie wynika jednak, że błędne pouczenie może spowodować jakąkolwiek zmianę ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, a jedynie, że strona korzystając z właściwych środków procesowych może uniknąć negatywnych skutków uchybienia terminu, jeżeli przyczyną tego uchybienia było błędne pouczenie organu (postanowienia NSA: z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3372/14, z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt I OSK 2030/12, I OSK 1988/12 i I OSK 1987/12, wyrok NSA z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1804/11). Okoliczność braku lub błędnego pouczenia uzasadnia ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, w trybie art. 86 p.p.s.a., przy spełnieniu warunków w nim przewidzianych (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt II OZ 417/09, LEX nr 628949). Mając na uwadze powyższe uznać należy, że skarżący złożył sprzeciw od zaskarżonego postanowienia po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, co obligowało Sąd do odrzucenia sprzeciwu, jako spóźnionego. Na marginesie wskazać należy, że wprawdzie w zaskarżonym postanowieniu [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem z treści zaskarżonego postanowienia wprost wynika, że ww. organ uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a zatem wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64 b § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił, jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.