VII SA/Wa 2083/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd, sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...][...] po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("skarżąca") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] ("PINB") z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...], nakazującej skarżącej doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez dokonanie demontażu nośnika reklamowego w postaci wielkoformatowej siatki winylowej na konstrukcji wsporczej zamontowanej na elewacji północnej budynku położonego przy ul. [...]w [...] na wysokości od stropu między parterem a pierwszym piętrem do stropu między piątym a szóstym piętrem – utrzymał w mocy tę decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) 2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w dniu [...] listopada 2014 r. przedstawiciel PINB przeprowadził czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że na elewacji północnej budynku położonego przy ul. [...] w [...] na wysokości od stropu między parterem a pierwszym piętrem do stropu między piątym a szóstym piętrem zamontowany jest nośnik reklamowy w postaci wielkoformatowej siatki winylowej, za pomocą ściągów i haków. Nośnik ten jest oświetlony od góry trzema lampami zamontowanymi na wysięgnikach. W sporządzonym protokole nr [...]/[...]/[...] ujęto, że reklama przysłania okna lokali mieszkalnych znajdujących się w tym budynku (jedno okno na każdym z pięter), co znajduje potwierdzenie w materiale zdjęciowym załączonym do protokołu. Natomiast w dniu [...] grudnia 2014 r. do PINB wpłynęło pismo Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] m. [...], zawierające informacje, jakie podmioty, i w jakim okresie, zgłaszały zamiar zainstalowania różnego rodzaju i wielkości urządzeń reklamowych na elewacji budynku położonego przy ul. [...] w [...]. Z ww. pisma wynika ponadto, że w piśmie z dnia [...] maja 2009 r. Wydział Estetyki Przestrzeni Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.[...] negatywnie zaopiniował przedsięwzięcie inwestycyjne związane z zamiarem umieszczenia przez skarżącą podświetlanego bannera reklamowego o wymiarach 1490 x 990 cm na ścianie budynku położonego przy ul. [...] w [...]. Na podstawie powyższych ustaleń PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie reklamy wielkoformatowej zamontowanej na północnej elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], o czym zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. poinformował strony. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] marca 2015 r. oraz w dniu [...] maja 2015 r. przez przedstawiciela PINB potwierdzono dotychczasowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego. Według oświadczenia przedstawiciela Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] m. [...] do tamtejszego organu administracji architektoniczno-budowlanej skarżąca nie złożyła stosownego zgłoszenia. Natomiast według oświadczenia jej przedstawiciela nośnik reklamowy został zamontowany na podstawie zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. Kopię tego zgłoszenia skarżąca przekazała do PINB, jak również dokumentację, na podstawie której zrealizowała przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne oraz wyjaśnienia w sprawie. PINB, na podstawie zgromadzonych akt, dokonał kwalifikacji przedmiotowego nośnika reklamowego na gruncie przepisów Prawa budowlanego oraz oceny stanu faktycznego pod kątem obowiązujących przepisów prawa, jak również wykazał przyczyny, z powodu których zastosował do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ww. ustawy. Organ powiatowy stwierdził, że w niniejszym przypadku brak jest możliwości zalegalizowania robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowego nośnika reklamowego z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] lutego 2016 r. złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. 3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotem postępowania administracyjnego był podświetlany trzema lampami zamontowanymi na wysięgnikach nośnik reklamowy w postaci wielkoformatowej siatki zamocowany za pomocą ściągów i haków na elewacji północnej budynku przy ul. [...] w [...]. PINB przyjął, że przedmiotowy nośnik reklamowy został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej z próbą obejścia prawa, nie uznając jako skutecznego przedłożonego w toku postępowania pierwszej instancji przez skarżącą zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2009 r., złożonego do Biura Geodezji i Katastru Urzędu m.[...]. [...]WINB wskazał, że art. 28 Prawa budowlanego zawiera ogólną zasadę, zgodnie z którą budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane można mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Na urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, składają się urządzenia niezwiązane trwale z gruntem, czyli takie, które m.in. podlegają instalacji np. na obiekcie budowlanym. W związku z powyższym, [...]WINB stwierdził, że roboty budowlane polegające na zainstalowaniu nośnika reklamowego w postaci siatki winylowej na ścianie elewacyjnej istniejącego budynku należy zakwalifikować jako roboty budowlane, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wykonanie tego rodzaju robót budowlanych nie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, lecz objęte było obowiązkiem dokonania stosownego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Do realizacji zgłoszonych tego rodzaju robót budowlanych inwestor mógł przystąpić po upływie terminu wskazanego przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, pod warunkiem, że właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniósł sprzeciwu w formie decyzji. Z treści zgłoszenia skarżącej z dnia [...] kwietnia 2009 r., dotyczącego zamiaru instalacji urządzenia reklamowego o wymiarach 1490 x 990 cm na północnej ścianie budynku przy ul. [...] w [...] wynika, że zostało ono złożone do Biura Geodezji i Katastru Urzędu m. [...], co potwierdza widniejąca na nim prezentata urzędowa. Jak słusznie zauważył PINB, w projekcie budowlanym dotyczącym ww. nośnika reklamowego, sporządzonym w kwietniu 2009 r. przez mgr inż. P. A., nie uwzględniono wykonania w postaci trzech lamp na wysięgnikach. A zatem zrealizowana inwestycja nie odpowiadała w pełni założeniom projektowym. Ponadto, jak słusznie dostrzegł PINB, ww. zgłoszenie zostało wniesione bezpośrednio do niewłaściwego organu, tj. do Biura Geodezji i Katastru Urzędu m. [...] zamiast do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m. [...]. [...]WINB podkreślił, że jak wynika z informacji z Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m. [...] skarżąca nie złożyła w dniu [...] kwietnia 2009 r. do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia dotyczącego zamiaru instalacji ww. urządzenia reklamowego, zgłoszenie takie nie wpłynęło też do tamtejszego organu z innego organu, a ponadto w zasobach archiwalnych tamtejszej jednostki nie ma ww. zgłoszenia. Wskazano, że Wydział Estetyki Przestrzeni Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m. [...] w piśmie z dnia [...] maja 2009 r. negatywnie zaopiniował przedsięwzięcie inwestycyjne związane z zamiarem umieszczenia przez skarżącą podświetlanego banera reklamowego na przedmiotowym budynku, zaś inwestor zgłoszenie z dnia [...] kwietnia 2009 r. złożył do Biura Geodezji i Katastru Urzędu m. [...]. Powyższe wynika z pism Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m. [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. i [...] sierpnia 2015 r. Wobec tego, w ocenie organu, zgłoszenia skarżącej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie można uznać za skutecznego prawnie, gdyż w istocie stanowiło ono próbę obejścia prawa. Zachowanie przedstawiciela skarżącej, zajmującej się profesjonalną działalnością w branży reklamowej, polegające na wniesieniu zgłoszenia o zamiarze realizacji nośnika reklamowego do niewłaściwego organu administracji publicznej należało, w ocenie [...]WINB, uznać za działanie celowe, zmierzające do utrudnienia albo wręcz uniemożliwienia zajęcia stanowiska w ramach czasowych przewidzianych w ustawie Prawo budowlane przez właściwy organ administracji terenowej. [...]WINB wskazał ponadto, że jak stwierdził PINB, w przedmiotowej sprawie niemożliwe było zalegalizowanie przedmiotowego nośnika reklamowego z uwagi na jego niezgodność z obowiązującymi na tym obszarze ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ dodał, że na powyższym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części II obszaru położonego wzdłuż linii średnicowej PKP, na odcinku od Dworca [...] do Dworca [...], uchwalony uchwały nr [...] Rady m. [...] z dnia [...] listopada 2010 r. W § 10 ww. planu, określającym zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych na tym obszarze, w ust. 4 wskazano, że reklamy i znaki informacyjno-plastyczne umieszczane na budynkach winny być lokalizowane przede wszystkim w ich części cokołowej lub dachowej, przy czym na budynkach zabytkowych (umieszczonych w rejestrze zabytków) i budynkach pod ochroną architektoniczną zabrania się umieszczania reklam na elewacji i ponad nią, z wyjątkiem przestrzeni bezpośrednio nad oknami wystawowymi bądź w oknach, przy czym każdorazowo niezbędne jest uzgodnienie witryn i reklam z lokalnymi władzami (służbami) architektonicznymi. Z pisma Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, że zgodnie z ww. planem miejscowym budynek położony przy ul. [...] w [...] jest budynkiem podlegającym ochronie konserwatorskiej (aktualnie w Gminnej Ewidencji Zabytków), do którego odnosi się § 10 ww. planu, gdzie precyzyjnie opisano, w jakim miejscu na elewacji mogą być sytuowane reklamy. W związku z tym [...]WINB stwierdził, że przedmiotowy nośnik reklamowy pozostaje w sprzeczności z ww. miejscowymi przepisami planistycznymi. Ponadto nośnik ten przesłania otwory okienne lokali mieszkalnych usytuowane w ścianie północnej budynku, na której jest zamontowany. Znajduje to potwierdzenie w protokole PINB z dnia [...] listopada 2014 r. oraz w załączonym do niego materiale zdjęciowym. Zgodnie z § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 16 sierpnia 1999 r. (Dz. U. 1999, Nr 74, poz. 836 z późn. zm.) 1. Budynek mieszkalny, wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań. 2. Na budynku mieszkalnym, wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania, przy czym powyższe uregulowanie nie określa stopnia tego ograniczenia, a wskazuje na sam fakt jego wystąpienia, dlatego też nie ma znaczenia, czy siatka winylowa przepuszcza określoną ilość światła zgodną z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Postanowienia ww. przepisu nie dotyczą jedynie przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku (§ 14a ust. 4 przywołanego rozporządzenia). Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych PINB wskazuje, że przedmiotowa reklama wielkoformatowa ograniczała dostęp światła dziennego do lokali mieszkalnych. A skoro przywołane rozporządzenie nie wskazuje stopnia ograniczenia oświetlenia, wynika z tego, że ustawodawca miał na myśli każde ograniczenie oświetlenia dziennego mieszkań. [...]WINB stwierdził, że niezgodność z ww. przepisami (zarówno planistycznymi, jak i techniczno-budowlanymi) powoduje, że objęty niniejszym postępowaniem nośnik reklamowy w postaci wielkoformatowej siatki winylowej nie może zostać objęty procedurą naprawczą, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W tej sytuacji nie było możliwe nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych lub czynności w celu doprowadzenia tego nośnika do stanu zgodnego z prawem, ponieważ i tak wiązałoby się to w istocie z robotami budowlanymi polegającymi na jego demontażu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, [...]WINB wskazał, że kwestie podniesione w odwołaniu przez stronę skarżącą odnośnie naruszenia przez organ powiatowy art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane, § 10 ust. 4 ww. planu są całkowicie bezzasadne oraz chybione i jako takie pozostawały bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. [...]WINB wyjaśnił, że organ odwoławczy może podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania wówczas, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 § 1 k.p.a. Umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią art. 105 § 1 k.p.a. W przypadku stwierdzenia istnienia okoliczności faktycznych czyniących postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym lub braku podstaw prawnych do prowadzenia takiego postępowania, organ odwoławczy wydaje decyzję przewidzianą w zdaniu drugim art. 138 pkt 2 k.p.a. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zaś mówić m.in. w razie stwierdzenia braku podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia oraz rozstrzygnięcia sprawy przez organy nadzoru budowlanego. Taka sytuacja miała miejsce w omawianym przypadku. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia [...] lutego 2016 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nieumorzenie postępowania pierwszej instancji, mimo że postępowanie zostało wszczęte w sytuacji, w której roboty budowlane nie mogły zostać uznane za samowolę budowlaną, gdyż nie zostały prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia; 2. § 10 ust. 4 uchwały nr [...] Rady m. [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części II obszaru położonego wzdłuż linii średnicowej PKP poprzez niezasadne przyjęcie, że lokalizacja inwestycji jest niedopuszczalna z uwagi na umieszczenie jej poza częścią cokołową i dachową, w sytuacji gdy ww. uchwała nie zabrania lokalizacji reklam poza ww. częściami; 3. art. 15 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności, poprzez pozbawienie strony prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy; 4. art. 6 oraz art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady legalności działania organów oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej; 5. art. 7, art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowym stanie faktycznym, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że w ocenie skarżącej przedmiotowy nośnik reklamowy nie stanowi samowoli budowlanej – inwestycja została wykonana na podstawie skutecznego zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2009 r., a rzekoma niezgodność ze zgłoszeniem w zakresie instalacji lamp nie może świadczyć o samowoli budowlanej. Zdaniem skarżącej, skoro zgłoszenie zostało skutecznie dokonane (a ewentualne skierowanie pisma do niewłaściwego organu nie powinno takiego pisma dyskwalifikować), to postępowanie administracyjne, wszczęte przez PINB, było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. 5. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nakazującą skarżącej doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez dokonanie demontażu nośnika reklamowego w postaci wielkoformatowej siatki winylowej na konstrukcji wsporczej zamontowanej na elewacji północnej budynku położonego przy ul. [...] w [...] na wysokości od stropu między parterem a pierwszym piętrem do stropu między piątym a szóstym piętrem. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 8. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych), organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepis ten stosuje się odpowiedni, gdy roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, tj. 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub, 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Uregulowane w przywołanym, oraz poprzedzającym go art. 50 Prawa budowlanego, przepisie postępowanie naprawcze nakłada na organ obowiązek rozstrzygnięcia o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane (obiekt budowlany), w przypadkach wskazanych w art. 50 Prawa budowlanego doprowadzić do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem. Rozstrzygnięcie to organ nadzoru budowlanego wydaje w stosunku do inwestora, który na skutek różnych zdarzeń znalazł się w sytuacji odbiegającej od typowego i prawidłowego toku realizowania zamierzenia inwestycyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1880/15, LEX nr 2 290 903 czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1738/15, LEX nr 2 290 017). Ponadto, należy podkreślić, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. Słusznie wskazał organ, że w odniesieniu do urządzeń reklamowych, na podstawie Prawa budowlanego, można mówić o co najmniej dwóch ich rodzajach. Pierwszy z nich to budowle, wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę (budowle te nie zostały wskazane jako wyjątek w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego). Drugie z nich to tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których wymagane jest jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. W tej grupie mieszczą się urządzenia niezwiązane trwale z gruntem, m.in. takie, które podlegają instalacji na obiekcie budowlanym. Słusznie zatem organ stwierdził, że w niniejszej sprawie przedmiotowy nośnik, tj. siatkę winylową umieszczoną na ścianie elewacyjnej istniejącego budynku należało zakwalifikować jako roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jego budowa wymagała więc dokonania stosownego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Po złożeniu zgłoszenia, inwestor mógł przystąpić do robót budowlanych po upływie terminu, wynikającego z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, pod warunkiem, że właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego zgłoszenia nie wniósł sprzeciwu. W związku z powyższym roboty budowlane wykonane w przedmiotowej sprawie, polegające na montażu nośnika reklamowego w postaci wielkoformatowej siatki winylowej na konstrukcji wsporczej zamontowanej na elewacji budynku należało zakwalifikować jako roboty określone w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie z dnia 29 kwietnia 2009 r., dotyczące przedmiotowego nośnika reklamowego, zostało złożone do niewłaściwego organu (nie zostało też złożone przez organ do innego organu), oraz że w objętym nim projekcie budowlanym nieuwzględniono wykonania w postaci trzech lamp na wysięgnikach. [...]WINB wskazał też, że Wydział Estetyki Przestrzeni Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] , w piśmie z dnia 25 maja 2009 r., negatywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję. W związku z powyższym, organy słusznie uznały, że inwestor nie złożył zgłoszenia dotyczącego przedmiotowego nośnika, a więc wykonał je w warunkach samowoli budowlanej. Skoro więc inwestor nie dokonał tego zgłoszenia, to organy nadzoru budowlanego prawidłowo prowadziły postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Przepisy te mają bowiem zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ww. ustawy. Jeśli niemożliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, na podstawie którego wydana przez organ decyzja, negatywna dla inwestora, kończy postępowanie w sprawie. Sąd podzielił także ustalenia organu co do oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, budynek, na którym umocowano reklamę wielkoformatową, jest budynkiem podlegającym ochronie konserwatorskiej, do którego odnoszą się zapisy ww. planu miejscowego dotyczące sytuowania reklam na elewacji budynków. Wobec faktu, że niezgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiała jej legalizację, organy nadzoru budowlanego miały obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, tj. demontaż nośnika reklamowego. 9. W odniesieniu, natomiast, do zarzutu skarżącej, że organ powinien był umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie jako bezprzedmiotowe, należy wskazać, że w przypadku prowadzenia postępowania naprawczego na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego, jeżeli organy uznają, że nie doszło do naruszenia przepisów i wykonane roboty budowlane są zgodne ze sztuką budowlaną i obowiązującymi normami, nie wydają decyzji merytorycznej, ale decyzję formalną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1872/15, LEX nr 2 281 975). W niniejszej sprawie organ stwierdził naruszenie przepisów w odniesieniu do budowy przedmiotowego nośnika, nie mógł więc postępowania umorzyć. 10. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.