VII SA/Wa 2023/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Fularski, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej także "[...]WINB", decyzją z dnia [...]lipca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. S., zwanej dalej "skarżącą", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]maja 2016 r., znak: [...]. Utrzymaną w mocy decyzją organ pierwszej instancji nakazał skarżącej, właścicielce nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...]w [...], dokonanie w wyznaczonym terminie rozbiórki ogrodzenia działki o nr ewid. [...]w [...]od strony ul. [...] (tj. wzdłuż granicy z działką o nr ewid. [...]) oraz od strony drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu ogrodzenie zostało wykonane niezgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta w [...]z dnia [...]marca 2010 r. Nr [...]. Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji [...]WINB wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), dalej "pr.bud.". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...]września 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], zwany dalej także "PINB", wydał decyzję znak: [...], którą nakazał skarżącej dokonanie w wyznaczonym terminie rozbiórki samowolnie zrealizowanego ogrodzenia działki o nr ewid. [...]w [...]od strony dróg publicznych. Decyzję organu powiatowego utrzymał w mocy [...]WINB decyzją z dnia [...]października 2014 r., znak: znak: [...]. Decyzja organu wojewódzkiego została zaskarżona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 9 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd wskazał, że do urządzenia budowlanego (a nie obiektu budowlanego), jakim jest sporne ogrodzenie nie mógł mieć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.bud. w zakresie nałożenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W omawianym przypadku organy powinny zastosować tryb, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud., zgodnie z którym organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych (lub wykonanych – art. 51 ust. 7 pr.bud.) do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Sąd administracyjny podkreślił też, że ewentualny nakaz rozbiórki we wskazanym trybie powinien obejmować tylko tę część ogrodzenia, która narusza zapisy § 22 ust. 3 pkt 1 lit. i) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (uchwała nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]marca 2010 r.), zarówno co do przekroczenia linii rozgraniczających dla dróg, w tym drogi krajowej nr [...], jak i co do wysokości ogrodzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, PINB wskazaną we wstępie decyzją z dnia [...]maja 2016 r. nakazał skarżącej dokonanie w wyznaczonym terminie rozbiórki ogrodzenia działki o nr ewid. [...]w [...]od strony ul. [...] (tj. wzdłuż granicy z działką o nr ewid. [...]) oraz od strony drogi krajowej nr [...]. Organ uznał, że ogrodzenie zostało na tych odcinkach wykonane niezgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od ponownej decyzji PINB złożyła skarżąca działająca przez pełnomocnika, K. S.. Skarżąca zarzuciła decyzji organu powiatowego naruszenie prawa polegające na nakazie rozbiórki ogrodzenia, mimo że w momencie powstania ww. ogrodzenia nie obowiązywał jeszcze powołany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organowi pierwszej instancji zarzucono również naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja PINB jest wynikiem zastosowania się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/15. W orzeczeniu tym potwierdzono zasadność ustaleń organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w 2014 r., a mianowicie, że realizacja spornego ogrodzenia nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. W dniu [...]maja 2010 r. dokonano bowiem zgłoszenia zamiaru wykonania remontu ogrodzenia działki nr ewid. [...] (k. [...]akt PINB), jednak utraciło ono ważność po upływie dwuletniego terminu określonego w art. 30 ust. 5 pr.bud. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynikało, że roboty budowlane prowadzone były w listopadzie 2013 r. i nie stanowiły remontu, wykonano bowiem nowe ogrodzenie. Ponadto, z uwagi na niezgodność istotnych części przedmiotowego ogrodzenia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza co do przekroczenia linii rozgraniczających dla dróg, w tym drogi krajowej nr [...], nie można wykonanych prac doprowadzić do stanu zgodnego z prawem inaczej niż jak poprzez rozbiórkę. Dlatego też, organ powiatowy działając w trybie wskazanym przez sąd administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2015 r., wydał nakaz rozbiórki określonych fragmentów ogrodzenia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. [...]WINB uznał, że wydana przez organ pierwszej instancji decyzja była prawidłowa i zgodna z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 pr.bud., co wypełnia wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku zapadłym w omawianej sprawie. W szczególności, zdaniem organu odwoławczego PINB dokonał prawidłowej analizy przedmiotowego ogrodzenia pod kątem jego zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla działki o nr ewid. [...]w [...]i jej otoczenia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]marca 2011 r., zgodnie z którą działka o nr ewid. [...]położona jest na terenach oznaczonych symbolem [...] – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Dla tego terenu ustalono szczegółowo warunki zabudowy, w tym warunki dotyczące wysokości ogrodzeń nieruchomości. Plan określa także linie rozgraniczające dla dróg. W szczególności, dla drogi krajowej nr [...] (od północnej strony działki nr ewid. [...]), linia rozgraniczająca wynosi 22,8 m. Sporne urządzenie posiada wysokość 1,70 m (mierzoną od powierzchni gruntu), zaś jego odległość od osi drogi krajowej nr [...]wynosi 10,8 m, podczas gdy odległość ta powinna wynosić 14 m. Dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zostało ono wybudowane niezgodnie z przepisami planistycznymi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania [...]WINB wskazał, że skarżąca nie miała racji twierdząc, że decyzja organu powiatowego z dnia [...]maja 2016 r. jest obarczona wadą nieważności. Jakkolwiek w dacie dokonania przez Ł. S., poprzedniego właściciela przedmiotowej działki o nr ewid [...], zgłoszenia zamiaru prac remontowych przy ogrodzeniu nie istniał jeszcze ważny plan zagospodarowania przestrzennego dla spornej działki, to okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Organy nadzoru budowlanego zobowiązane są bowiem do badania zgodności inwestycji z przepisami obecnie obowiązujących przepisów planistycznych. Bezzasadne jest również twierdzenie, że aktualny właściciel nie może ponosić jakichkolwiek konsekwencji wynikających z działań poprzedniego właściciela. Wraz z nabyciem prawa własności nieruchomości, na nabywcę przechodzą zarówno związane z nią prawa, jak i obowiązki, tzn. że aktualny właściciel uznawany jest za inwestora wszelkich inwestycji, które zostały wcześniej zrealizowane na przedmiotowej nieruchomości. Zasada ta znajduje pełne zastosowanie do skarżącej. Na decyzję [...]WINB z dnia [...] lipca 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. S.. Skarżąca uznała zaskarżoną decyzję za rażąco naruszającą prawo, w szczególności przepisy postępowania. W zasadniczym zakresie w skardze zostały powtórzone argumenty skarżącej przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazano również, że pomiary wysokości ogrodzenia powinny być wykonane przez biegłego, a nie pracownika powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna. Powyższe stanowisko Sądu wynika ze zbadania i uwzględnienia następujących okoliczności faktycznych i prawnych. Przede wszystkim, Sąd stwierdził, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Plan ten został uchwalony w dniu [...]marca 2010 r. i zgodnie z § 48 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...]wszedł w życie po 30 dniach od opublikowania uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Publikacja miała miejsce w dniu [...]maja 2010 r., w Dz. Urz. Woj. [...]. z 2010 r. nr [...] (patrz oficjalna strona internetowa Województwa [...]:[...], wejście na stronę w dniu [...]czerwca 2017 r., patrz też k. [...]akt PINB). Wejście w życie planu zagospodarowania nastąpiło zatem kilka tygodni po dokonaniu zgłoszenia przez skarżącą zamiaru remontu ogrodzenia. Sąd zauważa przy okazji, że w treści decyzji organu drugiej instancji znalazł się błąd, podano bowiem, że miejscowy plan zagospodarowania został uchwalony w dniu [...]marca 2011 r., a nie jak miało to miejsce w dniu [...]marca 2010 r. Nie ma to jednak znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Fakt, że moment wejścia w życie przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego przypada już po dokonaniu zgłoszenia zamiaru remontu ogrodzenia nie ma znaczenia dla oceny legalności przedmiotowego ogrodzenia z dwojakiego rodzaju powodów: formalnych oraz faktycznych. Fakt ten nie może więc stanowić dla skarżącej argumentu na rzecz zgodności z prawem przeprowadzonej przez nią inwestycji, ani argumentu na rzecz zarzutu naruszenia prawa przez organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie. Główna przyczyna formalna jest następująca: zasadą przyjętą w praktyce administracyjnej i sądowoadministracyjnej ukształtowanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest bowiem to, że "stan zgodności z prawem" wskazany w art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. (a także sąsiednich przepisów) interpretuje się jako zgodność z przepisami obowiązującymi w czasie prowadzenia postępowania "naprawczego", a nie w czasie rzeczywistego przeprowadzenia robót budowlanych. Porównaj na przykład wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2457/14, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1738/15. W tym kontekście skarżąca nie może zarzucać wydanym wobec niej decyzjom naruszenia prawa przez fakt sprawdzenia legalności postawionego ogrodzenia z planem zagospodarowania przestrzennego, "który absolutnie nie istniał w dacie zgłoszenia". Decyzje organów pierwszej i drugiej instancji (już po wyroku WSA z dnia 6 listopada 2015 r.) zostały wydane w maju i w lipcu 2016 r., a tym czasie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już niewątpliwie obowiązywał i przesądzał o zasadach wykonywania ogrodzeń działek. Dla porządku należy też wyjaśnić, że w przypadku stosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud., a więc realizacji trybu "naprawczego", przedmiotem badania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego jest między innymi zgodność przeprowadzonych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, chociaż powołany przepis nie wymienia tego źródła prawa wprost. Celem stosowania wskazanego przepisu jest jednak "doprowadzenie wykonywanych (lub wykonanych) robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem". Skoro zaś "z prawem", to także z prawem miejscowym, a więc i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przypomnijmy, że zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego są źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązują na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Uchwała nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]marca 2010 r. przyjmująca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...]ma zatem charakter prawa publicznego powszechnie obowiązującego, czyli ma zastosowanie do każdej osoby, która z postanowień uchwały Rady Miejskiej w [...]wyprowadza uprawnienia, bądź dla której z aktu tego wynikają określone obowiązki. Działania obywateli, w szczególności mieszkańców Gminy [...], powinny być bezwzględnie zgodne z postanowieniami ww. planu. Zasadę tę potwierdzają m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 893/15 oraz z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3183/14. Ten sam wniosek wynika również z art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud., który przewiduje, że organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien w ciągu 30 dni zgłosić sprzeciw w stosunku do zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych, jeśli zgłoszenie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji: w takim zakresie, w jakim ogrodzenie przekracza wysokość 150 cm, jest ono niezgodne planem zagospodarowania przestrzennego, a przez to niezgodne z prawem. Drugą formalną przyczyną nieistotności faktu, że zgłoszenie zamiaru remontu ogrodzenia zostało złożone do właściwego organu przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest również to, że ww. zgłoszenie stało się już nieskuteczne w okresie faktycznego prowadzenia robót budowlanych. Zgłoszenie nie wywoływało skutków prawnych, gdyż zgodnie z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego w wersji obowiązującej w 2014 r. wygasło dwa lata po jego złożeniu z powodu nierozpoczęcia robót budowlanych (patrz: obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 października 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu – Prawo budowlane, Dz.U. z 2013 r. poz. 1409). Faktu wykonywania prac przy ogrodzeniu w końcu 2013 r. i początkach 2014 r. nie można podważyć. Został ustalony w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/15. Ponadto fakt ten znajduje potwierdzenie zarówno w oświadczeniach osób trzecich (k. 39 akt PINB), jak i np. takich dokumentach znajdujących się w aktach jak pismo Kierownika Posterunku Policji w [...]z dnia [...]stycznia 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]informujące o interwencjach mieszkańców ul. [...]w [...]w sprawie "nielegalnego wykonywania dalszych robót budowlanych związanych z budową ogrodzenia na działce, którą zarządza K. S." (k. [...]akt PINB). Podobnie, w postanowieniu PINB z dnia [...]stycznia 2014 r., nr [...], stwierdza się że w dniu [...]listopada 2013 r. – w związku z pismem mieszkańców miejscowości [...], inspektorzy nadzoru budowlanego dokonali kontroli ogrodzenia działki nr ewid. [...]– od strony drogi publicznej" (k. [...]akt PINB). Na marginesie należy wskazać, że wymienionym postanowieniem PINB nakazał wstrzymać prowadzenie robót budowlanych związanych z budową ogrodzenia działki nr ewid. [...]. Nawet zatem jeśli pierwsze prace rozpoczęto w 2010 r., to ewidentnie kontynuowano je w 2013 i 2014 r., już po wygaśnięciu zgłoszenia dokonanego w 2010 r. Odnosząc się do innych argumentów skargi, nie dotyczących już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżoną decyzję [...]WINB oraz poprzedzającą ją decyzję PINB należy uznać za zgodne z prawem. Wykonywane prace były niezgodne z dokonanym zgłoszeniem, gdyż w zgłoszeniu określono je jako "remont ogrodzenia", a w rzeczywistości roboty budowlane polegały na zastąpieniu skorodowanej siatki nową siatką stalową oraz wstawieniu nowych słupków stalowych i wykonaniu podmurówki. Zostało to ustalone przez powiatowy organ nadzoru budowlanego i nie może budzić wątpliwości. Z kolei w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pojęcie remontu odnosi się jedynie do obiektów budowlanych (patrz art. 3 pkt 1 pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 8 pr.bud.). Przez remont należy przy tym rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Remont w rozumieniu obowiązujących przepisów zakłada zatem zachowanie zasadniczej struktury obiektu, a nie jedynie polepszenie jej stanu technicznego i zwykle estetycznego. Natomiast ogrodzenie, którego dotyczy niniejsza sprawa nie jest obiektem budowlanym, lecz "urządzeniem budowlanym" (art. 3 pkt 9 pr.bud.). Jeśliby nawet zastosować doń pojęcie "remontu", choćby per analogiam (przez podobieństwo), to nadal przedmiotowe ogrodzenie nie spełnia warunku legalności. Nie została bowiem zachowana wspomniana "zasadnicza struktura" istniejącego wcześniej urządzenia. Wreszcie, kluczową przesłanką decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej rozbiórkę było niezachowanie wymaganej odległości fragmentu przedmiotowego ogrodzenia od drogi krajowej nr [...]. Jak wskazano, dla drogi krajowej nr [...] (od północnej strony działki nr ewid. [...]), linia rozgraniczająca wynosi 22,8 m. Jest to wyraźnie wskazane na rysunku w skali 1:2000 (graficznej części) stanowiącym załącznik do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście [...] (za k. [...]akt PINB). Tymczasem odległość ogrodzenia od osi drogi krajowej nr [...]wynosi 10,8 m, podczas gdy odległość ta powinna wynosić 13 m. Powiatowy organ nadzoru budowlanego kontaktował się też w sprawie rozgraniczenia z drogą krajową z zarządcą drogi: Główną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowaną przez Kierownika Rejonu w [...], Oddział w [...]. W piśmie z dnia [...]lutego 2014 r. zarządca drogi stwierdził krótko: "jeśli zajęty jest pas drogowy wnioskujemy o przesunięcie ogrodzenia minimum do linii własności". Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe ustalenia Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, że decyzja PINB w przedmiocie rozbiórki określonych części ogrodzenia była w pełni prawidłowa. Sąd stwierdza także, że również zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest zgodna z prawem, zarówno prawem materialnym, jak i przepisami postępowania. W szczególności Sąd zwraca uwagę na to, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pr.bud. (o wstrzymaniu robót), właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W badanej sprawie postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wygasło, ale nie zmieniło to ani nie unicestwiło stanu faktycznego i prawnego: samowolnie wykonanego ogrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 1/15 stwierdził przy tym, że zasadniczym celem art. 51 jest doprowadzenie wykonywanych (albo zgodnie z art. 51 ust. 7 pr.bud. wykonanych) robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jeśli jednak mamy do czynienia z niezgodnością z prawem, w tym z prawem miejscowym, np. planem zagospodarowania przestrzennego, czyli technicznie nienaprawialnym stanem rzeczy, to obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem można urzeczywistnić wyłącznie przez rozbiórkę. W takich okolicznościach obowiązek rozbiórki powinien być nałożony na inwestora (art. 51 ust. 5 w zw. z art. 51 ust. 7 pr.bud.). W zakresie art. 51 pr.bud. mieści się bowiem również wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce urządzenia budowlanego. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, podobnie jak sąd orzekający w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1/15, jest w pełni świadom, że nakaz rozbiórki jest najbardziej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów prawa budowlanego. Dlatego też nakaz rozbiórki powinien być nałożony tylko w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Z tego względu, w niniejszej sprawie zasadnym było wydanie przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud., tj. nakazanie rozbiórki spornego ogrodzenia, lecz nakaz rozbiórki objął tylko tę część, która narusza postanowienia § 22 ust. 3 pkt 1 lit. i) Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zarówno co do przekroczenia linii rozgraniczających dla dróg, w tym drogi krajowej nr [...], jak i co do wysokości ogrodzenia, a nie całe ogrodzenie o długości ponad 400 metrów. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.