VII SA/Wa 2092/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2013 r., l.dz. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 11 września 2013 r. (data stempla pocztowego) R. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2013 r. l.dz. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji działającego z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we [...], nr [...], z dnia [...] stycznia 2013 r. odmawiającej uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 czerwca 2013 r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 18 lipca 2013 r. Skarga została zatem wniesiona z uchybieniem ww. terminu. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, albowiem był chory i nie mógł podejmować czynności. Zarządzeniem z dnia 1 października 2013 r. skarżący został wezwany, na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi (np. poprzez wskazanie, w jakim okresie był chory, złożenie kopii zaświadczeń lekarskich, lub innych dokumentów na uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku oraz chwili ustania przyczyny uchybienia terminu. W zakreślonym terminie skarżący złożył pismo, w którym wskazał, że przyczyna uchybienia terminu jeszcze nie minęła, albowiem z powodu choroby nie może stawiać się w sądach co najmniej do dnia 1 listopada 2013 r. Na potwierdzenie powyższego skarżący złożył kserokopię zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu 3 października 2013 r. wystawionego przez lekarza sądowego o niemożności stawiennictwa skarżącego w Sądzie Okręgowym w Warszawie w dniu 25 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 4 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie czynności w terminie powoduje dla strony ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi, a co za tym idzie powoduje, że skarga nie będzie rozpoznana merytorycznie. Jednakże, aby ich uniknąć konieczne jest spełnienie łączne wszystkich pozostałych przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do dokonania czynności. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 479/07). Do okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu należy np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., sygn. akt I SA/Wr 676/99). Należy przy tym wskazać, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., II OZ 1106/12). Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia po jego stronie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jedynie ogólne stwierdzenia dotyczące choroby skarżącego, która uniemożliwiałaby mu bez jego winy dokonanie w terminie czynności, chociażby przy pomocy osób trzecich, zawarte w uzasadnieniu wniosku o przywróceniu terminu niepoparte żadnymi środkami uwiarygodniającymi te twierdzenia są niewystarczające dla uwzględnienia wniosku. Przedstawione przez skarżącego przy piśmie z dnia 16 października 2013 r. zaświadczenie od lekarza sądowego stanowi jedynie uprawdopodobnienie okoliczności choroby skarżącego uniemożliwiającej stawiennictwo w sądzie w okresie od 25 września 2013 r. do 1 listopada 2013 r. Przedstawiony dokument nie stanowi środka uprawdopodabniającego, że w terminie otwartym do złożenia skargi do sądu administracyjnego, a zatem w okresie od 18 czerwca 2013 r. do 18 lipca 2013 r. skarżący bez swojej winy nie mógł wnieść skargi, także wyręczając się innymi osobami. Wobec nieuprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.