VII SA/Wa 2062/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. K., E. T., D. P., G. K. oraz K. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących S. K., E. T., D. P., G. K., K. B. kwotę po 200 zł (dwieście złotych) dla każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2007 r. znak [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę drogi ekspresowej [...] – od węzła "[...]" do węzła "[...]" – odcinek [...] – wraz z przebudową infrastruktury technicznej – obiekt budowlany kategorii XXV i XXVIII, w części nadającej jej rygor natychmiastowej wykonalności, a w pozostałym zakresie utrzymującej w mocy wyżej wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. W ocenie organu decyzja o pozwoleniu na budowę nie była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Została wydana przez prawidłowy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną i przy spełnieniu przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Również bez wpływu na ocenę legalności decyzji o pozwoleniu na budowę pozostają zarzuty, odnoszące się do uciążliwości związanej z użytkowaniem drogi. Skarżący, zdaniem organu, mają zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez zaprojektowaną drogę dojazdową. Podnoszona przez skarżących kwestia wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., zezwalającej na zajęcie nieruchomości, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wnieśli S. K., E. P., D. P., G. K., E. T. oraz K. B. Skarżący zarzucili decyzji: - wydanie decyzji lokalizacyjnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., na podstawie fałszywych dokumentów, - rażące naruszenie decyzją art. 135 Prawa ochrony środowiska przez zmianę jego treści, - pominięcie udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez nieustosunkowanie się do uwag zgłoszonych przez społeczność, - brak przy pozwoleniu na budowę prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - naruszenie decyzją interesów osób trzecich, - brak rozpoznania przez organ odwoławczy zarzutów skarżących, zgłoszonych tak we wniosku, jak i w odwołaniu. Skarżący podnieśli, iż prowadzą działalność gospodarczą. Obecna droga dojazdowa do ich posesji, o szerokości 3 m i o promieniu skrętu 6,0 m, nie spełnia wymagań ustawy o drogach publicznych. Inwestycja pozbawia ich więc dostępu do drogi publicznej. W pismach z dnia: 18 września 2009 r., 23 października 2009 r. i 23 listopada 2009 r. podnieśli ponadto, iż zbiornik odbierający ścieki z drogi posadowiony został w granicy ich działek, a różnica terenu spowoduje notoryczne zalewanie ich posesji. Nieruchomości skarżących nie będą mogły spełniać dotychczasowych funkcji gospodarczych na skutek realizacji budowy drogi, a działki staną się niezbywalne. Ponadto inwestycja nie spełnia warunków zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko (brak stref ochronnych, pasa terenu zabezpieczającego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem). Zdaniem skarżących, wydana wcześniej decyzja lokalizacyjna przewidywała dwa pasy ruchu w każdą stronę, gdy projekt budowlany zawiera trzy pasy ruchu. Powoduje to sprzeczność decyzji lokalizacyjnej z projektem budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W dniu 3 grudnia 2009 r. skarga E. P. została odrzucona wobec nieuzupełnienia jej braków formalnych. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1084/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K., G. K., K. B., E. T. oraz D. P. - uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji – Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Art. 31 ust. 1 tej ustawy ogranicza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy inwestor rozpoczął budowę drogi, a wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Sąd wskazał, iż decyzja organu odwoławczego datowana jest na dzień [...] marca 2007 r., a wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji został przez skarżących skierowany do Ministra Budownictwa w dniu 13 marca 2008 r. Biorąc zaś pod uwagę pisma samych skarżących o uciążliwości realizowanej budowy, inwestor rozpoczął budowę drogi. Tym samym uwzględnienie wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę – w świetle cytowanego art. 31 ust. 1 ustawy – nie byłoby możliwe. Jednakże przepis ten określa w takiej sytuacji, iż art. 158 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Art. 158 § 2 k.p.a. w przypadku braku możliwości stwierdzenia nieważności pozwala organowi administracyjnemu na stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie można było stwierdzić nieważności decyzji. Zdaniem Sądu, przy rozpatrywaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która wydana została na podstawie cytowanej wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. organ przede wszystkim powinien powołać się na ograniczenia wynikające z art. 31 ust. 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpatrywanej sprawie ani stan faktyczny, ani też stan prawny nie zostały wyjaśnione w sposób pozwalający na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Sąd podał, iż wniosek z dnia 12 marca 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę formułował wiele zarzutów do tej decyzji. Do części tych zarzutów organ nadzoru ustosunkował się w decyzji pierwszoinstancyjnej. Jednakże skarżący podnieśli zarzuty braku spełnienia w pozwoleniu na budowę warunków określonych w raporcie oddziaływania na środowisko. W dalszych pismach, jak również w skardze, zasygnalizowana została sprzeczność decyzji lokalizacyjnej z decyzją o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, nie można w pełni zgodzić się z organem administracyjnym, iż raport oddziaływania na środowisko nie może być przedmiotem badania w postępowaniu nieważnościowym. Ocena bowiem prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę to stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. dotyczy zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Zbadanie tej zgodności w świetle sporządzonego raportu nie przekracza uprawnień organu nadzoru. Do akt sprawy organy administracyjne nie załączyły zaś ani decyzji lokalizacyjnej na tę inwestycję, ani też raportu oddziaływania tej inwestycji na środowisko. Wskazuje to, iż organy w postępowaniu nadzorczym nie miały tych dokumentów, a więc ich ocena prawidłowości wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie była wnikliwa i pełna. Brak zaś pełnych dokumentów powoduje, iż Sąd nie był w stanie wyjaśnić nasuwających się w sprawie wątpliwości, czy zarzuty zgłoszone w sprawie zasługują na uwzględnienie, czy też nie. W ocenie Sądu, jeżeli żądania strony przedstawione we wniosku z dnia 13 marca 2008 r. lub następnych pismach, zdaniem organu były niewystarczająco precyzyjne, czy też niewłaściwie sformułowane, obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie było wezwanie (przed wydaniem decyzji) do usunięcia występujących braków lub nieścisłości wraz z pouczeniem o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania organu przy rozstrzyganiu sprawy. Ani decyzja z dnia [...] marca 2009 r., ani też wydana w trybie art. 127 § 3 k.p.a. decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r., nie ustosunkowały się do całości zarzutów wniosku skarżących o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w sposób szczegółowy. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1107/10 Naczelny Sąd Administracyjny – po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż jak wynika z zawiadomienia z dnia [...] października 2008 r. postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na wniosek stron, złożony pismem z dnia 12 marca 2008 r. do Ministra Budownictwa. To pismo, potraktowane przez organ jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, powinno mieć kluczowe znaczenie w sprawie, jako wyznaczające zakres postępowania nieważnościowego, a nie inne pisma późniejsze, kierowane przez strony do organu i sądów administracyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ właściwy do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, miał obowiązek w tym postępowaniu sprawdzić, czy jego decyzja z dnia [...] marca 2007 r., ewentualnie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], są dotknięte wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto Sąd podkreślił, że decyzja Wojewody [...] z dnia nr [...] została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należało zaś skontrolowanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 145 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podał, że w aktach administracyjnych odnaleziono wszystkie dokumenty, których brak stwierdził Sąd I instancji. Nie było więc podstaw do twierdzenia, że organy w postępowaniu nadzorczym nie miały tych dokumentów, a ich ocena prawidłowości wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie była wnikliwa i pełna. Było to stwierdzenie nieuprawnione i przedwczesne. W ocenie NSA, nie wiadomo, co Sąd I instancji miał na myśli uznając, iż ani stan faktyczny, ani stan prawny nie zostały wyjaśnione w sposób pozwalający na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Również jako lakoniczne NSA uznał stwierdzenie prowadzące do wniosku, że organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów stron zawartych we wniosku z dnia 12 marca 2008 r. Zauważył, że skoro Sąd stwierdził brak pełnej dokumentacji, co powoduje że nie jest w stanie wyjaśnić nasuwających się w sprawie wątpliwości, czy zarzuty zgłoszone w sprawie zasługują na uwzględnienie czy nie, nie powinien oceniać merytorycznie zaskarżonego aktu, gdyż takie oceny nie mogą być obiektywne i prawidłowe. Wobec stanowiska Sądu I instancji, iż organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku stron, NSA stwierdził, iż tylko okoliczności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji i to w granicach interesu prawnego stron, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Natomiast we wniosku z dnia 12 marca 2008 r. podnoszone są też zarzuty nie dotyczące kwestionowanej decyzji, a innych postępowań (w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia), czy też przesłanek do ewentualnego wznowienia postępowania. Ponadto NSA podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania. NSA wskazał także, iż ograniczenia wynikające z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych mają zastosowanie w konkretnej sprawie dopiero wtedy, kiedy organ stwierdzi, że ma miejsce chociaż jedna z okoliczności wymienionych w art. 156 § k.p.a. Sąd zauważył, iż w aktach sprawy znajduje się decyzja lokalizacyjna Wojewody [...] z dnia z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], natomiast nie ma decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r., która wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 77/05 została częściowo uchylona i skargę kasacyjną Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 27 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 633/06. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przed ponownym rozpoznaniem sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien wezwać organ do przedłożenia ww. brakującej w aktach decyzji, ewentualnie innych dokumentów, które uzna za niezbędne do rozpoznania skargi. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2062/10, w uwzględnieniu wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do uzupełnienia nadesłanych akt administracyjnych poprzez nadesłanie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r. w przedmiocie lokalizacji drogi ekspresowej. Poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia tej decyzji została przekazana przez organ przy piśmie z dnia 22 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia. Zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie zaś z art. 153 cytowanej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1107/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1084/09 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd jest zatem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w ww. wyroku. Kontroli Sądu podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...], utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę drogi ekspresowej [...] – od węzła "[...]" do węzła "[...]" – odcinek [...] – wraz z przebudową infrastruktury technicznej – obiekt budowlany kategorii XXV i XXVIII, w części nadającej jej rygor natychmiastowej wykonalności, a w pozostałym zakresie utrzymującej w mocy wyżej wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, zawartej w art. 16 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona chociażby jedna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym nie mogą być one interpretowane rozszerzająco. W uwzględnieniu stanowiska zawartego w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 107 k.p.a., obligujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz szczegółowego uzasadnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia. Trzeba bowiem zauważyć, iż organ powinien odnieść się do zarzutów skarżących, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie dotyczy żadnych konkretnych okoliczności sprawy. Jest ono lakoniczne i opisuje przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. bez jednoczesnego odniesienia się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Należy natomiast mieć na uwadze to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie toczyło się z urzędu, ale na wniosek strony. Wprawdzie w przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekał zarówno jako organ pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym na mocy art. 127 § 3 k.p.a., jednakże okoliczność ta nie zwalnia go od obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy. Wskazać należy, iż rolą organu odwoławczego jest nie tylko kontrola decyzji wydanej w pierwszej instancji, ale rozpoznanie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego obowiązku winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zawartą w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniesie się do zarzutów skarżących zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, mając jednak na względzie, iż - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1107/10 - we wniosku z dnia 12 marca 2008 r. podniesione zostały także zarzuty nie dotyczące kwestionowanej decyzji, lecz innych postępowań (w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia), czy też przesłanek do ewentualnego wznowienia postępowania, a wyłącznie okoliczności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji i to w granicach interesu prawnego stron, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jednocześnie organ będzie miał na uwadze - iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku - ograniczenia wynikające z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych mają zastosowanie w konkretnej sprawie dopiero wtedy, kiedy organ stwierdzi, że ma miejsce chociaż jedna z okoliczności wymienionych w art. 156 § k.p.a. Organ uwzględni również stanowisko Sądu zawarte w powyższym wyroku, zgodnie z którym ponieważ postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na wniosek stron z dnia 12 marca 2008 r., pismo to powinno mieć kluczowe znaczenie w sprawie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 152 ww. ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 210 cytowanej ustawy.