VII SA/Wa 2049/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 2049/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu wniosku B. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].06.2010r., odmawiającą po wznowieniu postępowania na wniosek B. i J. K. uchylenia ostatecznej decyzji GINB z dnia [...].10.2007r., znak: [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...].08.2007r, stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2007r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. P. pozwolenia na budowę namiotu magazynowego niezwiązanego trwałe z gruntem, przy ulicy [...] i odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2007r., Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...].06.2010r., GINB odmówił, po wznowieniu postępowania na wniosek B. i J. K., uchylenia ostatecznej decyzji GINB z dnia [...].10.2007r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...].08.2007r, stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2007r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. P. pozwolenia na budowę namiotu magazynowego niezwiązanego trwale z gruntem, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w [...] i odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2007r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie złożyli B. i J. K. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...].02.2008r. B. i J. K., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją GINB z dnia [...].10.2007r. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 4 i 8 Kpa, podnosząc m.in., że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją GINB z dnia [...].10.2007r. Z akt -1- sprawy wynikało również, że nie brali oni udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...].06.2007r., udzielającą pozwolenia na budowę. Będąc związanym oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13.08.2009r., sygn. akt VII SA/Wa 620/09, GINB postanowieniem z dnia [...].02.2010r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją GINB z dnia [...].10.2007r. W rozpatrywanej sprawie ustalono na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, że B. i J. K. są właścicielami działek o nr ew. [...], a nieruchomości te nie sąsiadują bezpośrednio z działką nr ew. [...], na której zaprojektowano sporny namiot magazynowy. Działka nr ew. [...] jest oddzielona od nieruchomości B. i J. K., działkami o nr ew. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika ponadto, że odległość od granicy działki nr ew. [...] do kwestionowanego namiotu magazynowego, wynosi ponad 50 m. Natomiast odległość od granicy z działką nr ew. [...] - ponad 60 m. Powyższe wyklucza uznanie, że działki o nr ew. [...] znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Wnioskodawcom tym samym nie przysługuje status strony w myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, w ocenie GINB w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U., Nr 75, poz. 690, późn. zm.), w tym § 12, dotyczący usytuowania budynków z tego względu, iż budynkiem jest taki obiekt, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wszystkie wyżej wymienione warunki muszą być spełnione łącznie (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego), zaś przedmiotowa budowla nie może zostać zakwalifikowana jako budynek, ponieważ, zgodnie projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...].06.2007r., Nr [...] (str. 5 części opisowej), nie jest ona trwale związana z gruntem. Mając na uwadze, że w sprawie nie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz wobec braku możliwości oceny zajścia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, należało odmówić uchylenia decyzji GINB z dnia [...].10.2007r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że są one bezpodstawne i pozostają bez wpływu na podjęte -2- rozstrzygnięcie. Organ podniósł przy tym, że nie jest możliwe przekazanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].06.2007r. właściwemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z tego względu, że zgodnie z przepisem art. 157 § 1 kpa organem właściwym do w tej sprawie jest organ wyższego stopnia w stosunku do organu, który wydał decyzję. Natomiast zgodnie z przepisem art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, organem stopnia wyższego w stosunku do starosty jest wojewoda. Wskazał również, że Wojewoda [...] wydał już decyzję z dnia [...].08.2007r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]06.2007r, jednakże została ona uchylona w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa przez GINB decyzją z dnia [...].10.2007r. (stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania wznowieniowego). Podnoszone przez B. i J. K. kwestie merytoryczne, będące w dużej części powtórzeniem argumentacji w pismach kierowanych w toku wznowionego postępowania, zdaniem organu, nie mogą być brane pod uwagę, ze względu na nieuznanie skarżących za stronę postępowania. Na marginesie organ wskazał, że nie jest właściwym organem do weryfikacji zagrożeń dla środowiska naturalnego, związanych z użytkowaniem spornego obiektu. Za bezpodstawne organ uznał także powoływanie się przez wnioskodawców na przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit e) Prawa budowlanego. Z pisma Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia [...].08.2010r, wynika, iż pomiary dokonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] w dniu [] 02. 2009r. w porze dziennej na granicy terenu zakładu, na którym usytuowany jest sporny obiekt i zabudowy mieszkaniowej w [...], nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Próby dokonania pomiarów w dniu 2.03.2010r. nie były możliwe z powodu braku zgody B. i J. K., na wejście pracowników WIOŚ w [...] na teren ich posesji. W związku z kolejnymi skargami wnioskodawców Główny Inspektorat Ochrony Środowiska pismem z dnia [...].04.2010r. wystąpił o wskazanie dogodnego dla nich terminu przeprowadzenia kolejnych pomiarów jednak B. i J. K. nie wskazali takiego terminu. Natomiast uciążliwości, które wymieniają B. i J. K. . poza w/w wymienionym, tj. zanieczyszczenie powietrza, zanieczyszczenie gruntu i wód, nie -3- mogą być weryfikowane przez GINB w omawianym postępowaniu z uwagi na to, że nie jest on organem właściwym i w żadnej mierze nie naruszają interesu prawnego, lecz jedynie faktyczny. Wskazanie na ryzyko wystąpienia pozostałych wymienionych zagrożeń tj. powodzi, zalewania wodami opadowymi, osuwisk gruntu, lawin skalnych i śnieżnych oraz powstawania szkód spowodowanych działalnością górniczą — jest gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami w postaci dokumentów, np. ekspertyz. Tym samym powyższe zagrożenia jako czysto hipotetyczne, również nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu interesu prawnego, rozumianego jako indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, którego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. B. i J. K. wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1/ naruszenie przepisu art. 145§1 pkt 4 kpa i art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację w/w przepisów polegającą na przyjęciu, że skarżący jako właściciele nieruchomości niegraniczących bezpośrednio z działką inwestora nie posiadają interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, zawężającą pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" jedynie do przepisów określających warunki techniczne obiektów budowlanych oraz przekroczenia poziomu hałasu. 2/ nie rozpoznanie istoty sprawy poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy a w szczególności nie ustalenie jaki jest obszar oddziaływania inwestycji i czy działki skarżących znajdują się na tym obszarze oraz błędne przyjęcie, że brak jest przepisów prawa wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżących w związku z realizacją spornej inwestycji, oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność podniesionych przez skarżących zarzutów, co doprowadziło do naruszenia art. 7 i 77 kpa, 3/ naruszenie art. 107§1 i 3 kpa poprzez nie rozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skutkiem czego uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107§3 kpa, 4/ naruszenie prawa materialnego, a to w szczególności §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim -4- powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że do hali namiotu magazynowego posadowionego na działce nr [...] w [...] nie mają zastosowania przepisy tegoż rozporządzenia. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].06.2010r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na ich rzecz. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że z decyzją organu nie można się zgodzić albowiem rażąco narusza ona prawo. W pierwszym rzędzie błędne jest stanowisko organu, iż skarżącym nie można przypisać statusu strony w niniejszym postępowaniu albowiem w analogicznym stanie faktycznym odnośnie decyzji organów nadzoru budowlanego w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 619/09 WSA w Warszawie rozpoznając odwołanie skarżących od decyzji GINB przyznał skarżącym przymiot strony. Wskazali przy tym, że we wniosku ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wskazali liczne przepisy, z treści których wywodzą swój interes prawny jednakże organ nie odniósł się do wszystkich przepisów, a jedynie wybiórczo do niektórych zawężając tym samym pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" do przepisów warunków technicznych oraz stwierdzenia nieprzekroczenia dopuszczalności poziomu hałasu a pomijając cały szereg przepisów i wymogów, które winna spełniać zrealizowana inwestycja. Wskazali także, że inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym podkreślili, że hala magazynowa z pewnością nie została wzniesiona na cele mieszkaniowe lecz na potrzeby tartaku w celu jego rozbudowy i zwiększenia produkcji. Skarżący podnieśli także, że we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazywali na konieczność ustalenia przez organ "obszaru oddziaływania obiektu" biorąc pod uwagę, że istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwagi na indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora. Organ administracji nie odniósł się do tego wniosku i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. I wreszcie wskazali, że bezpodstawnie organ uznał, że do hali magazynowej nie będą miały zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].06.2010r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na ich rzecz. -5- W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mogły uzasadniać jej uchyleniem. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145§1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej P.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona. Należy przypomnieć, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13.08.2009r. w sprawie VII SA/Wa 620/09 uchylił zaskarżoną wówczas decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zaskarżonym wówczas rozstrzygnięciem organ rozpoznając wniosek B.J. K. odmówił wznowienia postępowania wskazując, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148§1 kpa. Uchylając zaskarżoną decyzję WSA wskazał na potrzebę uwzględnienia przez organ pisma z [...] lutego 2008r. jako żądania wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania tym bardziej, że w piśmie tym skarżący powoływali się na przesłankę wznowieniową wymienioną w art. 145§1 pkt. 4 kpa. Mając na uwadze, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia organ ponowienie rozpoznając sprawę zbadał w pierwszej kolejności czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 §1 kpa. Wznowienie postępowania -6- postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. jest wynikiem prawidłowej oceny, że skarżący zachowali omawiany termin oraz powołali się na przesłanki wymienione w art. 145§1 kpa. Rozstrzygnięcie Sądu w sprawie VII SA/Wa 620/09 z dnia [...].08.2009r. rozstrzygało jedynie te kwestie i jedynie w tym zakresie wiązało organ oraz Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Dalej wskazać należy, że prawidłowo - w ocenie Sądu - organ ocenił, że w niniejszej sprawie skarżącym nie przysługuje przymiot strony a zatem, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji. Postępowanie, którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania dotyczyło postępowania nadzwyczajnego - nieważnościowego, które zostało zakończone decyzją GINB, mocą której organ ten uchylił decyzję Wojewody [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę namiotu magazynowego niezwiązanego trwale z gruntem. Jak wynika z akt sprawy postępowanie o stwierdzenie nieważności zostało wszczęte i prowadzone z urzędu a B.i J. K. nie brali w nim udziału jako strony. Przymiotu takiego nie posiadali również w sprawie o pozwolenie na budowę. Problem zatem w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia czy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę namiotu magazynowego niezwiązanego trwale z gruntem skarżący posiadali przymiot strony. Pojęcie strony postępowania zostało uregulowane w art. 28 kpa. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwalił się też pogląd, że aby być uznanym za stronę postępowania należy mieć nie jakikolwiek interes lecz musi to być interes prawny. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu-strony postępowania (tak m.in. wyrok NSA z dnia 27.09.1999r. IVSA 1285/98 lex 47898). Przepisy prawa materialnego, które należy traktować jako lex specialis w stosunku do kpa mogą w -7- odmienny sposób regulować pojęcie strony. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym kwestia, w oparciu o który z przepisów (art. 28 kpa czy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) organ winien oceniać przymiot strony była wielokrotnie poruszana. Ostatecznie orzecznictwu jak i doktrynie znane są dwa stanowiska. Przedstawiciele jednego z nich uznają, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jest wprawdzie prowadzone w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego lecz nie zmienia to jego zasadniczego przedmiotu czyli udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w trybie zwykłym jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być uznawany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi normę szczególną w stosunku do art. 28 kpa (tak m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007r. w sprawie II OSK 598/06, niepubl.). Zgodnie natomiast z innym stanowiskiem przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 kpa i może mieć zastosowanie zgodnie z jego brzmieniem wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwolenia na budowę nie jest takim postępowaniem (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 2 marca 2007r. II OSK 462/06, niepubl. oraz w wyroku z dnia 16 lutego 2007r. II OSK 339/06, niepubl.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę podzielił pierwszy z przedstawionych poglądów. Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem odrębnym jednakże nie można go "oderwać" od przedmiotu, którym jest decyzja o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji zatem w takim postępowaniu to w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ winien oceniać przymiot strony. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że trafnie organ uznał, że B. i J. K. nie posiadają takiego przymiotu. Jak prawidłowo ustalił organ inwestycja, której dotyczy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zlokalizowana jest na działce nr ew. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika (a okoliczność ta nie jest kwestionowana przez strony), że nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z nieruchomościami stanowiącymi własność skarżących tj. o [...]. Są one bowiem oddzielone -8- działkami o nr [...]. Skarżący nie kwestionowali także ustaleń organu co do odległości namiotu magazynowego od ich budynku mieszkalnego. A zatem nie może ulegać wątpliwość, że biorąc pod uwagę li tylko położenie inwestycji obiekt będący przedmiotem pozwolenia na budowę nie oddziaływuje na nieruchomości skarżących. Nie można dodatkowo zarzucić organowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej i nienależytego wyjaśnienia omawianych okoliczności. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia obejmującego więcej niż 1 obiekt pozwolenie może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, co należy ze wszech miar podkreślić, dotyczyła pozwolenia na budowę namiotu magazynowego. Nie uszło uwadze organu, że obiekt ten stanowił cześć zakładu produkcyjnego - tartaku. Z tej racji organ oceniał czy inwestycja w jakikolwiek inny sposób (oprócz bezpośredniego sąsiedztwa) oddziaływuje na nieruchomości sąsiednie przy czym za nieruchomości takie organ uznał nie tylko działki bezpośrednio graniczące z terenem inwestycji ale również działki skarżących. W konsekwencji - co również nie jest przedmiotem sporu - opierając się na informacji zawartej w piśmie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].08.2010r. organ wskazał, że nie zostały stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych wartości poziomów hałasu na granicy z ich nieruchomością. Wprawdzie skarżący kwestionowali sposób dokonania tych pomiarów jednakże ich twierdzenia należało uznać za gołosłowne. W aktach sprawy brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów, które przeczyłyby twierdzeniom organu, a próba przeprowadzenia ponownych pomiarów skończyła się niepowodzeniem. Trafne są zatem ustalenia organu, że organ wydając inkryminowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję nie naruszył art. 5 Prawa budowlanego. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt. e wskazuje, że obiekt należy projektować i budować zapewniając spełnienie wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami zaś organ oceniając czy zostały spełnione wymogi tego przepisu odniósł się jedynie do hałasu, jednakże nie może ulegać wątpliwości, że obiekt będący przedmiotem pozwolenia na budowę nie może powodować drgań. Należy podkreślić, że z projektu architektoniczno - budowlanego tego obiektu wynika, że hala magazynowa będzie przeznaczona głównie do przechowywania sprzętu wykorzystywanego do pracy -9- tartaku. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania obiektu - jak twierdzą skarżący -nie uzasadnia przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. Kwestią ta mogłyby - co najwyżej - zająć się organy nadzoru budowlanego. Jedynie na marginesie wskazać należy, że skarżący w skardze podnoszą zarzuty związane z funkcjonowaniem zakładu - tartaku, nie zaś samego namiotu, który jest przedmiotem decyzji. Dalej podkreślenia wymaga, że sam fakt, że - w ocenie skarżących - sporna inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie przesądza o posiadaniu przez nich interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę a w konsekwencji również postępowań pochodnych to jest o stwierdzenie nieważności i wznowienie postępowania. Nie oceniając w żaden sposób zasadności podniesionego zarzutu (co do zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego) wskazać należy, że skarżący ani na etapie postępowania administracyjnego ani sądowoaministracyjnego nie wykazali ażeby ta - ewentualna sprzeczność - naruszała ich interes prawny. Racje ma również organ, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. §1 tego rozporządzenia wskazuje, że określa ono warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia. Inkryminowane pozwolenie na budowę dotyczy obiektu niezwiązanego trwale z gruntem a zatem inwestycja - jak prawidłowo ocenił organ - nie jest budynkiem " Nie jest także "budynkiem oraz budowlą nadziemną i podziemną spełniającą funkcje użytkowe budynków", o których mowa w § 2 tego rozporządzenia. Reasumując - o ile co do zasady rację mają skarżący, że organ winien ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w związku z realizacją inwestycji i w oparciu o ich treść wyznaczyć obszar oddziaływania obiektu, o tyle w niniejszej sprawie organowi administracji nie można postawić zarzutu, że okoliczności te nie zostały należycie wyjaśnione. Wobec powyższego prawidłowo - w ocenie Sądu - organ uznał, że nie została spełniona przesłanka wznowieniowa określona w art. 145§1 pkt. 4 kpa co skutkowało koniecznością odmowy uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji GINB z dnia [...].10.2007r. Wbrew twierdzeniom skarżących nie stoi w sprzeczności z takim ustaleniami stanowisko WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 13.08.2009r. -10- albowiem po pierwsze: z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia nie wynika aby Sąd jednoznacznie określił, że skarżącym taki przymiot przysługuje a po drugie decyzja kontrolowana w tym postępowaniu dotyczyła legalności funkcjonowania tartaku a zatem zupełnie innej inwestycji. W konsekwencji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. -11-